Uzasadnienie
W dniu 4 listopada 2013 r. A. P., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Nr XXXII/232/13 Rady Miejskiej w Resku z dnia 27 czerwca 2013 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości Prusim, w gminie Resko.
Jednocześnie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały wskazując, że brak ochrony tymczasowej spowoduje, iż poniesione przez niego znaczące wydatki na zakup nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] będą bezcelowe, bowiem uchwała uniemożliwia mu działania inwestycyjne na tej nieruchomości.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przedmiotem skargi jest uchwała Nr XXXII/232/13 Rady Miejskiej w Resku w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości Prusin. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wojewody z dnia 31 lipca 2013 r. pod poz. 2855 i weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2013 r. Jak wskazano powyżej, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi (art. art. 61 § 3), że wstrzymanie wykonania przepisów prawa miejscowego które weszły w życie jest niedopuszczalne. W tej sytuacji uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie było możliwe. Dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.