Uzasadnienie
M. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w części przyznającej skarżącej świadczenie wychowawcze na rzecz dziecka A. O..
Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że mieszka w mieszkaniu komunalnym z [...], nie ma żadnego majątku ani oszczędności, a dochód rodziny składa się wyłącznie ze świadczeń alimentacyjnych na dzieci ([...] zł miesięcznie) i świadczenia wychowawczego na syna ([...] zł miesięcznie). Zobowiązania i wydatki stałe wynoszą natomiast: czynsz [...] zł miesięcznie, gaz [...] zł miesięcznie, energia elektryczna [...] zł miesięcznie, żywność [...] zł miesięcznie, zajęcia dodatkowe dzieci [...] zł miesięcznie, obiady w szkole [...] zł miesięcznie, postępowanie egzekucyjne [...] zł miesięcznie.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.)- dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3).
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy).
W myśl art. 249a p.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku o prawo pomocy stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji stwierdzającej nieważność decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195), w których skarżący są zwolnieni są od kosztów sądowych na podstawie art. art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z uwagi na ustawowe zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych, wniosek o przyznanie pomocy w tej części jako bezprzedmiotowy należało umorzyć.
Mając natomiast na względzie informacje dotyczące sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącej, zawarte we wniosku oraz wynikające z akt administracyjnych sprawy, wniosek w części dotyczącej ustanowienia radcy prawnego należało uwzględnić, ponieważ skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z dwojgiem dzieci w wieku szkolnym, nie ma oszczędności ani przedmiotów wartościowych, a źródłem utrzymania rodziny są alimenty na dzieci i świadczenie wychowawcze na syna. Uzasadnia to uwzględnienie wniosku w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika.
Z tych względów wniosek o ustanowienie radcy prawnego został uwzględniony na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.