Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], w oparciu o przepis art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.) przyznał Z. S. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy, tj. od [...] r. w wysokości [...] zł miesięcznie, w tym [...] zł ryczałtu na zakup opału.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji powyższy dodatek został przyznany z uwagi na spełnienie przesłanek zawartych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
Nie zgadzając się z wysokością przyznanego dodatku Z. S. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji odwołujący podniósł, że przyznany dodatek mieszkaniowy jest w zaniżonej wysokości, bowiem dochód na rodzinę w gospodarstwie domowym został źle przyjęty.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 2-6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium na wstępie przytoczyło treść przepisów art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Następnie podało, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż wydatki gospodarstwa na lokal wyniosły [...] zł, natomiast wydatki jakie powinno ponosić gospodarstwo domowe wynoszą [...] zł. W tej sytuacji słusznie przyznano skarżącemu dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł.
Odpowiadając na zarzuty odwołującego się Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż definicja dochodu została uregulowana w art. 3 ust 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem Kolegium dochód gospodarstwa domowego Z. S. został obliczony zgodnie z tym przepisem, a zatem prawidłowo. Jak wynika bowiem z przepisów prawa do wyliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się dochody brutto. W zaświadczeniu ZUS z dnia [...] r. podano, że w okresie od [...] r. Z. S. pobrał rentę w wysokości [...] zł. miesięcznie, czyli za 3 miesiące [...] zł. Natomiast M. S. pobrała świadczenie pielęgnacyjne w okresie od [...] r. w wysokości [...] zł. W sumie zatem gospodarstwo domowe uzyskało w deklarowanym okresie dochód w wysokości [...] zł.
Nadto Kolegium dodało, że decyzja dotycząca przyznania dodatku mieszkaniowego ma charakter związany, gdyż prawodawca w sposób precyzyjny ustalił zarówno przesłanki od których zależy jego przyznanie, jak również sposób obliczenia wysokości dodatku. Organy administracji nie dysponują w tym zakresie możliwością przyznania wnioskodawcy dodatkowej kwoty z uwagi na jego trudną sytuację materialną.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżący podniósł, że jego żona M. S. w okresie od [...] r. pobrała świadczenie pielęgnacyjne w wysokości [...]zł, a nie jak podano mylnie w kwestionowanej decyzji [...] zł, na dowód czego dołączył kserokopię decyzji przyznającej świadczenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 19 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej "K.p.a.", organ prowadzący postępowanie zobligowany jest przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ ma obowiązek wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), natomiast poczynione w sprawie ustalenia muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. (por.: wyrok NSA z dnia 4 października 2002 r., sygn. akt I SA 3098/01, LEX nr 83731).
Z kolei zadaniem organu rozpoznającego sprawę w drugiej instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż istotą dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zadaniem organu administracji wyższej instancji nie jest więc kontrola decyzji wydanej w pierwszej instancji, ale ponownie rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie, na podstawie własnych ustaleń, zarówno co do stanu faktycznego, jak i stanu prawnego sprawy. Konieczne staje się przy tym wskazanie przez organ argumentacji, która legła u podstaw wydania orzeczenia o określonej treści oraz odniesienie się do zarzutów odwołania, czyniąc tym samym zadość zasadzie przekonywania strony do trafności zajętego stanowiska w sprawie.
Jednocześnie należy podkreślić, że sąd orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa zatem na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności wydanego rozstrzygnięcia.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.).
Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia wysokości dochodu gospodarstwa domowego skarżącego, a jego istota wypływa z kwestionowanego skargą, a przyjętego przez organy orzekające obu instancji sposobu ustalenia składników i wysokości tego dochodu.
W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż dochód dwuosobowej rodziny skarżącego w okresie od [...] r. ogółem wyniósł [...] zł. Żaden z organów nie przedstawił szczegółowego sposobu obliczenia dochodu. W szczególności organy nie wyjaśniły na jakiej podstawie przyjęły, że żona skarżącego otrzymała świadczenie pielęgnacyjne w wysokości [...] zł.
Organ odwoławczy pominął okoliczności podniesione przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (później także w treści skargi), a w tym przed wszystkim fakt, że jego żona w ww. okresie pobrała świadczenie pielęgnacyjne w wysokości [...] zł, a nie jak podano w decyzji [...] zł. Tymczasem, w myśl zasady dwuinstancyjności, organ II instancji zobligowany był do powtórnego merytorycznego zbadania sprawy. Nadto w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podał, że dochód skarżącego wyniósł [...] zł, a jego żony [...] zł, co ma dać łącznie kwotę [...] zł. Jednak zsumowanie wskazanych kwot dochodów daje [...] zł.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że sprawa nie została należycie wyjaśniona oraz oceniona, co uchybia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nadto, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają przepis art. 107 § 3 K.p.a., bowiem nie zawierają pełnych ustaleń faktycznych, dowodów na jakich oparły się oba organy administracji orzekające w sprawie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny zatem uzupełnić materiał dowodowy, dokonać analizy merytorycznej całokształtu poczynionych w tym zakresie ustaleń, a następnie ocenić, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki niezbędne do przyznania dodatku mieszkaniowego i podjąć stosowną decyzję w oparciu o przepisy prawa. Dopiero bowiem pełne ustalenia faktyczne i kompletne rozważania prawne pozwolą na wydanie prawidłowej decyzji, to jest takiej, która spełniać będzie wszystkie wymagania przewidziane w K.p.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu
I instancji.