Uzasadnienie
W dniu 18 stycznia 2016 r. Spółki A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Organ II instancji, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżąca Spółka wniosła skargę po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Stosownie natomiast do art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a. upływał dla Spółki A z dniem 14 stycznia 2016 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że została ona doręczona skarżącej w dniu 15 grudnia 2015 r. Dzień 14 stycznia 2016 r. nie był sobotą ani dnie ustawowo wolnym od pracy.
Tymczasem, skarżąca Spółka złożyła skargę na przedmiotową decyzję dopiero w dniu 18 stycznia 2016 r., co wynika ze stempla ma kopercie, w której nadano skargę w Urzędzie Pocztowym, a więc z czterodniowym uchybieniem wskazanego w ustawie terminu.
Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., odrzuca.
Wobec tego należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ww. ustawy, orzec jak w sentencji postanowienia.