Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 59, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 2-5 i ust. 4 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, dalej "u.p.z.p."), Wójt Gminy W. ustalił na rzecz T. Z warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego realizowanego w zabudowie zagrodowej na terenie części działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym P., Gmina W..
Pismem z dnia 14 października 2019 r. Wójt Gminy W. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności m.in. opisanej wyżej decyzji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja swoją lokalizacją wchodzi w strefę planowanych do budowy elektrowni wiatrowych uwzględnionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazana decyzja została wydana na podstawie wniosku złożonego w dniu [...] czerwca 2019 r., czyli przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 654).
W wyniku rozpoznania złożonego wniosku postanowieniem z dnia 14 października 2019 r., wydanym na podstawie art. 157 § 1 i 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności m.in. decyzji z dnia [...] września 2019 r. nr [...]
W piśmie z dnia 3 stycznia 2020 r. T. Z. zwrócił się do Kolegium z wnioskiem o odmowę stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji z dnia [...] września 2019 r.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy W. nr [...] z dnia [...] września 2019 r.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa decyzja, ustalająca warunki zabudowy na rzecz T. Z., została podjęta z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Organ zwrócił uwagę na treść art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2019, poz. 654), zgodnie z którym odległość od elektrowni wiatrowej, w której może być lokalizowany i budowany budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Z kolei stosownie do art. 5 ust. 1 ww. ustawy, przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy:
- - granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust, 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
Zdaniem Kolegium zasadnicze znaczenie należy przypisać określeniu dopuszcza. Wystarczy więc, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jedynie dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, aby okoliczność ta miała wpływ na możliwość lokalizacji i budowy budynku mieszkalnego.
Stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XXI/115.2012 Rady Gminy Wałcz z dnia 30.08.2012 r.), obejmującego m.in. obręb geodezyjny Przybkowo - budowa elektrowni wiatrowej o wysokości 220 m jest planowana w jednostce planistycznej E, na terenie oznaczonym numerem F3 i symbolem EE-R.
W oparciu o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium ustaliło, że działka nr [...] położona w obrębie geodezyjnym P., na której ma zostać zlokalizowana planowana przez T. Z. inwestycja (budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego realizowanego w zabudowie zagrodowej) znajduje się w odległości 1.175 m od planowanej budowy elektrowni wiatrowej o wysokości 220 m we wskazanej jednostce planistycznej E, terenie oznaczonym numerem F3 i symbolem EE-R m.p.z.p.
Powyższe oznacza, że przedmiotowa działka nr [...] znajduje się w odległości 1.175 m, czyli mniejszej niż 2200 metrów od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej o maksymalnej wysokości wynoszącej 220 m. Lokalizacja zatem nowej zabudowy na działce nr [...], w świetle przytoczonych przepisów, jest niedopuszczalna.
W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2019 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 5 ust. 1 z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.
Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją T. Z. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jednocześnie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 654), powoływanej dalej: "u.i.e.w." poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji zaniechanie dokonania przez organ oceny skutków społeczno-gospodarczych, jakie przy wydaniu decyzji Wójta Gminy W. nr [...] z dnia [...] września 2019 r. pociąga za sobą naruszenie przepisów o obowiązku zachowania wymaganej lokalizacji i budowy budynku mieszkalnego od elektrowni wiatrowej.
Ponadto zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezzasadne jego zastosowanie w sytuacji, gdy naruszenie przepisów u.i.e.w. w zakresie wymaganej minimalnej odległości od miejsca lokalizacji i budowy budynku mieszkalnego od elektrowni wiatrowej nie powoduje w przedmiotowej sprawie żadnych negatywnych skutków społeczno-gospodarczych.
Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w. skarżący, powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie podniósł, że z "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mamy do czynienia wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. A zatem o tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Wynika to z tego, że za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Tak więc nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące.
Wedle skarżącego Kolegium przy wydaniu zaskarżonej decyzji takiej oceny nie dokonało, bowiem skupiło się jedynie na wytknięciu Wójtowi Gminy W. pominięcia przy wydaniu decyzji postanowień art. 5 ust. 1 u.i.e.w.
Podnosząc zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie skarżący wyjaśnił, że objęta planowaną inwestycją część działki nr [...] usytuowana jest wśród sąsiadującej z nią istniejącej zabudowy zagrodowej, w ramach której od co najmniej lat trzydziestych ubiegłego wieku istnieją stale użytkowane budynki o funkcji mieszkaniowej. W odległości ok. 15 m od granic planowanej inwestycji od strony północnej usytuowany jest, w granicach działki nr [...], wybudowany w 1937 r. budynek mieszkalny, który pozostaje w granicach zasięgu dziesięciokrotnej wysokości planowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego elektrowni wiatrowych.
Ponadto w odległościach mniejszych niż granice terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy od planowanych elektrowni wiatrowych znajdują się liczne budynki należące do właścicieli sąsiednich nieruchomości. Powyższe, zdaniem skarżącego oznacza, że planowana inwestycja pozostaje bez jakiegokolwiek znaczenia i wpływu na powstanie planowanych elektrowni wiatrowych, bowiem istniejąca już zabudowa uniemożliwia, w świetle ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych prawną możliwość uzyskania pozwolenia na budowę rzeczonych wiatraków.
Podsumowując skarżący podniósł, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2019 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem jej wydanie nie spowoduje żadnych, negatywnych skutków społeczno-gospodarczych ani dla skarżącego, jego sąsiadów, jak też inwestorów w zakresie planowanych i niewybudowanych, ani nieobjętych pozwoleniem na budowę elektrowni wiatrowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019 r., poz. 2167 – j.t.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.
Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, według powyższego kryterium wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem narusza ona prawo w stopniu nakazującym jej wyeliminowanie z obiegu prawnego.
Przystępując do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a.), co oznacza, że strona ma prawo do tego aby sprawa, której postępowanie to dotyczy została rozpatrzona przez dwa niezależne organy. Temu służy prawo do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Rzeczą organu odwoławczego jest natomiast ponowne merytoryczne zbadanie sprawy, w tym zarzutów odwołania, a następnie wydanie jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 k.p.a. Stosownie do art. 16 § 1 k.p.a. decyzja, od której nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji jest ostateczna.
Dalej wskazać należy, że w art. 16 § 1 k.p.a. sformułowana została zasada trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza, że stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, co z kolei podyktowane jest koniecznością zapewnienia pewności obrotu prawnego.
Jednym z postępowań, zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej jest postępowanie o stwierdzenie nieważności, o którym mowa w art. 156 k.p.a. W § 1 tego przepisu wymieniono przesłanki stwierdzenia nieważności, które powodują, że dotknięta jedną z tych wad decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a.
W badanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy W., w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – z powodu rażącego naruszenia prawa – art. 5 ust. 1 u.i.e.w.
Wyjaśnienia zatem wymaga, że termin "rażące naruszenie prawa" nie został zdefiniowany, jednak w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż pod tym pojęciem należy rozumieć takie naruszenie przepisów prawa – przede wszystkim materialnego, ale również i procesowego, które jest widoczne na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzania szczególnych analiz. Rażąco może zostać naruszony przepis, którego brzmienie jest na tyle oczywiste, że nie wymaga wykładni.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż ustawodawca dopuszczając wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej z obrotu prawnego przewidział taką możliwość tylko w takim przypadku, gdy narusza ona prawo w sposób rażący. Zatem nie każde naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a tylko takie, którego charakter nie pozwala na pozostawienie jej w obrocie prawnym. Stwierdzenie zwykłych naruszeń prawa nie może prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W judykaturze przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1954/13, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 399/17, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl)
Podzielając przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych wskazać zatem należy, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest możliwe wówczas, gdy proste zestawienie decyzji administracyjnej oraz normy prawnej i zawartego w niej nakazu bądź zakazu ujawnia oczywistą, widoczną na pierwszy rzut oka sprzeczność. Innymi słowy, mówiąc, gdy organ wydając decyzję ignoruje przepisy, a tego rodzaju zachowanie nie daje się pogodzić z demokratycznym porządkiem prawnym.
W badanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy W. w związku z pismem tego organu, złożonym po stwierdzeniu, że wydana w dniu 5 września 2019 r. decyzja, ustalająca na rzecz T. Z. warunki zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, realizowanego w zabudowie zagrodowej, na terenie części działki nr [...], w obrębie geodezyjnym P., gmina W., została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 u.i.e.w. Organ ustalił bowiem, że w przypadku jej realizacji, budynek mieszkalny znajdzie się w odległości 1175 m od planowanej elektrowni wiatrowej, o maksymalnej wysokości 220 m, podczas gdy odległość budynku mieszkalnego od tej elektrowni, wyznaczona zgodnie z przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, powinna wynosić 2200 m.
Merytoryczną ocenę stanowiska organu należy zatem poprzedzić analizą przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W art. 3 tej ustawy przewidziano, że lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293, 471 i 782), zwanego dalej "planem miejscowym". Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.i.e.w. odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane:
- 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz
- 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej
- - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, o czym stanowi ust. 3 cytowanego przepisu.
W art. 5 ustawy zdefiniowano odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, wskazując ust. 1, który zdaniem organu ma zastosowanie w niniejszej sprawie, że pod pojęciem tym należy rozumieć najkrótszy odcinek pomiędzy:
- 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo
- 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "decyzją WZ", dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo
- 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a:
- 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo
- 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano, który z punktów przewidzianych w art. 5 ust. 1 organ rozstrzygając o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy W. wziął pod uwagę uznając, że doszło do rażącego naruszenia tego przepisu. Nie ulega wątpliwości, że taki sposób procedowania narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, bowiem z uzasadnienia decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji ostatecznej winno niezbicie wynikać, który przepis prawa, ze wskazaniem jednostki redakcyjnej i w jaki sposób został naruszony. Dalej stwierdzenie nieważności powinna poprzedzać analiza, czy ujawnione naruszenie prawa należy zakwalifikować jako rażące i z jakich względów. Takich rozważań zaskarżona decyzja nie zawiera.
Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że w badanej sprawie mamy do czynienia z inwestycjami, które pozostają na etapie planowania – zarówno elektrownia wiatrowa, jak i budynek mieszkalny, zatem zastosowanie dla wyznaczenia odległości, o której mowa w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. znalazłby art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 tej ustawy. Zatem odległość ta powinna być mierzona od granic terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego do granic terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym przewidziano realizację inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych.
Należy jednak mieć na uwadze, że jak wyżej wspomniano ustawa w art. 3 dopuściła możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie na terenach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta ma w badanej sprawie o tyle istotne znaczenie, że plan miejscowy, na który powołał się organ, przewidujący możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych między innymi na części działki skarżącego, został uchwalony w 2012 r., a więc przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zastosowanie znajdzie zatem art. 15 ust. 2, 3 i 5 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 2 u.i.e.w., plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. Stosownie do ust. 3 przywołanego przepisu, jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art.
- 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej inwestor dołącza dodatkowo informację wskazującą na spełnienie warunków określonych w art. 4, zawierającą dodatkowo:
- 1) wskazanie projektowanej wysokości elektrowni wiatrowej;
- 2) kopię mapy ewidencyjnej obejmującej nieruchomości położone w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4;
- 3) wskazanie aktualnego sposobu zagospodarowania, w tym zabudowy, nieruchomości położonych w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4;
- 4) wypis i wyrys z planu miejscowego obejmującego nieruchomości położone w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4;
- 5) informacje o występowaniu form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej lub mniejszej niż określona w art. 4, o czym stanowi art. 15 ust. 5 u.i.e.w.
W świetle powyższej regulacji, w przypadku planowanej budowy elektrowni wiatrowej nie będzie ona mogła dojść do skutku, jeżeli nie zostały spełnione warunki w zakresie odległości od istniejących budynków mieszkalnych. Sam fakt, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, przewidziano budowę elektrowni wiatrowych nie jest bowiem wystarczający do tego, aby elektrownia powstała w zaplanowanym uprzednio miejscu. Niezbędne jest przeprowadzenie badania, czy inwestycja ta spełnia wprowadzone ustawą wymogi.
Okoliczność ta umknęła Kolegium, które nie dostrzegło, iż w odległości mniejszej aniżeli przewidziana przepisami ustawy, w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego budynku mieszkalnego znajduje się budynek o funkcji mieszkalnej, na co zwracał również uwagę skarżący. Analiza załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy, w zestawieniu z wyrysem z mpzp prowadzi do wniosku, iż niewątpliwie jest on posadowiony w odległości mniejszej od planowanej elektrowni, aniżeli przewidziana w art. 4 u.i.e.w. Oznacza to, że elektrownia wiatrowa w miejscu wskazanym na załączniku graficznym - wyrysie z mpzp nie może powstać. W świetle art. 15 ust. 3 u.i.e.w. organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie bowiem zobowiązany odmówić wydania pozwolenia na budowę w takim przypadku.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało zatem stwierdzić, że organ nie przeprowadził badania przedłożonych dokumentów z uwzględnieniem analizy przepisów przejściowych ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i nie odniósł tych przepisów do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w szczególności pod kątem rażącego ich naruszenia. To z kolei doprowadziło do bezrefleksyjnego powielenia stanowiska zawartego w piśmie Wójta Gminy W., domagającym się stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy.
Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie zatem zobowiązany do uwzględnienia przedstawionego wyżej stanowiska sądu i przeprowadzenia wszechstronnej analizy obejmującej wszystkie aspekty tej sprawy, w szczególności dotyczące istniejącej na działce oznaczonej nr [...] zabudowy i jej odległości od planowanej elektrowni wiatrowej, mierzonej w sposób przewidziany w art. 5 ust. 1 oraz przełożenia poczynionych ustaleń na dopuszczalność powstania nowej zabudowy na tej działce, w kontekście rażącego naruszenia przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Wydana w tej sprawie decyzja winna zawierać wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.
Z tych względów, sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.