Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w pkt I odrzucił skargę w części, a w pkt II stwierdził nieważność § 53 pkt 1 ppkt 2 i pkt 2 ppkt 13 uchwały Rady Miasta Szczecina nr XL/994/09 z dnia 26 października 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "." (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 83, poz. 2185).
Wnioskiem z dnia 22 października 2010 r. [...] Spółka z o.o.
w [...], reprezentowana przez radcę prawnego M. O., wniosła o wykładnię tego wyroku przez rozstrzygnięcie, czy stwierdzenie nieważność § 53 pkt 1 ppkt 2 i pkt 2 ppkt 13 części tekstowej ww. uchwały winno skutkować nieważnością, a tym samym wykreśleniem, odpowiadających im rozwiązań przyjętych w załączniku graficznym do uchwały, w szczególności nieprzekraczalnych linii zabudowy wyznaczających obszar wydzielenia wewnętrznego nr 2 ?
W uzasadnieniu wskazano, że pomimo wniosku zawartego w wywiedzionej w sprawie skardze, wyrok nie zawierał jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie zapisów w załączniku graficznym odpowiadających postanowieniom treści uchwały (części tekstowej), których nieważność została stwierdzona. W ustnych motywach rozstrzygnięcia podano, że ze względu na charakter części graficznej uchwały, orzekanie o jej nieważności jest bezprzedmiotowe.
Dalej wskazano, że wniosek o dokonanie wykładni wyroku zmierza do wyjaśnienia wątpliwości związanych ze skutkami, jakie orzeczenie to winno wywołać w zakresie – nieobjętego sentencją wyroku – załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały oraz sposobu wykonania wydanego w sprawie orzeczenia. Zdaniem skarżącej intencją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] stanowiącą przesłankę rozstrzygnięcia zawartego w wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r. było wykreślenie z zaskarżonej chwały zapisów lokalizujących na spornym terenie nie tylko miejsca ogólnie dostępnego, ale również samej przestrzeni w postaci placu. Tymczasem wykładnia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 23 czerwca 2010 r., będąca podstawą sporządzenia wypisu i wyrysu z uchwały Rady Miasta Szczecina Nr XL/994/09 z dnia 26 października 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", otrzymanego przez skarżącą już po uprawomocnieniu się tegoż orzeczenia stanowi zupełne wypaczenie zasadniczych motywów wydanego w sprawie wyroku.
Utrzymanie treści załącznika graficznego nadanej mu jeszcze przed wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 23 czerwca 2010 r. zupełnie pozbawiałoby znaczenia wydane w sprawie orzeczenie. Sposób interpretacji cytowanego orzeczenia przez Radę Miasta Szczecina skutkowałby tym, że na terenie skarżącej nadal faktycznie zlokalizowany byłby [...], tym razem jednak bez dostępu ogólnego. To zaś prowadziłoby do takiej sytuacji, w której w części graficznej uchwały znajdowałyby się nadal rozwiązania, które poprzez nieprzekraczalne linie zabudowy, lokalizują na terenie skarżącej przestrzeń w postaci placu, które uprzednio zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w wyroku z 23 czerwca 2010 r. za nieważne, a tym samym do sprzeczności załącznika graficznego z wydanym w sprawie wyrokiem.
Ustosunkowując się do treści złożonego wniosku Rada Miasta Szczecina, działając przez pełnomocnika, wyjaśniła, że skarżąca w istocie rzeczy domaga się ustalenia skutków orzeczenia poprzez wykreślenie nieprzekraczalnych linii zabudowy wyznaczających obszar wydzielenia wewnętrznego nr 2, co w istocie rzeczy nie było przedmiotem ani skargi, ani rozstrzygnięcia we wskazanym wyroku.
Nadto pełnomocnik organu dodał, że wykładnia wyroku nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani nie może usuwać błędów merytorycznych orzeczenia, bowiem temu celowi służą środki zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe pełnomocnik organu stwierdził, że wniosek o wykładnię wyroku nie jest zasadny i winien skutkować odmową dokonania wykładni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie, stosownie do art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania, czy też skutków jakie wyrok wywołuje.
Treść wyroku, o wykładnię którego zwróciła się skarżąca, nie budzi wątpliwości. Zarówno sentencja, jak i uzasadnienie sformułowane zostały w sposób jasny, zrozumiały i nie wymagają dodatkowych wyjaśnień.
Zdaniem Sądu nie ma również wątpliwości co do tego jakie skutki wywołuje stwierdzenie nieważności części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie jest to jednoznaczne z utratą ważność odpowiadających im rozwiązań graficznych przyjętych na rysunku planu. Wynika to z charakteru rysunku planu, który będąc załącznikiem graficznym do tekstu planu, nie może pozostawać w sprzeczności z ustaleniami tekstowymi. Jednakże jeżeli zaszłaby wątpliwość, które rozwiązania graficzne przyjęte na rysunku planu odpowiadają nieważnej części tekstowej planu i w związku z tym również powinny utracić ważność, to w takiej sytuacji należałoby dokonać wykładni wyroku w tym zakresie.
Jednak w niniejszej sprawie Sąd stwierdził nieważność § 53 pkt 1 ppkt 2 i pkt 2 ppkt 13 uchwały Rady Miasta Szczecina Nr XL/994/09 z dnia 26 października 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". Natomiast złożony wniosek o wykładnię wyroku dotyczy nieprzekraczalne linie zabudowy zamieszczonych na rysunku planu w granicach wydzielenia wewnętrznego nr 2. Ustalenia tekstowe dotyczące nieprzekraczalnych linii zabudowy zawarte są w § 53 pkt 2 ppkt 1 tej uchwały, których nieważność nie została przez Sąd stwierdzona. Skoro Sąd nie orzekał w przedmiocie nieprzekraczalnych linii zabudowy, to nie może dokonywać wykładni wyroku w zakresie nie objętym orzeczeniem.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] postanowił jak w sentencji – na podstawie art. 158 wymienionej na wstępie ustawy.