Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
Skarżąca w dniu 12 czerwca 2014 r. złożyła do sądu wniosek, sporządzony na urzędowym formularzu PPF, o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał E.S. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Następnie pismem z dnia 30 września 2014 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej poinformował sąd, iż pełnomocnikiem w niniejszej sprawie został wyznaczony adwokat M.Z.
W dniu 14 października 2014 r. została złożona do sądu opinia prawna, sporządzona przez wyznaczonego profesjonalnego pełnomocnika, o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dla adwokata ustanowionego z urzędu, zawierającym oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podał, że odpis opinii przesłano przesyłką poleconą do skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. W myśl art. 250 ww. ustawy, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego wyżej rozporządzenia stanowi, iż za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji dla adwokata - wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 pkt 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jednakże, zgodnie z § 2 ust. 3 tego aktu, sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (23%).
Wobec powyższego, koszty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu w rozpatrywanej sprawie wynoszą 221, 40 złotych obejmujące kwotę 180 zł (75 % od stawki minimalnej wynoszącej 240 zł) powiększoną o podatek według stawki 23 %, czyli o kwotę 41, 40 zł.
W tej sytuacji, na podstawie art. 250 ustawy P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, sąd orzekł jak w postanowieniu.