Uzasadnienie
B.Z. pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, uzupełnioną następnie pismami z dnia [...] r. Jednocześnie skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.),dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3). Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu, bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych.
Oczywista bezzasadność skargi z przyczyn procesowych ma miejsce w sytuacji, gdy upłynął termin do jej wniesienia, gdy strona nie wyczerpała toku instancji, czy też gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por.: post. NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 863/12, postanowienie NSA sygn. akt II z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II GZ 291/13, opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na niezachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia.
W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Z akt sprawy wynika, że B.Z. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła po upływie 30 - dniowego terminu do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2013 r. doręczone zostało skarżącej w dniu 11 marca 2013 r. (potwierdzenie odbioru - k.14 akt administracyjnych), a tym samym termin 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 10 kwietnia 2013 r. Natomiast B.Z. skargę do Sądu wniosła w dniu 28 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego - k. 2 akt sądowych), a więc z uchybieniem ustawowego terminu, przy czym wraz ze skargą skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że z okoliczności niniejszej sprawy wynika oczywista bezzasadność skargi B.Z., która uzasadnia odmowę przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, stosownie do art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy orzekaniu na podstawie powołanego wyżej przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącej i jej możliwości płatniczych, co pozostaje bez wpływu na treść niniejszego orzeczenia.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 247 P.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.