Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 22/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyniku rozpatrzenia skargi J. K., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję Burmistrza C. z dnia [...] lipca 2021 r. odmawiającą skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W dniu 12 października 2021 r. wpłynął do Sądu wniosek Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia 8 października 2021 r. o wykładnię wskazanego wyżej wyroku. Wnioskodawca podniósł, że skarżąca nie zawiesiła wypłaty renty w okresie, za który domaga się wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok nie zawiera określenia, w jaki sposób wypłata świadczenia ma nastąpić, dlatego też uzasadniony jest wniosek o wykładnię wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie dotyczące wykładni orzeczenia powinno być podejmowane przez sąd w takim samym składzie jak sąd, który wydał orzeczenie.
Jak wskazuje się w literaturze, mimo że art. 158 p.p.s.a nie zawiera w tej kwestii wyraźnego postanowienia, należy przyjąć, że wykładnia orzeczenia może być dokonana zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony oraz uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego, chociaż w praktyce niewątpliwie dokonywanie wykładni orzeczenia z urzędu nie jest częste (T.Woś (red.) w (H. Knysiak - Surdyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 158, WK 2016). Tym samym prawo wystąpienia z wnioskiem o wykładnię orzeczenia nie będzie przysługiwać podmiotom nie będącym stronami ani uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 751/16, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Za art. 32 p.p.s.a. przypomnieć należy, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.)
W judykaturze utrwalony jest pogląd, że stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ administracji publicznej, który na mocy przepisów prawa został w sprawie powołany do wydania decyzji administracyjnej, a powierzenie mu do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to z mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (zob. uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; uchwała NSA z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003, Nr 4, poz. 114).
Powierzenie Kierownikowi Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (działającemu z upoważnienia organu wykonawczego gminy) kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w formie decyzji administracyjnej I instancji wyłącza korzystanie przez ten organ z przymiotu strony czy też uczestnika postępowania (korzystającego z uprawnień strony) w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Bez względu na przedmiot sprawy i jej rzeczywisty związek z interesem prawnym tego organu nie jest on stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której wydaje decyzję administracyjną. Rola organu administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji kończy się z chwilą wydania aktu administracyjnego skierowanego do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej, a kierownik ośrodka pomocy społecznej działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Oznacza to, że złożony w sprawie wniosek organu I instancji o wykładnię orzeczenia zasługiwał na odrzucenie, jako złożony przez podmiot, który nie był ani stroną ani uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego.
Kierując się powyższym Sąd, działając na podstawie art. 158 w związku z art. 160 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.