Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. D. i M. B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o nałożeniu na skarżących obowiązku uiszczenia kary w wysokości [...] zł z tytułu przystąpienia do użytkowania rozbudowanej części budynku pensjonatu [...] położonego na nieruchomości przy ul. [...], na terenie działki odznaczonej nr ew. [...] wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi bez pozwolenia na użytkowanie.
W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że zachodzi obawa wyrządzenia niepowetowanej szkody w ich majątku. W przypadku bowiem zapłaty kary zmuszeni będą zaprzestać wykonywania działalności gospodarczej, która stanowi aktualnie jedynie źródło ich utrzymania. Podkreślili, że działając w branży turystycznej dokonują ciągłych płatności za różnego rodzaju usługi, nawet jeśli nie otrzymali jeszcze należności od kontrahentów. Natomiast wszczęcie egzekucji administracyjnej doprowadzi do utraty możliwości bieżącego regulowania zobowiązań finansowych, co podważy zaufanie do ich firmy i wygeneruje dodatkowe koszty.
Również okoliczność, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. czyni zasadnym wniosek w tym zakresie, gdyż w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia co do ww. decyzji, niniejsze postępowanie stanie się bezprzedmiotowe.
W piśmie z dnia [...] r. skarżący wskazali, że wnoszą także o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji z uwagi na to, że dochód, jaki rocznie osiągają nie pozwala w żaden sposób na uiszczenie nałożonej kary, na dowód czego załączono deklaracje PIT-36L, PIT/B za rok 2013.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że wniosek skarżącego, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia organu drugiej i pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że postanowienie organu odwoławczego utrzymuje w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. i jako akt ostateczny podlega wykonaniu oraz faktu rozpoznawania sprawy na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 1019/09, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania.
Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy.
Skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie podali, że zapłata orzeczonej kary w wysokości [...] zł grozi "niepowetowaną szkodą" majątkową, skutkującą utratą możliwości regulowania bieżących zobowiązań, a w konsekwencji zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, jednakże nie uprawdopodobnili ww. twierdzenia.
Wnioskodawcy przedstawili zeznania podatkowe za rok 2013, ale nie wykazali obecnej sytuacji finansowej. W rezultacie nie jest wiadomym jakie dochody skarżący osiągnęli za rok 2014 r. oraz za pierwszy miesiąc 2015 r. oraz czy posiadają oszczędności. Poza tym skarżący nie wykazali ani majątku firmy, ani własnego jak i nie określili szacunkowej wartości tego majątku. Tym samym nie sposób przyjąć, aby skarżący wskazali w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez nich działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Natomiast subiektywne przekonanie wnioskodawców o powstaniu dotkliwej szkody jest niewystarczające, skoro należy podać okoliczności za tym przemawiające.
Z dowodów załączonych do wniosku wynika, że przychód M. B. za rok 2013 wyniósł [..] zł (dochód [...] zł), zaś D. B. [...] zł (strata [...] zł). Tym nie mniej powołanie się wyłącznie na wysokość dochodu osiąganego rocznie (i to wyłącznie za rok 2013) jak i konieczność regulowania bieżących zobowiązań za usługi nie może skutecznie uzasadniać zgłoszonego żądania.
Stwierdzić zatem należy, że skarżący oparli swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenie, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych.
Podkreślenia wymaga, że Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Również powołanie się na ewentualną możliwość stwierdzenia przez organ II instancji nieważności decyzji PINB z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku pensjonatu, nie stanowi o spełnieniu przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.