Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] września 2019 r., odmawiającą przyznania E. F. świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad teściem, W. F., od dnia [...] sierpnia 2019 r. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone E. F. w dniu 22 października 2019 r., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi upływał w dniu 21 listopada 2019 r. (czwartek).
Dnia 20 listopada 2019 r. E. F. nadała na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Przedmiotowy wniosek Kolegium przekazało do Sądu w dniu 25 listopada 2019 r.
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2020 r. (sygn. akt II SPP/Sz 158/19), Starszy referendarz sądowy WSA w Szczecinie umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i jednocześnie ustanowił na rzecz wnioskodawczyni adwokata.
W dniu 4 lutego 2020 r., Wicedziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w S., wyznaczył adwokata J. S. pełnomocnikiem skarżącej, o czym poinformowano adwokata w dniu 12 lutego 2020 r. (k. 85).
Pismem z dnia 7 marca 2020 r. (nadanym w dniu 9 marca 2020 r.), pełnomocnik z urzędu złożył do Sądu skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] października 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie E. F. terminu do wniesienia skargi.
Pełnomocnik wskazał, że w dniu 12 lutego 2020 r. został zawiadomiony o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącej. Z aktami sprawy zapoznał się w siedzibie organu w dniu 2 marca 2020 r. Jednocześnie wyjaśnił, że z uwagi na inne terminy zawodowe oraz konieczność zarezerwowania całego dnia na wyjazd do K. dzień 2 marca 2020 r. był tym dniem, w którym miał realną możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a następnie zachowując trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, licząc od dnia zawiadomienia o wyznaczeniu pełnomocnikiem.
Adwokat podkreślił, że termin do wniesienia skargi upływał z dniem 13 marca 2020r., który został zachowany podobnie jak siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który należy liczyć od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, czyli od dnia zapoznania się przez pełnomocnika z aktami sprawy. Stwierdził, że wniosek jest zasadny, gdyż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 j.t.), zwanej dalej: "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3).Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Powyższe warunki muszą zostać spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.
W rozpoznawanej sprawie, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona skarżącej w dniu 22 października 2019 r. zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upłynął w dniu 21 listopada 2019 r. (czwartek). W terminie otwartym do wniesienia skargi, czyli w dniu 20 listopada 2019 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym m.in. wyznaczenia pełnomocnika z urzędu, zaś samego dokumentu skargi nie złożyła. Skargę wniósł dopiero wyznaczony z urzędu pełnomocnik składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi jest dzień, w którym ten pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt II FZ 125/09; z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11, z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OZ 1011/18 i z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1248/17 publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast dla obliczenia tego terminu bez znaczenia jest data, w której sama strona dowiedziała się o tym i mogła tej czynności dokonać (por. postanowienie NSA z dnia 17 marca 2020 r., sygn. akt II OZ 260/20, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, podkreślenia wymaga, że adwokat o wyznaczeniu go pełnomocnikiem został poinformowany w dniu 12 lutego 2020 r., zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi wraz z wnioskiem o jego przywrócenie upływał w dniu 13 marca 2020 r. Pełnomocnik skarżącej o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się po zapoznaniu z aktami sprawy, które miało miejsce w dniu 2 marca 2020r. W tej sytuacji przyjąć należało, że nadany dnia 9 marca 2020 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (wraz ze skargą) został złożony w terminie.
Sąd po dokonaniu analizy argumentów pełnomocnika i okoliczności sprawy doszedł do przekonania, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi zasługuje na uwzględnienie, bowiem wystąpienie w terminie otwartym do wniesienia skargi o przyznanie prawa pomocy, w tym o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, świadczy o dołożeniu przez skarżącą należytej staranności, jakiej można wymagać od osób dbających o własne interesy (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 752/16, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu skarżąca, występując w terminie otwartym do wniesienia skargi, z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika w celu wniesienia skargi i reprezentowania jej przed sądem wykazała brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze należało orzec stosownie do art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., jak w postanowieniu.