Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 18 września 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 231/14

Uzasadnienie

Starosta decyzją [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 115a ust. 1 w powiązaniu z art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.) w związku z wszczętym postępowaniem administracyjnym w sprawie uciążliwości hałasowych emitowanych w trakcie imprez plenerowych organizowanych w [...] przez podmiot gospodarczy Spółkę A:

"1. określił dla G.K. i W.K. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Spółka A. dopuszczalne poziomy hałasu przenikające do środowiska w trakcie imprez plenerowych organizowanych na terenie działki [...] obręb [...] m. [...],

1. 1) 50 dB w porze dziennej, tj. od godz. 6:00 do godz. 22:00,
2. 2) 40 dB w porze nocnej, tj. od godziny 22:00 do godz. 6:00.
3. 2. Zobowiązał G.K. i W.K. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Spółka A. do wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku raz na dwa lata zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291).
4. 3. Wyniki pomiarów hałasu do środowiska należy przedkładać organowi wydającemu mniejszą decyzję oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w terminie 30 dni od daty ich wykonania.
5. 4. Zobowiązał G.K. i W.K. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Spółka A. do wykonania dodatkowych pomiarów hałasu w środowisku, w przypadku wprowadzenia istotnych zmian w technologii lub innych, mających wpływ na wielkość lub rozprzestrzenianie się emitowanego hałasu."

W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w dniu [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie uciążliwości hałasowych emitowanych w trakcie imprez organizowanych na otwartej przestrzeni przez podmiot gospodarczy Spółkę A.. Sprawie nadano bieg w związku z pismem Gminy z dnia [...] znak: [...] wskazującym, że hałas powstający w trakcie trwania przedmiotowych imprez jest powodem skarg mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Imprezy organizowane są na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], która oddana jest w wieczyste użytkowanie Spółce A. W ramach ustalenia faktycznej uciążliwości hałasowej Wojewódzki Zachodniopomorski Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził pomiary hałasu emitowanego do środowiska w trakcie trwania na terenie działki nr [...] imprezy plenerowej organizowanej przez ww. podmiot.

W dniu [...] do organu wpłynęło sprawozdanie z przedmiotowych badań stwierdzające, że w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej emitowany hałas powodował na terenie chronionym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - punkt pomiarowy PI) występowanie równoważnego poziomu dźwięku LAeąD w wysokości 61,7 dB dla pory dnia i 44,3 dB dla pory nocy.

W celu przyporządkowania otrzymanych wyników pomiaru hałasu do rodzajów terenu wyszczególnionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 z późn. zm.) Starosta pismem z dnia [...] (znak: [...]) wystąpił do Burmistrza o określenie rodzaju zabudowy zlokalizowanej wokół nieruchomości, na terenie której odbywają się przedmiotowe imprezy a wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanym dalej MPZP. Burmistrz pismem z dnia [...] poinformował, że w rejonie działki nr ew. [...], obręb [...], dla obszaru oznaczonego na mapie dołączonej przy piśmie organu, brak jest MPZP.

Starosta ustalił, że teren, na którym odbywają się imprezy usytuowany jest w centrum miasta i uznał, że z przeprowadzonej oceny terenu usytuowanego w rejonie przedmiotowej działki wynika, że jest to teren zróżnicowany pod względem zabudowy, przy czym przeważającą zabudową jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Powołując się na art. 114 ust. 2 P.o.ś stwierdził, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone, jak dla przeważającego rodzaju terenu.

Biorąc zatem pod uwagę otrzymane wyniki pomiarów hałasu emitowanego do środowiska w trakcie trwania jednej z imprez plenerowych będącej przedmiotem skarg, Starosta uznał, że analizowany podmiot w wyniku swojej działalności gospodarczej na swojej nieruchomości przekracza dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. W odniesieniu do zlokalizowanej w jego rejonie przeważającej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wielkości te przekraczają dopuszczalne poziomy o 11,7 dB (A) w porze dziennej, natomiast dla pory nocnej o 4,3 dB (A). W związku z tym zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku, zgodnie z art. 115a Poś. Wobec powyższego w dniu [...] została wydana decyzja (znak: [...]) ustalająca w stosunku do Spółki A. dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska.

W dalszej części uzasadnienia Starosta wskazał, że G.K. i W.K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Spółka A. złożyli od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o jej uchylenie.

Decyzją z dnia [...] (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] (znak: [...]) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na uchybienia i braki postępowania, jak też nakreślając niezbędne do przeprowadzenia czynności mające na celu wyjaśnienie sprawy.

Starosta wyjaśnił dalej, że rozpoznając ponownie sprawę, zgodnie z art. 28 K.p.a, ustalił na nowo strony postępowania i uznał za stronę wszystkie podmioty położone w najbliższym sąsiedztwie z nieruchomością, na terenie której prowadzona jest działalność gospodarcza powodująca uciążliwości hałasowe. Natomiast odmówił uznania C.G. za stronę postępowania ponieważ ustalił, że C.G. nie należy do kręgu podmiotów, których nieruchomość położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie z ww. obiektem.

Powołując się na oględziny przeprowadzone w dniu [...] przy udziale stron Starosta ustalił, że w najbliższym sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości, zlokalizowane są tereny o następujących funkcjach:

1. - od strony zachodniej -zabudowa mieszkalna jednorodzinna,
2. - od strony wschodniej - zabudowa produkcyjno-usługowa,
3. - od strony północnej - woda płynąca, jezioro [...] o powierzchni [...] ha,
4. - od strony południowej - zabudowa usługowa.

Jednocześnie wyjaśnił, że biorąc pod uwagę procentowy udział zabudowy w stosunku do powierzchni działek analizowanego obszaru, w czasie oględzin oszacowano, że zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej stanowi około 40%.

Organ na podstawie przeprowadzonych oględzin, dysponując mapą geodezyjną badanego obszaru oraz powierzchnią poszczególnych działek, pozostających w przyjętej strefie oddziaływania hałasu emitowanego w trakcie imprez plenerowych, ustalił, że oceną w zakresie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu należy objąć obszar [...] działek gruntu o łącznej powierzchni [...]ha.

Z analizy danych dotyczących tego terenu wynikało, że obszar pozostający w strefie oddziaływania hałasu emitowanego w trakcie przedmiotowych imprez tworzą tereny o zróżnicowanym sposobie zagospodarowania i wykorzystywania, przy czym przeważającą część tego obszaru stanowi teren o funkcji produkcyjnej (41,6%). Drugą co do wielkości zabudowę tworzy teren o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej (28,8%) oraz kolejno teren zabudowy usługowej (17,3%). Biorąc pod uwagę obowiązujące rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz wyniki przeprowadzonej analizy, co do sposobu wykorzystania terenów narażonych na hałas, jako tereny chronione akustycznie w analizowanej sprawie organ przyjął tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży (szkoła), tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tereny mieszkaniowo-usługowe.

W tej sprawie, zdaniem organu zgodnie z art. 114 ust. 2 Poś, dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Jednak żaden ze stwierdzonych terenów chronionych akustycznie nie stanowił przeważającej części badanego obszaru. Dominującym terenem był teren o funkcji produkcyjnej, który zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, nie jest chroniony akustycznie. Podobnie nie jest chroniony akustycznie teren zabudowy usługowej. Oba te tereny stanowią łącznie 58,9% całego obszaru, podczas gdy tereny chronione akustycznie zajmują 41,1% całego obszaru.

Po analizie dokumentów zebranych w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji związanej z oceną rodzaju terenu pozostającego w strefie oddziaływania hałasu, emitowanego w trakcie imprez plenerowych Starosta uznał, że nie została spełniona przesłanka do wydania wobec G.K. i W.K. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Spółka A. decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, a określona w art. 115a ustawy P.o.ś. Jednocześnie mając na uwadze, że cytowana ustawa nie zawiera przepisów na podstawie których organ może odmówić wydania przedmiotowej decyzji organ uznał, że wszczęte postępowanie stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 K.p.a w decyzji z dnia [...] (znak: [...]) orzekł o jego umorzeniu.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli S.Ś, I.G., K.K., J.S., T.S., M.C., A.K., K.Ż., S.Ż. i A.K..

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i odmówiło wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w przypadku gdy teren, na który oddziałuje hałas nie jest-jak w analizowanej sprawie-terenem wymienionym w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś, tj. terenem chronionym akustycznie to nie sposób ustalić, iż poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu ponieważ dla tego terenu normy te nie zostały ustalone. W konsekwencji brak jest podstaw do wydania przez organ ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z kolei w kontekście art. 105 K.p.a Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące istnienie przedmiotu postępowania administracyjnego, a tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania.

I.G. oraz T.S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wskazana decyzję SKO, wnosząc o jej uchylenie.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Sz 989/1) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] (znak: [...]).

W toku ponownego postępowania, jak wynika to z dalszej części uzasadnienia decyzji Starosty, organ przy udziale stron przeprowadził w terenie kolejne oględziny celem ustalenia przeznaczenia terenu, pozostającego w oddziaływaniu ponadnormatywnego hałasu, na podstawie jego faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania. Stwierdzono, że przeznaczenie terenu, na który oddziałuje hałas z działki nr [...], obręb [...], jest takie samo, jak ustalono to w trakcie oględzin przeprowadzonych w toku poprzedniego postępowania, tj. w dniu [...]. Oprócz tego ustalono, że działka nr [...], obręb [...] jest zagospodarowana jako teren zielony i nadal jest wykorzystywana do organizacji imprez plenerowych - wg oświadczenia G.K. w [...] r. odbyły się trzy takie imprezy w godzinach od 14:00 do 21:30. Jedna ze stron obecna przy oględzinach – K.K. oświadczyła, że obecnie organizowane przez G.K. imprezy nie stanowią uciążliwości hałasowych.

Przedstawiciel Gminy wskazał, że w bieżącym roku do Urzędu Miejskiego nie wpłynęły skargi na działalność G.K. w zakresie hałasu emitowanego w trakcie imprez. Ponadto ustalono, że od strony jeziora został rozebrany mur i w granicy działki nr [...], obręb [...] wybudowano z profili stalowych nowe ogrodzenie.

W związku z tym, że przeznaczenie badanego terenu jest identyczne, jak ustalono to w trakcie ostatniego postępowania, poza tym nie zmieniły się poszczególne działki tworzące ten obszar oraz ich powierzchnie, także odległości w jakich są one położone od nieruchomości [...], obręb [...], co ustalono to na podstawie dostępnych źródeł (mapa przedmiotowego obszaru, wypisy z rejestru gruntów, geoportal), Starosta uznał, że obszar pozostający w strefie oddziaływania hałasu emitowanego w trakcie imprez plenerowych tworzą następującego rodzaju tereny:

1. - od strony zachodniej: zabudowa mieszkalna jednorodzinna zajmująca powierzchnię [...] ha,
2. - od strony wschodniej: zabudowa produkcyjna o łącznej powierzchni [...] ha,
3. - od strony północnej: zabudowa nie występuje,
4. - od strony południowej:
5. a) zabudowa usługowa o łącznej powierzchni 0,5967 ha,
6. b) zabudowa mieszkalna z usługami o łącznej powierzchni 0,0947 ha,
7. c) zabudowa wielorodzinna o powierzchni 0,1112 ha,
8. d) zabudowa z przeznaczeniem na oświatę, szkoła p łącznej powierzchni 0,2189 ha.

Udział procentowy poszczególnych rodzajów terenów w stosunku do całości analizowanego obszaru (3,4480 ha = 100%) wynosi odpowiednio:

1. - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - 28,8 %,
2. - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami - 2,7 %,
3. - zabudowę mieszkaniowa wielorodzinna - 3,2 %,
4. - zabudowa produkcyjna - 41,6 %,
5. - zabudowa usługowa -17,3 %
6. - zabudowa z przeznaczeniem na oświatę (szkoła) - 6,3 %.

Z powyższego zestawienia organ wywnioskował, że badany obszar tworzą tereny o zróżnicowanym sposobie zagospodarowania i wykorzystywania, przy czym przeważającą część stanowi teren o funkcji produkcyjnej (41,6%). Drugą co do wielkości zabudowę tworzy teren o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej (28,8%) oraz kolejno: teren zabudowy usługowej (17,3%), z przeznaczeniem na oświatę (6,3%), teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (3,2%) i na końcu zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami (2,7%).

Zgodnie z art. 114 ust. 2 P.o.ś dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Biorąc pod uwagę rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jako tereny chronione akustycznie w analizowanej sprawie organ orzekający przyjął:

1. - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,
2. - tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży (szkoła),
3. - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej,
4. - tereny mieszkaniowo-usługowe.

Teren produkcyjny, jako wyłączony spod ochrony przed ponadnormatywnym hałasem nie został uwzględniony przy ocenie przesłanek do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnych poziomów hałasu. Podobnie postąpiono w przypadku zabudowy usługowej - ten rodzaj terenu także nie podlega ochronie przed hałasem.

Wobec powyższego Starosta stwierdził, że dominującym rodzajem terenu, na który oddziałuje hałas emitowany z działki nr [...] jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jako teren chroniony akustycznie stanowi największy udział w badanym obszarze, tj. 28,8%. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku wynoszą odpowiednio 50 dB dla pory dnia oraz 40 dB dla pory nocy. Organ I instancji stwierdził, biorąc pod uwagę otrzymane wyniki pomiarów hałasu emitowanego do środowiska w trakcie trwania jednej z imprez plenerowych, będącej przedmiotem skarg, że obiekt w wyniku swojej działalności przekracza dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. W odniesieniu do zlokalizowanej w jego rejonie przeważającej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wielkości te przekraczają dopuszczalne poziomy o 11,7 dB (A) w porze dziennej, natomiast dla pory nocy o 4,3 dB (A). W związku z tym zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku, a określone w art. 115a P.o.ś.

Starosta ponadto wyjaśnił, że prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów wielkości emisji (art. 147 ust. 1 P.o.ś) oraz do przedstawienia ich wyników organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska jeżeli pomiary te mają szczególnie znaczenie dla ze względu na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska (art. 149 ust. 1 cytowanej ustawy). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, okresowe pomiary hałasu w środowisku prowadzi się dla zakładu, na którego terenie eksploatowane są instalacje lub urządzenia emitujące hałas, przy czym wykonuje się je raz na dwa lata, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu; w przypadku źródeł hałasu pracujących sezonowo pomiary hałasu przeprowadza się w tym okresie (§10 ust. 1 i 3 rozporządzenia).

Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacja instalacji lub urządzenia i innych danych raz terminów i sposobów ich prezentacji (Dz. U. Nr 215, poz. 1366) wyniki przedmiotowych pomiarów przedkłada się w terminie 30 dni od dnia zakończenia pomiaru.

Od decyzji Starosty z dnia [...], Spółka A., działająca przez pełnomocnika wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie oraz zarzucając:

1. 1. naruszenie normy prawa materialnego, a to:
2. a. art. 115 a w związku z art. 3 pkt 6 i pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez zastosowanie dyspozycji art. 115 a tej ustawy pomimo braku zaistnienia i braku wykazania, De emisja hałasu emitowanego w związku z okazjonalnymi imprezami rozrywkowymi nie jest realizowana w wyniku działania zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 6 i 48 ww. ustawy; b. art. 156 § 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez niezastosowanie tego przepisu do oceny stanu faktycznego sprawy.
3. 2. naruszenie przepisów postępowania tj.:
4. a. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez odmowie zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki jego zastosowania (postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe z racji braku podstaw do władczej ingerencji organu administracji państwowej w sfero działalności gospodarczej strony)
5. b. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego dla ustalenia, czy emisja hałasu ma miejsce w związku z działaniem zakładu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska oraz nieustalenie, jaki poziom hałasu emitowany jest do środowiska w związku z trwaniem imprezy tj. z pominięciem hałasu wytwarzanego przez tzw. tło akustyczne;
6. c. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymaganych obligatoryjnych elementów wskazujących na ustalenie ustawowych przesłanek władczej ingerencji organu administracji tj. ustalenie, że emisja hałasu ma miejsce w wyniku działalności zakładu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, dowodów, na których oparto to ustalenie oraz argumentacji prawnej pozwalającej na wydanie decyzji pomimo braku ustalenia, że emisja hałasu związana z okazjonalnymi imprezami rozrywkowymi podlega unormowaniu art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska.
7. d. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu kierowania rozstrzygnięcia decyzji wobec osoby nie będącej stroną postępowania administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżona decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w związku z art. 3 pkt 6, pkt 31 i pkt 48, art. 112, art. 112a, art. 113 ust. 1 i 2, art. 115 i art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Po opisaniu dotychczasowego postępowania w sprawie, treści wydanych w niej decyzji i wyroku WSA w Szczecinie, a także treści odwołania, Kolegium zacytowało definicje ustawowe zawarte w art. 3 pkt 6, pkt 31 oraz pkt 48 ustawy Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej P.o.ś. Następnie organ przytoczył brzmienie art. 112, art. 112a, i art. 113 ust. 1 i 2 oraz art. 114 ust. 2, art. 115 i art. 115 ust. 1 tej ustawy.

Po przedstawieniu stanu prawnego zawartego w powyższych przepisach organ II instancji podkreślił, że przywołany przepis art. 115a P.o.ś. obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu w sytuacji, gdy przekroczone są wskaźniki hałasu LAeq D lub LAeqN bez względu na to, czy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu miało charakter wyjątkowy (incydentalny, jednorazowy), czy stały. Już jednorazowe przekroczenie tego poziomu uzasadnia wydanie decyzji, w której organ zobligowany jest określić wskaźniki zarówno dla pory dziennej jak i nocnej, niezależnie od tego, w jakiej porze, dziennej czy nocnej, nastąpiło przekroczenie norm hałasu.

Decyzja wydana na podstawie art. 115a P.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia praw osób na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu. Z przepisów działu V ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z tym nie mogłyby być podstawą wydania omawianej decyzji.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził pomiary poziomu hałasu emitowanego w trakcie imprezy plenerowej organizowanej na otwartej przestrzeni przez Spółkę A. Następnie w dniu [...] do organu I instancji wpłynęło sprawozdanie z przeprowadzonych badań, które wykazało, iż wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T wyrażonego wskaźnikiem hałasu wynosi 61,4 dB dla pory dziennej i 44,3 dB dla pory nocnej.

Następnie z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczne stało się ustalenie przeznaczenia terenu pozostającego w oddziaływaniu ponadnormatywnego hałasu na podstawie jego faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania, stosownie do treści art. 115 P.o.ś.

W wyniku przeprowadzonych czynności (oględziny z dnia [...]) stwierdzono, iż w najbliższym sąsiedztwie nieruchomości - działki nr [...] obręb [...] znajdują się tereny o następującym przeznaczeniu:

1. - od strony zachodniej - zabudowa mieszkalna jednorodzinna;
2. - od strony wschodniej - zabudowa produkcyjno-usługowa;
3. - od strony północnej - woda płynąca, jezioro ([...])
4. - od strony południowej - zabudowa usługowa.

Jednocześnie na podstawie przeprowadzonych oględzin, mapy geodezyjnej badanego obszaru oraz wypisów z rejestru gruntów dla działek pozostających w przyjętej strefie oddziaływania hałasu emitowanego w trakcie imprez plenerowych stwierdzono, iż oceną w zakresie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu należy objąć obszar o łącznej powierzchni 3,4480 ha. Nadto ustalono, iż procentowy udział poszczególnych rodzajów terenu w stosunku do całości analizowanego obszaru wynosi odpowiednio:

1. - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - 28,8%,
2. - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami -2,7%,
3. - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna -3,2%,
4. - zabudowa produkcyjna-41,6%,
5. - zabudowa usługowa-17,3%,
6. - zabudowa z przeznaczeniem na oświatę (szkoła) - 6,3%.

Kolegium zaznaczyło, że tereny produkcyjne oraz usługowe zostały wyłączone spod ochrony przed ponadnormatywnym hałasem. Tym samym przeważającym rodzajem terenu, na który oddziałuje hałas emitowany w trakcie imprez plenerowych z działki nr [...], obręb [...] jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Stosownie zaś do treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 ze zm.) dopuszczalne poziomu hałasu w środowisku dla tego rodzaju zabudowy wynoszą odpowiednio 50 dB dla pory dnia i 40 dB dla pory nocy.

W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że w trakcie imprez plenerowych organizowanych przez Spółkę A., przekroczone zostały dopuszczalne wartości hałasu w środowisku. W konsekwencji uznało za zasadne wydanie decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu w środowisku.

W ocenie Kolegium na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 115a w zw. z art. 3 pkt 6 i pkt 48 P.o.ś. poprzez zastosowanie dyspozycji art. 115a P.o.ś. pomimo braku zaistnienia i braku wykazania, że emisja hałasu emitowanego w związku z okazjonalnymi imprezami rozrywkowymi nie jest realizowana w wyniku działania zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 6 i pkt 48 P.o.ś. Uzasadniając powyższy zarzut pełnomocnik Spółki wskazuje, iż na działce nr [...] obręb [...] nie jest usytuowane żadne stacjonarne urządzenie techniczne (tym bardziej zespół takowych urządzeń) ani budowla emitująca hałasy. W ocenie pełnomocnika nie ma podstaw do władczej ingerencji organu w sytuacji, gdy emisja hałasu jest wynikiem działania urządzenia niestacjonarnego, tj. np. przenośnego.

Organ odwoławczy zauważył, iż przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę A. jest m.in. organizowanie imprez okolicznościowych. Przedmiotowe imprezy odbywają się na terenie działki nr [...] obręb [...] - stanowiącej przedmiot wieczystego użytkowania Spółki, zaś w czasie ich trwania emitowana jest głośna muzyka pochodząca ze sceny montowanej każdorazowo na terenie ww. działki. Organ w pełni podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 379/13, zgodnie z którym "Instalacja, o której mowa w art. 3 pkt 6 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska, nie musi być obiektem budowlanym, dla którego wymagane jest "trwałe związanie z gruntem". W cytowanym przepisie rozróżniono pojęcie "instalacji" w postaci urządzeń technicznych i w postaci budowli (art. 3 pkt 6 a i c). Instalacja w postaci "stacjonarnego urządzenia technicznego" to co do zasady unieruchomione urządzenie w określonym miejscu i działające w stanie unieruchomienia, którego eksploatacja może spowodować emisję.

Z powyższego wynika, że "stacjonarność" urządzenia technicznego (art. 3 pkt 6 a cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska), podobnie jak pozostałych rodzajów instalacji, o których mowa wart. 3 ust. 6 ww. ustawy, pozostaje w ścisłym związku z możliwością powodowania emisji przy ich eksploatacji. Cecha "instalacji" jaką jest "stacjonarność" nie wyklucza możliwości przemieszczenia urządzenia, jednak jego funkcjonowanie w każdym miejscu jest związane z emisją czyli konsekwencjami, jakie korzystanie z instalacji może powodować dla środowiska. Emisja nie może przekształcić się w zanieczyszczenie, o którym mowa w art. 3 pkt 49 ustawy Prawo ochrony środowiska".

W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania, iż możliwość zdemontowania sprzętu służącego organizacji imprezy przesądza o braku możliwości zakwalifikowania go jako instalacji. Jednocześnie przedmiotowa instalacja w trakcie imprez okolicznościowych montowana jest na terenie działki, do której Spółka posiada tytuł prawny. W konsekwencji powyższego zasadnym jest przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie emisja hałasu ma miejsce w wyniku działalności zakładu prowadzonego przez Spółkę A. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 156 ust. 2 P.o.ś. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego działka nr [...] obręb [...] jest wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Jednakże ustawodawca w treści powołanego przepisu art. 156 ust. 2 P.o.ś. odwołuje się do treści art. 156 ust. 1 P.o.ś., w którym obok rodzaju terenów, na których obowiązuje zakaz, wskazano również na ich publiczną dostępność.

W ocenie tutejszego organu brak jest podstaw do uznania, iż działka nr [...] jest publiczne dostępna, bowiem wstęp na nią zawiązany jest z uczestnictwem w imprezie organizowanej przez Spółkę A. W związku z powyższym brak jest również podstaw do uznania, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a. bowiem brak jest podstaw do uznania, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Nadto nie można się zgodzić z pełnomocnikiem Spółki, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. z uwagi na niezebranie materiału dowodowego dla ustalenia, czy emisja hałasu ma miejsce w związku z działaniem zakładu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska oraz nieustalenie jaki poziom hałasu emitowany jest do środowiska w związku z trwaniem imprezy, tj. z pominięciem hałasu wytwarzanego przez tzw. tło akustyczne.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił bowiem na ustalenie, iż emisja hałasu związana jest z funkcjonowaniem zakładu. Wskazują na to bowiem zarówno oświadczenia stron postępowania jak i pomiary dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu [...], tj. w dniu imprezy okolicznościowej zorganizowanej na terenie działki nr [...] obręb [...].

W ocenie tutejszego organu brak jest również podstaw do kwestionowania prawidłowości metodyki dokonywanych pomiarów, bowiem zostały one przeprowadzone w oparciu o zapisy załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody.

Organ odwoławczy zgodził się natomiast z pełnomocnikiem Spółki, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I instancji zabrakło rozważań w zakresie ustaleń, że emisja hałasu ma miejsce w wyniku działalności zakładu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Powołując się na istotę dwuinstancyjności postepowania administracyjnego Kolegium wywiodło, że w jej konsekwencji powyższe naruszenie przepisów postępowania nie ma wpływu na wynik postępowania ponieważ może być konwalidowane przez organ odwoławczy, zwłaszcza, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na uzupełnienie powyższego braku.

Organ drugiej instancji nie uwzględnił natomiast zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu kierowania decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego i wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 350/06, wskazał, że "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić zatem sytuacje, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji".

Według Kolegium taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie, zauważyć bowiem należy, iż o wszelkich czynnościach podejmowanych w toku postępowania zawiadamiano Spółkę A. Również decyzja - jak wynika z rozdzielnika - została skierowana do Spółki. Nadto w uzasadnieniu organ I instancji zamiennie wskazuje na Spółkę oraz na osoby wspólników przy czym w tym drugim przypadku każdorazowo powołuje również prowadzoną przez nich działalność gospodarczą w formie spółki jawnej. Tym samym - w ocenie SKO - nie ma wątpliwości, iż stroną przedmiotowego postępowania jest spółka jawna, zaś nieprecyzyjne wskazanie adresata decyzji nie ma wpływu na jej prawidłowość.

Skargę na wyżej opisana decyzję ostateczną wniosła Spółka A. reprezentowana przez radcę prawnego.

Skarga zaskarżonej decyzji zarzuca:

1. 1. naruszenie normy prawa materialnego, tj:
2. a. art. 115 a w związku z art. 3 pkt 6 i pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez zastosowanie dyspozycji art. 115 a tej ustawy pomimo braku zaistnienia i braku wykazania, że emisja hałasu emitowanego w związku z okazjonalnymi imprezami rozrywkowymi nie jest realizowana w wyniku działania zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 6 i 48 ww. ustawy;
3. b. art. 3 pkt 3 i pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska -poprzez przyjęcie, że scena jest urządzeniem technicznym bądź budowlą, którego (której) eksploatacja może powodować emisje hałasu;
4. c. art. 156 § 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez niezastosowanie tego przepisu do oceny stanu faktycznego sprawy.
5. 2. naruszenie przepisów postępowania tj.:
6. a. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki jego zastosowania (postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe z racji braku podstaw do władczej ingerencji organu administracji państwowej w sferę działalności gospodarczej strony)
7. b. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego dla ustalenia, czy emisja hałasu ma miejsce w związku z działaniem zakładu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, jakiego rodzaju instalacje spełniające wymogi określone w ustawie - Prawo ochrony środowiska wchodzą w skład zakładu oraz nieustalenie, jaki poziom hałasu emitowany jest do środowiska konkretnie w związku z eksploatacją tej instalacji;
8. c. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymaganych obligatoryjnych elementów wskazujących na ustalenie ustawowych przesłanek władczej ingerencji organu administracji tj. ustaleń, że emisja hałasu ma miejsce w wyniku działalności zakładu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, wskazanie instalacji spełniającej wymogi określone w ustawie - Prawo ochrony środowiska, dowodów, na których oparto ustalenie, że wymierzony poziom hałasu ma związek z eksploatacją rzeczy wskazanej w zaskarżonej decyzji jako instalacja (aczkolwiek takową instalacją nie jest) oraz argumentacji prawnej pozwalającej na wydanie decyzji o władczej ingerencji organu administracji w sytuację prawną adresata decyzji.
9. d. Art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu kierowania rozstrzygnięcia decyzji wobec osoby nie będącej stroną postępowania administracyjnego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu administracyjnego i pierwszej instancji oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów procesu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty, w aktualnym stanie sprawy, mogą być podzielone. Przedwczesne byłoby bowiem przesądzenie przez Sąd kwestii materialnoprawnych, w sytuacji gdy nie ma wątpliwości co do tego, że zaskarżony akt narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co przesądza o zasadności skargi i wywołuje konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji.

W pierwszej kolejności należało w niniejszej sprawie sądowej zbadać czy organy administracji orzekające w sprawie wykonały zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarte w wyroku z dnia19 grudnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Sz 989/1). Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylając, wyżej wskazanym wyrokiem, decyzje organów obu instancji wskazał na powinność organów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy:

"- ustalenia przeznaczenia terenu, na który oddziałuje hałas z działki nr [...], obręb [...] m. [...], gm. [...] w świetle art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś, w szczególności czy, a jeśli tak to które objęte badaniem tereny, bez względu na to czyją stanowią własność, mieszczą się w kategorii terenów wymienionych w ww. artykule przez co objęte byłyby normatywną ochroną przed przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu,

1. - zweryfikowania czy poszczególne tereny mieszczące się w kategorii terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś podlegają zaliczeniu do kilku rodzajów terenów określonych w tym przepisie, w związku z art. 115 i 114 ust. 2 P.o.ś, a w razie zaistnienia takiej okoliczności, powinny ustalić dopuszczalne poziomy hałasu jak dla przeważającego rodzaju terenu spośród wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś; te z poddanych badaniom terenów, które zostałyby zakwalifikowane do terenów produkcyjnych, jako wyłączone spod ochrony akustycznej nie powinny być uwzględniane przez organy przy ocenię przesłanek do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnych poziomów hałasu."

Podkreślenia wymaga, że wyrok ten wydany został w odniesieniu do decyzji ostatecznej umarzającej postępowanie administracyjne. Z istoty rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej objętej tym wyrokiem wynika zatem, że nie wszystkie kwestie materialnoprawne, właściwe tylko dla orzeczenia ustalającego poziom dopuszczalnego hałasu emitowanego do środowiska, mogły być przedmiotem badania i oceny wyrażonych we wskazanym wyroku.

Aktualna ocena sądowa zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy orzekające ponownie (po wyroku sądowym) wykonały zalecenia zawarte w tym wyroku, a zatem nie doszło w sprawie do naruszenia art. 153 P.p.s.a. Nie oznacza to jednak, że to ponowne rozpoznanie charakteryzuje się pełnym i wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia jakie zapadło tym razem, to jest do rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, nakładającym na stronę, określone w decyzji organu I instancji, obowiązki o charakterze indywidualnym.

Przed przystąpieniem do wyłożenia stanowiska Sądu co do kwestii dowodowych mających znaczenie dla materialnoprawnej oceny decyzji niezbędne jest w pierwszej kolejności wskazanie, że rację ma autor skargi podnosząc zarzut nieprawidłowego oznaczenia strony. Wprawdzie Kolegium podzieliło ten zarzut odwołania, ale w ślad za deklarowaną zgodą z zarzutem, nie nastąpiły działania procesowe Kolegium, co słusznie podniesiono w skardze.

Wyjaśnić więc trzeba, że skoro użytkownikiem wieczystym wskazanej w decyzji nieruchomości jest spółka jawna a nie spółka cywilna lub indywidualny przedsiębiorca działający pod określoną firmą, to adresatem decyzji powinna być spółka jawna. Abstrahując od doktrynalnych sporów na temat charakteru prawnej podmiotowości spółki jawnej, należy podkreślić, że z art. 8 w związku z art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030), wynika jednoznacznie, że podmiotem praw i obowiązków w spółce jawnej jest spółka a nie wspólnicy spółki.

Nie można zatem podzielić poglądu Kolegium, że skoro pisma i zawiadomienia w toku postępowania doręczane były spółce, to zarzucane skargą uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie chodzi bowiem o naruszenie praw strony do czynnego udziału w postępowaniu, lecz o wydanie decyzji skierowanej do podmiotu nie będącego stroną. Ma to zasadnicze znaczenie w sprawie, ponieważ od prawidłowości oznaczenia podmiotu zobowiązanego w decyzji administracyjnej zależy wykonalność tej decyzji. Tak więc w niniejszej sprawie adresatem decyzji powinna być Spółka A. i na podmiot tak określony powinny być nałożone wskazane w decyzji organu I instancji obowiązki. Tymczasem Starosta, obowiązki wskazane w decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu skierował do G.K. i W.K., a więc do wspólników spółki. Jest to nieprawidłowe określenie strony i już tylko z tego powodu zaskarżona decyzja nie mogłaby pozostać w obrocie prawnym.

Zagadnieniem dalej idącym, które ponadto legło u podstaw uchylenia decyzji organów obu instancji jest brak dostatecznego zgromadzenia dowodów niezbędnych do dokonania niewadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod określony przepis prawa materialnego.

Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełny sposób przytoczyło przepisy mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ale nie dokonało wyczerpującej analizy stanu faktycznego w kontekście art. 3 pkt 3 i pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska w sposób dający sądowi możliwość odniesienia się do stawianego skargą zarzutu naruszenia tego przepisu. Art. 3 pkt 3 ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o eksploatacji instalacji lub urządzenia – rozumie się przez to użytkowanie instalacji lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności. Przy czym stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy, pod pojęciem instalacji rozumie się: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednoznacznie, któremu z punktów a-c art. 3 pkt 6 i dlaczego, organ odwoławczy przyporządkował elementy stanu faktycznego składające się na ustawową definicję instalacji. Można co najwyżej domniemywać, że Kolegium przyjęło, iż w stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z budowlą, skoro przywołało odpowiedni fragment uzasadnienia wyroku NSA oraz odwołało się dysponowania przez stronę tytułem prawnym do nieruchomości, na której prowadzona była działalność emitująca hałas. Istota problemu tkwi jednak w tym, że zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji organu I instancji brakuje ustaleń co do okoliczności składających się na ustawowe elementy definicji instalacji. Brakuje w ustaleniach faktycznych informacji z jakim rodzajem sceny, na której montowane były urządzenia nagłaśniające miał do czynienia organ I instancji. Nie jest możliwe odparcie zarzutu skargi (ani jego podzielenie), wskazującego na naruszenie art. 3 pkt 6 ustawy, skoro w ustaleniach faktycznych nie ma charakterystyki spornej instalacji. Nie jest wiadomo jak wyglądała scena, z czego była wykonana i jak została zamontowana oraz jakie na niej usytuowano urządzenia emitujące hałas.

Zdaniem sądu, inaczej ocenić należałoby prowizoryczną scenę wykonana przy użyciu kilkunastu desek ze sobą połączonych z ustawioną aparaturą nagłaśniającą lub z aparaturą zainstalowaną na przyczepie samochodowej lub traktorowej (jak to w ubiegłym wieku często praktykowano na różnego rodzaju lokalnych festynach i imprezach organizowanych w plenerze), a inaczej scenę współczesną i profesjonalną, stanowiącą przykładowo zestaw wielu stalowych stelaży odpowiednio ustawionych i zabezpieczonych na gruncie, z urządzeniami podłogi, zadaszenia z całą skomplikowaną niejednokrotnie aparaturą nagłaśniającą, a i często sprzężoną z iluminacjami świetlnymi. Tak więc co do zasady, Sąd nie wyklucza, że scena eksploatowana wraz zamontowanymi na niej urządzeniami nagłaśniającymi może być uznana za instalację w rozumieniu powyższego przepisu, ale brak ustaleń w tym zakresie uniemożliwia jednoznaczne przesądzenie tej kwestii i wskazanie właściwego punktu (a-c) definicji instalacji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska, który jako adresata przewidzianej w nim decyzji wskazuje "zakład". Zakładem w rozumieniu ustawy, zgodnie z definicją z art. 3 pkt 48 jest jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Jest wiec oczywiste, że przyjęcie wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 115a P.o.ś., wymaga wykazania, że zakład prowadzi instalację lub instalacje emitujące nadmierny hałas. Organ odwoławczy, mimo że trafnie akcentował istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, to w praktyce zastosował ją w niedostatecznym zakresie, skoro wad decyzji pierwszej instancji nie usunął, a decyzję naruszającą art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. utrzymał w mocy naruszając przy tym art. 138 § 1 pkt 1K.p.a.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 156 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wyłączenie stosowania zakazu określonego w ust. 1 tego artykułu, dotyczy wyłącznie imprez publicznych a więc takich, na które wstęp jest wolny. Tymczasem z notatki sporządzonej przez organ I instancji z rozpytania G.K. wynika, że imprezy plenerowe organizowane w ramach działalności spółki, miały charakter komercyjny, skoro urządzane były dla określonych zakładów i firm.

Niezasadny jest również zarzut nieprawidłowego przeprowadzenia badań hałasu. Jednostka prowadząca te badania, posiada profesjonalny zasób wiedzy w tym przedmiocie, a zatem skuteczne podważenie wyników jej badań wymagałoby przedstawienia przez stronę skarżącą dowodów wskazujących na istnienie w obszarze mającym znaczenie dla wyniku badania w czasie jego przeprowadzania obiektów emitujących hałas i przez to zakłócających tło akustyczne w sposób wypaczający wyniki ustaleń przyjętych w niniejszej sprawie, czego skarżąca spółka nie wykazała.

Reasumując, nieprawidłowe określenie strony będącej adresatem decyzji oraz brak materiału dowodowego koniecznego dla wyjaśnienia okoliczności związanych z definicją instalacji w rozumieniu art. 3 ust. 6 P.o.ś. spowodowały, że należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Rzeczą organów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie więc wyeliminowanie wskazanej wady oraz uzupełnienie braku materiału dowodowego i dokonanie ustaleń faktycznych niezbędnych do przyjęcia prawidłowej materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia.

Z tych względów należało orzec jak w pkt I w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. Orzeczenie w pkt II oparte zostało na art. 152 P.p.s.a, a w pkt III sąd rozstrzygnął o kosztach stosownie do art. 200 i 205 § 2 tej samej ustawy.