Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] w punkcie pierwszym: utrzymało w mocy pkt 1 decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. ustalającą [...]. w K. jednorazową opłatę planistyczną w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości działki gruntu nr [...] położonej w obrębie [...] miasta K. przy ul. [...], na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K. "[...]", zaś w punkcie drugim uchyliło decyzję w pkt 2 (tj. określającą, że opłatę Spółka zobowiązana jest wnieść w terminie 14 na wskazane konto), jako pozbawioną podstawy prawnej orzekania.
W dniu 2 lutego 2018 r. [...] w K., reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zaskarżając w części powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w zakresie ustalenia opłaty planistycznej w wysokości przekraczającej kwotę [...]zł. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie decyzji I i II instancji, skutkujące koniecznością zapłaty opłaty, która winna być ok ˝ niższa, grozi Skarżącej znaczą szkodą, bowiem Spółka nie dysponuje aktualnie takimi środkami finansowymi, aby mogła zapłacić opłatę, a egzekucja kary może być jedynie przeprowadzona z Jej majątku, który służy do realizacji prowadzonej działalności. Przy czym Organ I instancji nie czekając na prawomocność własnej decyzji, podjął działania zmierzające do wyegzekwowania ustalonej ostatecznie opłat, choć nie skorzystał z tego prawa przez wiele lat prowadzonego postępowania.
Nadto podkreślono, że sprzedaż spornej nieruchomości służyła pokryciu strat Skarżącej i cena została przeznaczona na pokrycie wymagalnych zobowiązań Spółki. W ocenie Skarżącej, biorąc pod uwagę grożące Spółce konsekwencje w przypadku przystąpienia do egzekucji ustalonej opłaty planistycznej koniecznym i uzasadnionym jest wstrzymanie wykonania obu zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że wniosek Skarżącej, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Organu drugiej i pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że decyzja Organu odwoławczego utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. w zakresie ustalenia Spółce opłaty planistycznej i jako akt ostateczny podlega wykonaniu.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z cytowanego powyższej przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie zatem wniosku powinno odnosić się do konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania, popartych stosownymi dowodami.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek Skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uzasadnienie wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że w tym konkretnym przypadku zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przede wszystkim należy podnieść, iż Spółka nie uprawdopodobniła, aby uiszczenie opłaty planistycznej w wysokości ustalonej przez organy z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, przekraczało jej możliwości finansowe i mogło skutkować wyrządzeniem stronie znacznej szkody. Podkreślenia wymaga, że wprawdzie każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt II FZ 106/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym www.orzecznia.nsa.gov.pl). Co do zasady też egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane.
W związku z powyższym wskazać należy, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji majątkowej strony, w tym: o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków.
Tymczasem Skarżąca takich informacji popartych stosownymi materiałami źródłowymi nie przedstawiła, choć z ogólnie udostępnianych na stronie internetowej Spółki informacji oraz KRS wynika, że prowadzi ona szeroką działalność gospodarczą w wielu dziedzinach. Brak ten powoduje, że nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym nie sposób uznać, aby Skarżąca wykazała w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem opłaty planistycznej wpłynie na jej kondycję finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy ewentualnie o trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych.
W konsekwencji na gruncie niniejszej sprawy za niewystarczające uznać należy przekonanie Spółki, iż zapłata opłaty spowoduje znaczną szkodę, skoro ustawodawca wymaga uprawdopodobnienia zaistnienia tej przesłanki. Również sam fakt powołania się na brak środków finansowych nie stanowi podstawy do uwzględnienia żądania, w sytuacji gdy Sąd nie dysponuje danymi obrazującymi Jej aktualną kondycję finansową. Podobnie należy ocenić wskazaną przez Skarżącą okoliczność, że sprzedaż spornej nieruchomości służyła pokryciu strat Spółki zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że sprzedaż ta miała miejsce w [...] r.
Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. A niewątpliwie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.