Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjnego, w sprawie ze skargi R. S., wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję SKO z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego.
W dniu [...] r. skarżący R. S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym sporządzoną własnoręcznie skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 250/1, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", odrzucił skargę.
Skarżący R. S. w dniu [...] r. złożył wniosek o wyłączenie sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej "od podejmowania decyzji procesowych i merytorycznych w sprawie II SA/Sz 250/11". Skarżący jako podstawę wyłączenia podał stosowanie przez sędziego w procedurze sądowej i orzecznictwie "omnipotencję władczą funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego na szkodę i krzywdę skarżącego i w sprzeczności do zasad (prawdy, sprawiedliwości, uczciwości, przejrzystości, rzetelności, równości szans)".
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący składał już wnioski o wyłączenie sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej.
Sędzia NSA Iwona Tomaszewska złożyła pisemne wyjaśnienie, w którym oświadczyła, skarżącego R. S. zna wyłącznie z czynności związanych z rozpatrywaniem spraw z jego skarg. Ze skarżącym nie łączą ją stosunki rodzinne, towarzyskie, ani jakiekolwiek inne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 18 § 1 P.p.s.a. enumeratywnie wymienia przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Stosownie natomiast do unormowań zawartych w art. 19 tej ustawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić tylko wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Analiza wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej dowodzi, że skarżący powtarza okoliczności, które legły u podstaw Jego wcześniejszego wniosku o wyłączenie tego sędziego. Zauważyć bowiem należy, że postanowieniami z dnia [...] r. oraz [...] r. Sąd oddalił wnioski R. S. o wyłączenie sędziego wyjaśniając w każdej z tych spraw, że powoływane przez skarżącego powody wyłączenia nie znajdują potwierdzenia i nie mogą stanowić uzasadnionych podstaw wyłączenia sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej od udziału w postępowaniu na podstawie art.18 ww. ustawy.
Należy zatem wskazać, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego musi faktycznie wystąpić w danej sprawie oraz być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji.
W niniejszej sprawie R. S. składając wniosek, nie wskazał takich przyczyn, wymienionych w art. 19 P.p.s.a., które w racjonalny sposób uzasadniałyby wyłączenie sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że między sędzią, a skarżącym zachodził stosunek osobisty tego rodzaju, iż mógłby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego.
Rozpatrywany wniosek R. S. kolejny raz oparty jest na odczuciach wnioskodawcy, które nie znajdują oparcia w materiałach niniejszej sprawy, a zatem brak jest podstaw prawnych w ramach art. 18 § 1 P.p.s.a. do uwzględnienia wniosku.
Subiektywne przekonanie R. S. o braku bezstronności sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej, oparte wyłącznie na orzekaniu tego sędziego w jednej z wielu spraw skarżącego zawisłych w tut. Sądzie, nie daje podstawy do wyłączenia sędziego, jeśli nie zachodzą rzeczywiste powody wskazujące na brak tej bezstronności.
W tych okolicznościach, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 P.p.s.a., wniosek R. S. należało oddalić.