Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 255/12 odrzucił skargę J.C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2011r., sygn. akt II SAB/Sz 93/11, odrzucającym skargę J.C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu [...].
W dniu [...] (data nadania pisma) J.C. złożył pismo zatytułowane "wniosek", dotyczący sprostowania ww. postanowienia "wg prawa art. 165 p.p.s.a. w zw. z art. 158 p.p.s.a. oraz art.90 § 2 i art. 6 p.p.s.a." W treści pisma wskazał między innymi, że został pozbawiony możności obrony swoich praw przed sądem oraz że sprawa została rozpoznana "zaocznie", bez wiedzy i udziału skarżącego.
Zarządzeniem z dnia [...] sąd zobowiązał J.C. do sprecyzowania treści ww. pisma poprzez podanie:
- - czy wskazane wyżej pismo stanowi skargę kasacyjną (skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2012r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania sądowego,
- – ewentualnie, czy wskazane wyżej pismo jest wnioskiem o sprostowanie postanowienia sądu z dnia 19 marca 2012r.; jeżeli tak, to należało wskazać niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki, które mają ulec sprostowaniu,
- - czy też skarżący dla pełnej obrony swoich praw przed sądem chce uzyskać prawo do pełnomocnika z urzędu – adwokata lub radcy prawnego – poprzez złożenie stosownego wniosku na formularzu PPF - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, pod rygorem uznania, że przedmiotowe pismo jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Odpowiadając na zobowiązanie sądu (pismo z dnia [...]) J.C. oświadczył, że jego wniosek z dnia [...] jest wnioskiem "o sprostowanie postanowienia z urzędu oraz wnioskiem o udzielenie pomocy" w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Przepisy art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - stosowane w odniesieniu do postanowień na mocy art. 166 ww. ustawy - dają sądowi kompetencję do sprostowania w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek.
Podkreślić w tym miejscu należy, że oczywistą omyłką jest w szczególności wpisanie błędnej daty, sumy, błąd literowy, przekręcenie nazwy, itp. Charakterystyczną i wspólną cechą tych uchybień jest ich brak wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem sprostowanie orzeczenia w żadnej mierze nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Podobnie przedmiotem sprostowania nie mogą być czynności sądu podejmowane w toku postępowania sądowego.
Mając na uwadze treść wniosku J.C., w ocenie sądu, postępowanie strony zmierza w istocie do wzruszenia ww. postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania oczywistych omyłek. W świetle treści art. 156 § 1 wniosek taki jest niedopuszczalny.
Wskazać też trzeba, że jeżeli wnioskodawca chciał skutecznie zakwestionować postanowienie sądu z dnia 19 marca 2012r., sygn. akt II SA/Sz 255/12, mógł złożyć w przewidzianym trybie i terminie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stosownie do treści pouczenia przesłanego przez sąd wraz z odpisem ww. postanowienia. Skoro tego nie uczynił, to nie może w postępowaniu incydentalnym (dotyczącym sprostowania orzeczenia) skutecznie podnosić argumentów zmierzających do ponownego rozpoznania jego skargi.
Ponadto analizując treść postanowienia z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 255/12 sąd stwierdził, że nie zawiera ono wymienionych w cytowanym wyżej przepisie art. 156 § 1 ustawy "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Nie istnieją zatem żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie.
Z tych względów sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 255/12 odrzucił skargę J.C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2011r., sygn. akt II SAB/Sz 93/11, odrzucającym skargę J.C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu [...].
W dniu [...] (data nadania pisma) J.C. złożył pismo zatytułowane "wniosek", dotyczący sprostowania ww. postanowienia. W treści pisma wskazał między innymi, że został pozbawiony możności obrony swoich praw przed sądem oraz że sprawa została rozpoznana "zaocznie", bez wiedzy i udziału skarżącego.
Zarządzeniem z dnia [...] sąd zobowiązał J.C. do sprecyzowania treści ww. pisma poprzez podanie:
- - czy wskazane wyżej pismo stanowi skargę kasacyjną (skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2012r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania sądowego,
- – ewentualnie, czy wskazane wyżej pismo jest wnioskiem o sprostowanie postanowienia sądu z dnia 19 marca 2012r.; jeżeli tak, to należało wskazać niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki, które mają ulec sprostowaniu,
- - czy też skarżący dla pełnej obrony swoich praw przed sądem chce uzyskać prawo do pełnomocnika z urzędu – adwokata lub radcy prawnego – poprzez złożenie stosownego wniosku na formularzu PPF (przesłanym wnioskodawcy w załączeniu) - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, pod rygorem uznania, że przedmiotowe pismo jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Odpowiadając na zobowiązanie sądu (pismo z dnia [...]) J.C. oświadczył, że jego wniosek z dnia [...] jest wnioskiem "o sprostowanie postanowienia z urzędu oraz wnioskiem o udzielenie pomocy" w tej sprawie. Do pisma dołączył wypełniony formularz PPF.
Z treści formularza wynika, że skarżący wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Uzasadniając złożony wniosek J.C. podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, źródło jego utrzymania stanowi renta inwalidzka w wysokości [...] brutto miesięcznie, nie posiada majątku, oszczędności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2).
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3).
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy).
Sąd, mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności oraz sytuację materialną wnioskodawcy uznał, iż J.C. wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.