Uzasadnienie
A. J. i E. J. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z treści skargi i pisma uzupełniającego pełnomocnika skarżących z dnia [...] r. wynika, że skarżące kwestionują czynność materialno-techniczną zameldowania M. K. oraz jej córki w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy u!.[...].
Przed wniesieniem skargi do Sądu, skarżące pismem z dnia [...] r. wezwały Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa przez stwierdzenie bezskuteczności tej czynności. Prezydent Miasta pismem z dnia [...] r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] r.) poinformował wnioskodawczynie, że zameldowanie nastąpiło zgodnie z prawem.
W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jednym z pierwszych obowiązków Sądu po wpłynięciu skargi, jest zbadanie jej dopuszczalności, bowiem w przypadku gdy skarga jest niedopuszczalna, skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej określanej skrótem P.p.s.a. Taka sytuacja uzasadniająca odrzucenie skargi zaistniała w niniejszej sprawie.
Kwestie zameldowania (podobnie jak i wymeldowania) reguluje ustawa z dnia z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie z art. 47 ust. 1 tej ustawy -"Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania !ub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym". Z treści cytowanej wyżej normy nie wynika, aby ustawodawca w sytuacji nią uregulowanej wymagał wydania decyzji administracyjnej - a zatem zameldowanie (wymeldowanie) na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Inaczej rzecz ma się w sytuacji, gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości, wówczas bowiem jak stanowi to art. 47 ust. 2 tej ustawy " o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy", a zatem niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie rozstrzygnięcia tj. decyzji administracyjnej (por. - uchwała 7 sędziów NSA z dnia 31 października 1999 r. sygn. III 1286/91, OSNC 1992/4/51).
Zestawienie powyższych norm art. 47 ustawy o ewidencji ludności dowodach osobistych wskazuje, że w przypadku, gdy strona kwestionuje czynność materialno-techniczną zameldowania, właściwy organ gminy powinien, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w zależności od dokonanych ustaleń, wydać decyzję administracyjną uchylającą czynność materialno-techniczną zameldowania lub decyzję odmawiającą uchylenia tej czynności albo w inny sposób kończącą postępowanie stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Od takiej decyzji stronie służy odwołanie do organu wyższej instancji, a po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji, przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W przypadku nie rozpatrzenia przez organ w wyżej opisanym trybie, wniosku o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania i pozostawania przez ten organ w zwłoce w wydaniu decyzji, stronie służy prawo zwalczania bezczynności organu w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a., a po wyczerpaniu tego trybu prawo wniesienia skargi do sądu na bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 8 P.p.s.a. Dlatego nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu skargi na czynność materialno-techniczną zameldowania na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. - jak to uczyniły skarżące. Ten ostatni przepis umożliwia bowiem wniesienie skargi na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest bowiem dopuszczalne wniesienie do sądu skargi o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w sprawie, w której przepisy prawa materialnego wymagają wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej.
Dlatego skarga jako niedopuszczalna została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a tejże ustawy.