Uzasadnienie
W. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu.
Skarżący, wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, wpis uiścił.
W dniu 25 marca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie ma żadnego majątku ani oszczędności, nie uzyskuje też dochodów.
Wezwaniem z dnia 31 marca 2016 r. (doręczonym w dniu 24 kwietnia 2016 r.) referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia, w terminie 7 dni:
- - wyciągów lub wykazów z wszystkich rachunków bankowych skarżącego i jego żony, z okresu ostatnich trzech miesięcy,
- - dowodów potwierdzających wysokość świadczeń emerytalnych,
- - dowodów potwierdzających wydatki poniesione na utrzymanie mieszkania i leczenie, w okresie ostatnich trzech miesięcy.
W piśmie procesowym z dnia 2 maja 2016 r. wnioskodawca oświadczył, że jego celem było uzyskanie danych radcy prawnego specjalizującego się w tego typu sprawach, natomiast koszty związane z reprezentacją skarżący pokryje we własnym zakresie.
W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2 p.p.s.a.), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyznaczony adwokat lub radca prawny, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów albo radców prawnych, w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków (art. 250 § 1 p.p.s.a.).
Instytucja prawa pomocy stanowi gwarancje prawne do sądu dla podmiotów, które ze względu na swoją trudną sytuację ekonomiczną nie są w stanie uiścić kosztów sądowych bądź z racji niedostatecznej wiedzy lub charakteru sprawy nie mogą prowadzić swych spraw bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, a sytuacja majątkowa w jakiej się znajdują, nie pozwala na ustanowienie pełnomocnika z wyboru.
Z pisma skarżącego z dnia 2 maja 2016 r. wynika, że jego sytuacja ekonomiczna pozwala na poniesienie kosztów wynagrodzenia i wydatków pełnomocnika, a wnioskodawca chciał jedynie uzyskać informację, z pomocy którego radcy prawnego powinien skorzystać. Sąd nie jest uprawniony do udzielania tego typu informacji.
Ponieważ wnioskodawca oświadczył, że pokryje koszty związane z reprezentacją z własnych środków, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu należało umorzyć jako bezprzedmiotowy. Istotą takiego wniosku jest bowiem prośba o ustanowienie radcy prawnego dla strony bez ponoszenia przez nią kosztów zastępstwa i wydatków tak ustanowionego pełnomocnika. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponosi Skarb Państwa, co wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805).
W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie wywołane wnioskiem należało zatem umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.