Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], odmawiającą przyznania A. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17 października 2018 r. z uwagi na to, że ww. nie osiągnęła co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie 365 dni w ostatnich 18 miesiącach bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania.
W dniu 10 grudnia 2018 r. A. G. złożyła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie:
- - art. 2, art. 32 ust. 1, art. 67 ust. 2, art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez nierówne traktowanie osób korzystających z uprawnień do zasiłku macierzyńskiego,
- - art. 7, 7 b, 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie przy współdziałaniu z innymi organami w szczególności nie wzięcia pod uwagę zaświadczenia z zakładu pracy oraz ujawnienia wszystkich dowodów w sprawie,
- - art. 71 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez uznanie, że skarżąca nie legitymuje się okresem uprawiającym do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Wojewoda przekazując skargę (która wpłynęła do organu w dniu 12 grudnia 2018 r.) do sądu, poinformował o jej uwzględnieniu. Jednocześnie organ załączył do akt administracyjnych decyzję z dnia [...] r. nr [...], wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w której w punkcie pierwszym: uchylił swoją własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], zaś w punkcie drugim: orzekł o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 17 października 2018 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku, tj. [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w kwocie [...]zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku ponownego przeanalizowania wszystkich okoliczności sprawy, w tym dołączonego do skargi zaświadczenia od pracodawcy z dnia 3 grudnia 2018 r. ustalił, iż zachodzi przesłanka do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, albowiem podczas zatrudnienia skarżąca uzyskiwała wynagrodzenie za pracę wyższe od minimalnego, zaś zasiłek macierzyński również naliczony był od podstawy wynoszącej co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja występuje, gdy zaskarżone orzeczenie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego, w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a.
Z kolei stosownie do tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda z zachowaniem ww. trzydziestodniowego terminu, uwzględnił w całości skargę wniesioną przez skarżącą, skoro decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, jednocześnie przyznając skarżącej zasiłek dla bezrobotnych, o który się ubiegała. Wobec zastosowania przez organ administracji art. 54 § 3 p.p.s.a., przestał zatem istnieć przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, co oznacza, że postępowanie sądowe wywołane skargą stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.