Uzasadnienie
Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu wniosku W. B., odmówił umorzenia kwoty nienależnie pobranych przez nią świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami, ustalonych w decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...]
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało tę decyzję w mocy.
W skardze na decyzję organu odwoławczego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie W. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w pierwszej instancji.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 24/11, LEX nr 741825).
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiająca umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. Zaskarżona decyzja, a także decyzja wydana w pierwszej instancji, ze swej istoty nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania, nie jest źródłem żadnych obowiązków, nakazów, czy zakazów. Decyzja ta w żaden sposób nie ingeruje w treść decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] r. uznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego pobrane przez skarżącą w okresie od [...] r. do [...] r. w łącznej kwocie [...]zł za nienależnie pobrane i wzywającej do zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami, która jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, by wykonanie zaskarżonej decyzji stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.