Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2003r,. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na Firmę A; inwestora robót budowlanych, związanych z wykonaniem wewnętrznej instalacji telefonicznej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym znajdującym się na działce Nr [...] w [...] obowiązek dostarczenia następujących dokumentów:
- 1. inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej zrealizowanych robót budowlanych wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane.
- 2. opinii technicznej wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, określającej zgodność wykonanych robót z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej.
- 3. zgody współwłaścicieli nieruchomości na wykonane roboty lub odpisu pozwu złożonego w sądzie powszechnym, dotyczącego rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia wstępnego.
Termin wykonania obowiązku określono do dnia [...] roku.
W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania wszczętego na wniosek jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, ustalono, że inwestor wykonał na podstawie ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] roku znak [...] oraz zatwierdzonego projektu budowlanego - sieć telefoniczną, wraz z wewnętrzną instalacją telefoniczną w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce Nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].
Zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał instalacji telefonicznej wewnątrz budynku, co oznacza, że roboty te zostały wykonane bez stosownego pozwolenia na budowę.
Przedłożenie żądanej inwentaryzacji i opinii, pozwoli na dalszy tok postępowania w przedmiotowej sprawie.
Od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołanie złożyła Firma A., reprezentowana przez [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że stanowisko organ I instancji, że roboty budowlane związane z instalacji telefonicznej w jednym z mieszkań wykonane zostały bez stosownego pozwolenia na budowę – jest bezpodstawne.
Firma A. posiadała zgodę wszystkich współwłaścicieli na zainstalowanie Punktu Dostępnego (PD) na budynku, a brak zgody dotyczy tylko doprowadzenia od PD zainstalowanego na ścianie do mieszkania Pani [...]. Zdaniem skarżącej - zgoda współwłaścicieli na instalację PD jest równoznaczna ze zgodą na instalację wewnętrzną, co znajduje należyte umocowanie prawne w przepisach ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga, m. in., budowa przyłączy do budynków, w tym przyłączy telekomunikacyjnych.
Bez instalacji wewnętrznej, doprowadzenie Punktu Dostępnego nie ma racjonalnego uzasadnienia, albowiem nie będzie osiągnięty cel realizowanej inwestycji, tj. potencjalni abonenci nie będą mogli być połączeni z siecią telekomunikacyjną operatora, co uniemożliwi im korzystanie z łączności telefonicznej. Celem uzyskania wskazanego wyżej pozwolenia na budowę nie było zainstalowanie jedynie Punktu Dostępnego, lecz także umożliwienie potencjalnym odbiorcom korzystania z sieci TP.
Z obowiązującej ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz z poprzednio obowiązujących ustaw - Prawo telekomunikacyjne i o łączności wynika dla właścicieli nieruchomości i użytkowników wieczystych, obowiązek umożliwienia operatorom instalowania na nieruchomości, m. in., urządzeń telekomunikacyjnych.
Brak jest zatem uzasadnienia prawnego do domagania się od skarżącej wskazanych w decyzji dokumentów.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak [...], na podstawie art. 138 § l pkt 2 kpa (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późno zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu i określił nowy termin wykonania czynności do dnia [...], a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.
Natomiast przepisy art. 29-31 ustawy Prawo budowlane, określające, m. in., roboty budowlane, których wykonanie nie wymaga ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, nie ustanawiają takiego wyjątku w odniesieniu do robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji telefonicznej wewnątrz budynku.
Z przepisów art. 50 ust. 1 pkt l i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane wynika, iż w przypadku samowolnego wykonania robót budowlanych innych niż wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części, właściwy organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada na sprawcę samowoli budowlanej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.
Poza sporem jest, iż sprawcą przedmiotowej samowoli budowlanej jest Firma A.. Tym samym zaskarżona decyzja, nakładająca na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wybudowanej samowolnie instalacji telefonicznej do stanu zgodnego z prawem - jest zasadna, także co do treści i zakresu nakazanych czynności.
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ drugiej instancji wyjaśnił, iż niniejsze postępowanie nie dotyczy wykonania przyłącza telefonicznego (PD), lecz instalacji telefonicznej wykonanej od tego przyłącza do mieszkania Pani [...]. Natomiast zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany wyraźnie stwierdza, iż nie obejmuje instalacji telefonicznych wewnątrz budynków, zatem instalacja telefoniczna do mieszkania Pani [...] wybudowana została samowolnie, a zgoda wszystkich współwłaścicieli przedmiotowego budynku nie zastępuje decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przepisy nakładające na właścicieli nieruchomości oraz użytkowników wieczystych obowiązek umożliwienia operatorom instalowania na nieruchomościach, m. in., urządzeń telekomunikacyjnych, nie zwalniają inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
W projekcie budowlanym - nie ma mowy o budowie instalacji telefonicznych wewnątrz budynku, a w szczególności o instalacji telefonicznej do mieszkania Pani [...], dlatego jest nałożenie przez organ pierwszej instancji obowiązku przedłożenia opinii technicznej wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, określającej zgodność wykonanych robót z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej – jest zasadne.
Powyższą decyzję Firma A. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia oraz umorzenie postępowania w sprawie i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
W skardze powtórzono i rozwinięto argumenty przytoczone w odwołaniu.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skargę uznać należy za zasadną.
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego. Wbrew temu, co stwierdza w swej decyzji organ odwoławczy – art. 29 ust. 1 pkt 27 prawa budowlanego stanowi, iż nie wymaga pozwolenia na budowę budowa instalacji telekomunikacyjnych w obrębie budynków będących w użytkowaniu.
Art. 30 Prawa budowlanego nie nakłada zaś na taką budowę lub związane z nią roboty budowlane obowiązku zgłoszenia.
Przepis art. 29 ust. 1 pkt 27 prawa budowlanego dodany został do ustawy przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2005r. (Dz.U. nr 163 poz. 1364) i wszedł w życie z dniem 26 września 2005r., zatem obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji.
Organ ten, którego obowiązkiem było ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego powyższej zmiany stanu prawnego nie uwzględnił, czym naruszył przepis prawa materialnego.
W przedmiotowej sprawie nie zachodziła zatem sytuacja opisana w dyspozycji art. 50 i 51 prawa budowlanego, wobec tego wydanie z powołaniem się na te przepisy decyzji, nakazującej wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, stanowi ich naruszenie.
W tym stanie rzeczy, uznając skargę za zasadną, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Orzeczenie w pkt II wyroku oparte zostało na art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.