Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania C. C. od decyzji Burmistrza z dnia [...] r., nr [...], ustalającej obowiązek zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej A. C. w okresie od [...] r., w łącznej kwocie [...] zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł C. C. podnosząc, że organy administracji publicznej zostały wprowadzone w błąd, bowiem wszelkie zobowiązania wobec małoletniego, zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego, uregulował i reguluje na bieżąco przez kancelarię komorniczą w Sopocie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony na zasadzie prawa pomocy, wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, a dotyczącym przyznania E. K. na rzecz A. C. świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że C. C. wniósł odwołanie od decyzji z [...] r., nr [...] o przyznaniu E. K. na rzecz A. C. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...] zł miesięcznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie odwoławcze uznając, że było ono bezprzedmiotowe, z uwagi na nieposiadanie przez C. C. statusu "strony". C. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która wyrokiem z 5 czerwca 2014 r. została uwzględniona, a zaskarżona decyzja o umorzeniu - uchylona, sygn. akt II SA/SZ 1430/13. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno podjąć działania dla ustalenia, kiedy C. C. złożył odwołanie, a także kiedy decyzja o przyznaniu świadczeń została doręczona stronom postępowania. W razie, gdyby te ustalenia doprowadziły do wniosku, że odwołanie to zostało złożone po termie, SKO winno rozważyć dopuszczalność pisma strony w trybie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, tj. wznowienia postępowania administracyjnego.
Dalej pełnomocnik podał, że organ wydając decyzję o zwrocie wypłaconych świadczeń ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy wobec wierzyciela alimentacyjnego wydano decyzję o przyznaniu świadczenia oraz czy decyzję tę wykonano przez wypłatę świadczenia wierzycielowi (osobie uprawnionej). Nie chodzi tyle o wydanie decyzji o przyznaniu świadczeń, lecz o wydanie ostatecznej, prawomocnej decyzji w tym przedmiocie. Z uwagi na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2014 r. i zawarte w jego uzasadnieniu wskazania dla organu II instancji, nie można uznać, by w dniu wydania decyzji z 6 marca 2014 r., jak i z 15 stycznia 2014 r. istniała prawomocna i ostateczna decyzja o przyznaniu świadczeń na rzecz uprawnionego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu zaistniała w niniejszej sprawie okoliczność uzasadniająca fakultatywne zawieszenie postępowania.
Słusznie pełnomocnik skarżącego wskazał, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1430/13 zachodzi wątpliwość czy decyzja Burmistrza z [...] r., nr [...] o przyznaniu E. K. na rzecz A. C. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 500 zł miesięcznie jest decyzją ostateczną.
Sąd podzielił stanowisko pełnomocnika, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od prawomocnego zakończenia postępowania w wyżej wskazanej sprawie administracyjnej, bowiem tylko ostateczna decyzja o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego może stanowić podstawę wypłaty takich świadczeń osobie uprawnionej, a w konsekwencji żądania zwrotu wypłaconych należności od osoby zobowiązanej.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ww. ustawy, postanowił jak w sentencji.