Uzasadnienie
Burmistrz decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydana na podstawie art. 104 kpa oraz art. 4 ust.1, art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1387) orzekł o wymeldowaniu A. M. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...].
W dniu [...] r. do tego organu wpłynęło odwołanie A. M. od powyższej decyzji oraz wniosek o przywrócenie na podstawie art. 58 kpa terminu do wniesienia odwołania.
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 123 § 1 i art. 59 § 1 w związku z art. 58§ 1 i 2 Kpa po rozpatrzeniu wniosku- odmówił A. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ponieważ przyjął, jak wynika to z uzasadnienia postanowienia, że nie wnioskodawca nie spełnił łącznie wszystkich przesłanek z art. 58 Kpa.
Postanowieniem z tej samej daty tj.[...] r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 134 Kpa, w związku z wniesieniem odwołania przez A. M. od decyzji organu I instancji o wymeldowaniu, stwierdził uchybienie terminu do wniesienie odwołania.
W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda ustalił, że decyzja z dnia [...] r. wymeldowaniu została skutecznie doręczona A. M. w dniu [...]r. a 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...] r. zaś odwołanie zostało wniesione [...]
A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewody odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania domagając się jego uchylenia.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 1 Kpa, a ponadto wskazał na nie zawiadomienie przez organ I instancji Jego pełnomocnika o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji. Na tę okoliczność wniósł o przesłuchanie przez Sąd w charakterze świadka D. M., którego ustanowił swym pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym.
Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu a odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu, mimo że nie została wysłana do jego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga okazała się zasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że akt ten w istotny sposób narusza prawo.
Wobec zawartego w skardze wniosku dowodowego, wyjaśnić trzeba na wstępie, stosownie do art. 133 § 1 zd.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej określanej jako P.p.s.a., sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co oznacza miedzy innymi, że co do zasady nie przeprowadza na rozprawie nowych dowodów. Z mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd jedynie może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że A. M. ustanowił w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika w osobie D. M. (k.16 akt). Zakres pełnomocnictwa podpisanego w dniu [...] r. określony został następująco: " do działania za mnie przed organami jednostek samorządu terytorialnego w [...] oraz organami administracji samorządowej i rządowej w sprawie wszczętego postępowania administracyjnego o sygn. akt [...]. Z zawartej w tych aktach decyzji burmistrza wynika dalej, że organ I instancji jako osoby którym decyzje należy doręczyć wskazał: Z. M. i A. M. Wśród dowodów doręczenia decyzji nie ma dowodu, z którego wynikałoby jej doręczenie pełnomocnikowi skarżącego.
Zgodnie z art. 40 § 2 Kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
Wbrew stanowisku organu odwoławczego, w takiej sytuacji procesowej, nie ma podstaw do uznania za skuteczne doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji. Przeciwnie, doręczenie decyzji tylko stronie, jeśli ustanowiła pełnomocnika uznać trzeba za bezskuteczne. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa bowiem za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wiec również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi a nie stronie. W konsekwencji, termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji zaczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi. Skoro w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji nie została doręczona pełnomocnikowi strony (fakt ten został przyznany w odpowiedzi na skargę), to termin do wniesienia odwołania w ogóle nie zaczął biec, a zatem skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania.
Pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa (por. wyrok NSA z 10.02.1987r. Sygn. akt SA/Wr 875/86, ONSA 1987, Nr 1, poz.13).
Z powyższych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.b) P.p.s.a. orzec jak w pkt I sentencji.
Jednocześnie, dla usunięcia naruszenia prawa, Sąd uznał za niezbędne, dla końcowego załatwienia sprawy, uchylenie w trybie art. 135 P.p.s.a. postanowienia Wojewody z dnia [...]r. stwierdzającego uchybienie przez A. M. terminu do wniesienia odwołania, które wprawdzie nie było zaskarżone, ale wydane zostało w granicach sprawy, której dotyczy skarga (pkt II wyroku).
Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt III wyroku) oparte zostało o art. 200 P.p.s.a.