Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim decyzją z dnia (...) numer (...) nakazał inwestorowi E M wykonanie określonych czynności, w celu doprowadzenia wykonanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę robót budowlanych w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w S tj. przedłożenia w terminie do (...) projektu zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych.
Decyzja ta została doręczona E M w dniu 8 maja 2006 r.
Od powyższej decyzji E M wniosła w dniu 10 grudnia 2007 r. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) numer (...) działając na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wniesionego przez E M od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim z dnia (...) numer (...).
W konsekwencji powyższego postanowienia Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) numer (...) na podstawie art. 134 kpa – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim z dnia (...).
Powyższe postanowienie E M zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości poprzez uznanie, iż zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, o orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, a także o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jeżeli podczas rozpatrywania skargi pojawi się taka konieczność.
Skarżonemu postanowieniu E M zarzuciła, że zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego wskutek błędnej jego wykładni oraz niewłaściwego zastosowania. Naruszenie prawa materialnego, jej zdaniem, polega na mylnym zrozumieniu przez organ II instancji treści zastosowanego w sprawie przepisu art. 58 kpa. i błędnej jego wykładni.
Nadto skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów proceduralnych oraz podstawowych zasad postępowania administracyjnego poprzez brak podstawowych i koniecznych elementów decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 1 i § 3 kpa, które w związku z uregulowaniem przewidzianym w art. 126 kpa stosuje się również do postanowień tj. wyczerpującego powołania podstawy prawnej oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, brak dokładnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie zasady postępowania dowodowego określonej w art. 75 § 1 kpa, zgodnie z którą jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz niedochowanie wymogu niezbędnego zakresu postępowania dowodowego określonego w art. 77 § 1 kpa.
Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżąca obszernie przytoczyła orzecznictwo i piśmiennictwo dotyczące kwestii uchybienia i przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej w dacie jej wydania.
W odniesieniu do wniosku skarżącej o merytoryczne rozpoznanie sprawy wyjaśnić należy, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy co do istoty, więc merytorycznie, lecz jedynie ocenia legalność zaskarżonego aktu organu administracji publicznej pod katem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego.
Natomiast w odniesieniu do kolejnego wniosku skargi o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie należało zastosować przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm – zwaną p.p.s.a) zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Z akt sprawy wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim z dnia (...) Numer (...) została doręczona E M w dniu 8 maja 2006 r. W decyzji tej pouczono stronę o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia jej decyzji. Skarżąca wniosła odwołanie od w/w decyzji w dniu 10 grudnia 2007 r., zatem z uchybieniem ustawowego terminu 14 dni do wniesienia odwołania, liczonego od dnia doręczenia decyzji stronie – zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - kpa).
Niedotrzymanie tegoż terminu powoduje negatywne procesowe skutki dla strony postępowania w postaci utraty uprawnienia do wniesienia odwołania w sprawie, chyba że uchybiony termin zostanie stronie przywrócony.
Skarżąca składając odwołanie zwróciła się do organu odwoławczego z prośbą o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Przedmiotowy wniosek organ II instancji rozpoznał negatywnie uznając, że E M nie uprawdopodobniła we wniosku braku jej winy w uchybieniu temu terminowi. Postanowieniem z dnia (...) Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o odmowie przywrócenia E M terminu do wniesienia odwołania w jej sprawie. Sprawa ta jest także przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego.
Wskazać należy, że wobec faktu złożenia przez stronę odwołania po upływie terminu przewidzianego w procedurze administracyjnej oraz w sytuacji orzeczenia ostatecznym postanowieniem o odmowie przywrócenia odwołującej się stronie terminu do wniesienia tego odwołania, organ II instancji zobligowany jest na mocy art. 134 kpa do stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie.
W ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania jest oczywiste i wynosi niemal 17 miesięcy. W niniejszym postępowaniu nie podlegają badaniu przyczyny uchybienia terminu, będące przedmiotem odrębnego postępowania sądowego i sądowoadministracyjnego. Całkowicie gołosłowne i bezzasadne jest też twierdzenie skarżącej, iż zaskarżone postanowienie nie odpowiada wymogom art. 107 § 1 i § 3 kpa.
W tej sytuacji uznać należało, iż skarżone postanowienie odpowiada prawu.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.