Uzasadnienie
Zakład [...] wystąpił do Wojewody z wnioskiem w trybie art. 26 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.) o rozszerzenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów.
Wojewoda wniosek ten na podstawie art. 26 ust. 5 ustawy o odpadach przekazał Burmistrzowi Miasta i Gminy do zaopiniowania.
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy na podstawie art. 106 § 5 Kpa w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628) wniosek ten zaopiniował negatywnie.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że objęte wnioskiem rozszerzenie działalności w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów w [...] jest niezgodne z Planem Gospodarki Odpadami dla Gminy [...] na lata [...] z perspektywą na lata [...] uchwalonym przez Radę Miejską w [...] (Uchwała Nr [...] z dnia [...]). Według ustaleń Burmistrza Plan zakłada eksploatację składowiska odpadów w [...] do[...] r. a po tym roku planowane jest zamknięcie i rekultywacja tego składowiska oraz kierowanie odpadów na składowisko regionalnego Zakładu [...] w [...] ub w [...].
W zażaleniu na powyższe postanowienie Zakład [...] podniósł, że posiada zezwolenie na przyjmowanie odpadów komunalnych w ilości [...] tys. ton rocznie, gdy tymczasem w latach [...] zakład przyjął tylko ok.[...] tys. ton odpadów zaś w [...] r. [...] tys. ton, co powoduje, że występuje duża rezerwa. Ponadto Zakład nawiązał współpracę z [...] i w związku z tym, planuje zwiększyć ilość przyjmowanych odpadów o kodach [...] oraz odpady wielkogabarytowe. Zdaniem Spółki, odmowa zezwolenia na rozszerzenie działalności spowoduje konieczność odmowy przyjmowania wnioskowanych odpadów oraz niekorzystnie wpłynie na prowadzoną przez Spółkę działalność gospodarczą i spowoduje powstawanie dzikich wysypisk.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia- utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy, że opinia o której mowa w art. 26 ust. 5 ustawy o odpadach wymaga uwzględnienia [...] planu gospodarki odpadami, którego postanowieniami organ opiniujący jest związany, a tenże plan uchwalony [...] r. uchwałą Rady Miejskiej przewiduje eksploatację składowiska w [...] do [...] r. i jego zamknięcie po tej dacie.
Zakład [...]nie zgadzając się z powyższym postanowieniem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o odpadach polegające na bezpodstawnym negatywnym zaopiniowaniu wniosku spółki o rozszerzenie zezwolenia albowiem treść wniosku była zgodna z Planem Gospodarki Odpadami dla [...], a Plan Gospodarki Odpadami dla [...] – był z planem [...] niezgodny;
- 2. przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) to jest naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy- w związku z art. 7 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie miedzy innymi wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie wyjaśnić trzeba, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,poz. 1269 ze zm.) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem. Taka kontrolna kompetencja powoduje, że sąd administracyjny nie zastępuje właściwych w sprawie organów w merytorycznym orzekaniu, a kontrolując ich akty bierze pod uwagę wyłącznie kwestie prawne.
Dlatego między innymi stawiany skargą zarzut naruszenia przepisów postępowania przez naruszenie art. 7 i 9 Kpa jest chybiony. Okoliczności wskazane w skardze jako pominięte przez organy, a mające charakter względów ekonomicznych, są bowiem bez znaczenia dla wydania opinii, o której mowa w art. 26 ust 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), gdyż odwołują się do kwestii pozaprawnych, a tym samym nie mają żadnego wpływu na wynik badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.
Przy okazji zauważyć należy, że organy administracji publicznej orzekające w przedmiocie spornej opinii nie mogły dokonać zarzucanego im w pkt 2 skargi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy prawo o postępowaniu administracyjnym, gdyż organy te w oparciu o przepisy tej ustawy nie orzekają, ich procedura oparta jest na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisach zawartych w ustawach szczególnych. Na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak sam tytuł ustawy wskazuje- procedują sądy administracyjne.
Chybiony jest także stawiany skargą zarzut naruszenia prawa materialnego.
Ustawa o odpadach 27 kwietnia 2001 r. przewiduje współdziałanie organów przy wydawaniu zezwolenia (art. 26 ust. 1 i 2) na prowadzenie działalności (jak i na rozszerzenie już prowadzonej działalności) w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 5 "Wojewoda wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, po uzyskaniu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów."
Cytowany przepis nie precyzuje, jakie okoliczności, powinien mieć na uwadze organ opiniujący przy wydawaniu opinii..
W ocenie sądu, należy w pełni zgodzić się z wyjaśnieniem tej kwestii w uzasadnieniu prawnym postanowienia organu II instancji. Z faktu, zawarcia we wskazanym przepisie powinności zaopiniowania wniosku przez organ samorządu terytorialnego stopnia podstawowego wynika ratio legis omawianej opinii. Chodzi bowiem o to, jak słusznie wywiodło to Kolegium, aby uwzględnione zostały działania z zakresu ochrony środowiska planowane na terenie tej gminy, na którym ma być prowadzona wskazana we wniosku działalność. Tak więc mimo lapsusu Kolegium w stwierdzeniu, że [...] Plan Gospodarki Odpadami w [...], co do czasu eksploatacji składowiska w [...] jest zgodny z [...] Planem Gospodarki Odpadami dla [...], brak jest podstaw do podzielenia twierdzeń skargi, że to plan [...] powinien brać pod uwagę organ I instancji.
Kwestia zgodności planów gospodarki odpadami jednostek samorządowych z planami jednostek wyższego szczebla, wymagana przepisem art.14 ustawy o ochronie środowiska, nie może być rozstrzygana w obecnym postępowaniu, skoro zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Owe granice wyznacza zaś przedmiot sprawy rozpoznanej i rozstrzygniętej zaskarżonym aktem administracyjnym. Niniejsze postępowanie -jako toczące się na skutek skargi wniesionej na postanowienie opiniujące wniosek w trybie art. 26 ust. 5 ustawy o odpadach - nie może przerodzić się w badanie zgodności z prawem aktów prawa miejscowego, bo do takich zaliczyć trzeba gminne (powiatowe, wojewódzkie) plany gospodarki odpadami.
Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że Rada Gminy, na terenie której znajduje się składowisko odpadów uchwaliła Plan Gospodarki Odpadami na lata [...] z perspektywą na lata [...]. Jest to akt prawa miejscowego, powszechnie obowiązujący na terenie gminy, która go uchwaliła, a zatem zasadnie przyjęły organy obu instancji, że przepisy tego właśnie planu, a nie planu [...], mieć należy na uwadze przy opiniowaniu przedmiotowego wniosku.
Jest poza sporem, że plan [...] zakłada likwidację składowiska w [...] w [...]r., tymczasem strona we wniosku domagała się wydania zezwolenia na poszerzenie działalności do [...] r., W tym stanie faktycznym i prawnym brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie sprzeczne jest z prawem.
Z powyższych względów należało, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.