Uzasadnienie
B. D., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze B. D. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 61 § 2 pkt. 1 P.p.s.a. Skarżąca uzasadniła wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności faktem braku jednolitego stanowiska w organach Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie, w miejsce specjalisty z jednostki badającej. We wniosku wymieniono wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z 2013 roku uwzględniające skargi w podobnych sprawach jaki i podano sygnatury spraw, w których wojewódzkie sądy administracyjne wydawały postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wymierzających kary pieniężnej tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu.
Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy.
Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu, przedstawiona w uzasadnieniu wniosku argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności żądania, jak i nie przedłożono dokumentów, z których wynikałoby, w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na sytuację finansową B. D. i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwróceniach skutkach.
Powołanie się we wniosku na postanowienia innych wojewódzkich sądów administracyjnych orzekających o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiotowo tożsamych sprawach, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Okoliczności warunkujące wstrzymanie zaskarżonej decyzji powinny odnosić się do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy, gdyż z uwagi na przedmiot postępowania nie obowiązuje ogólna zasada wstrzymywania takich decyzji. Oznacza to, że okoliczności będące podstawą orzeczeń sądowych wydanych w innych sprawach pozostają bez znaczenia dla oceny przedmiotowego wniosku.
Zaznaczyć należy, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sad nie bierze pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, albowiem przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi.
Reasumując uznać należy, że skarżąca nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.