Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta orzekł o utracie przez R. W. statusu osoby poszukującej pracy.
W wyniku odwołania, wskazaną w sentencji decyzją, Wojewoda Zachodniopomorski uchylił w całości powyższe rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie organu I instancji.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem Wojewody organ I instancji reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do tutejszego Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Jak wynika z treści powyższej regulacji, legitymacja do złożenia skargi jest oparta na kryterium interesu prawnego. Oznacza to, że skargę wnieść może co do zasady podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że podmiotem takim nie jest z całą pewnością organ administracyjny, który jako taki występował w postępowaniu administracyjnym i wydał w jego toku władcze rozstrzygnięcie w ramach swoich kompetencji przewidzianych przepisami prawa. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może bowiem zostać wszczęte przez organ, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2008).
W tym stanie rzeczy, skarga Starosty, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.