Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), art. 4, art.11, art.13, art. 59 oraz art.107 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm.), przepisów 1.4.1.1, 7.4.1, 9.1.3.1, 9.2.1.1., 9.2.3.1.1, 9.2.3.1.2 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 882), przepisów lp. 3.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nakładającą na A. M. karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Na powyższą decyzję A. M. w dniu [...] r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Sąd do którego wpłynęła skarga, bądź wniosek obowiązany jest z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie.
Powyższa reguła wynika z przepisu art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast stosownie do art. 13 § 2 P.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Zgodnie jednak z treścią art. 13 § 3 P.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
Na tej podstawie Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., Nr 89, poz. 506 ze zm.). W treści § 1 rozporządzenia wskazano, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej "u.t.d.", przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na A. M. wydana została między innymi na podstawie art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm.), dalej zwanej "u.p.t.n.". Stosownie do jego treści uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art. 113.
Powyższy przepis stanowi zatem odrębną i niezależną podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej w stosunku do przepisu art. 92a u.t.d. Co prawda w treści art. 107 ust. 5 u.p.t.n. ustawodawca zastosował odesłanie do przepisów u.t.d., ale odnośnie do zakresu i trybu prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Powyższe prowadzi do wniosku, że w zakresie ustalania kognicji miejscowej sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w trybie przepisów u.p.t.n. nie będzie miało zastosowania ww. rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. Przepis § 1 rozporządzenia stanowi przepis szczególny, będący wyjątkiem od reguły określonej w art. 13 § 2 P.p.s.a., stąd zakaz jego rozszerzającej interpretacji. Skoro zatem podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 107 u.p.t.n., a nie art. 92 a u.t.d. za właściwy miejscowo w przedmiotowej sprawie uznać należy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Powyższą interpretację ww. przepisów potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 758/13.
Na marginesie wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej stronie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 P.p.s.a. orzec należało, jak na wstępie.