Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. o numerze [...] Burmistrz Miasta i Gminy, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek A. F., postanowił zameldować ww. osobę na pobyt czasowy od dnia [...] r. do [...] r. w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym przy ul. [...] w [...], którego najemcą jest H. B..
Organ I instancji jako podstawę prawną decyzji wskazał przepisy art. 47 ust. 2 w zw. z art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) oraz art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn: Dz U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz w uzasadnieniu podał, że po przeprowadzeniu kontroli meldunkowej w lokalu i przesłuchaniu A. F. i strony H. B. ustalono, iż wnioskodawczyni faktycznie przebywa pod wskazanym adresem, stąd też wniosek o zameldowanie na pobyt czasowy jest zasadny.
Od tej decyzji odwołała się H. B. oświadczając między innymi, że A. F. przebywa w mieszkaniu przy ul. [...] w [...] bez jej zgody, nie pokrywa kosztów utrzymania lokalu (czynsz, opłat za media), a lokal [...] pokojowy jest za mały na tyle osób.
Na skutek rozpatrzenia odwołania Wojewoda w dniu [...] r. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm) decyzję numer [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do treści ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy dokonuje zameldowania na pobyt stały lub czasowy, na podstawie prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza zgłoszenia pobytu, na którym osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu składa oświadczenie wiedzy potwierdzając fakt zamieszkania osoby wnioskującej o zameldowanie. Warunkiem zameldowania osoby w danym lokalu jest fakt przebywania jej pod oznaczonym adresem, zaś brak potwierdzenia tego faktu przez osobę uprawnioną do lokalu (właściciela, najemcę) na druku zgłoszenia pobytu czasowego trwającego ponad dwa miesiące, nie stanowi przeszkody do dokonania zameldowania przez organ. Zameldowanie jest instytucją prawa administracyjnego i pełni funkcję rejestracyjną.
Zdaniem organu w niniejszej sprawie zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że A. F. mieszka w lokalu, w którym chce się zameldować, zatem orzeczenie Burmistrza Miasta i Gminy jest zasadne.
Na powyższą decyzję H. B. wniosła w dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, zarzucając organom naruszenie prawa, bowiem zameldowanie A. F. zostało dokonane bez jej zgody.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że organ gminy słusznie orzekł o zameldowaniu, bowiem A. F. spełniła przesłankę zamieszkiwania w lokalu przy ul. [....] w [...], wyrażenie zgody przez skarżącą nie jest przeszkodą do dokonania czynności zameldowania, stąd też zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem.
Rozstrzygając sprawę w powyższym zakresie, Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, iż może uwzględnić z urzędu inne zarzuty, niż zawarte w skardze i w tym przedmiocie orzec.
Skarga jest uzasadniona, jednakże z innych powodów, niż podnosi skarżąca.
Decyzję organów administracji I i II instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 64 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 9 ust. 2a i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach.
Burmistrz Miasta i Gminy wszczął postępowanie administracyjne na skutek podania A. F. o dokonanie zameldowania na czas określony w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...], do którego załączony został formularz zgłoszenie pobytu czasowego trwającego ponad dwa miesiące wypełniony i podpisany przez zainteresowaną (kopia w aktach administracyjnych).
Nadto, zgodnie ze wzorem, formularz meldunkowy powinien zawierać podpis z datą osoby wynajmującej lokal, najemcy, osoby której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu lub właściciela lokalu, która potwierdza pobyt osoby ubiegającej się o zameldowanie pod wskazanym adresem.
Taki wymóg stawia ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm).
Zgodnie z art. 9 ust. 2 a powołanej ustawy przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu.
Przepis art. 29 ust. 1 tej ustawy precyzuje obowiązek meldunkowy i ustala, że właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu jest obowiązany potwierdzić fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące w tym lokalu. Potwierdzenia faktu pobytu osoby w lokalu dokonuje się na formularzu meldunkowym w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia.
Jak wynika z akt sprawy, formularz meldunkowy nie został należycie wypełniony, bowiem brakuje w nim potwierdzenia pobytu w przedmiotowym lokalu dokonanego przez podmiot uprawniony do dysponowania nim, w tym przypadku przez H. B..
Nadto, wnioskodawczyni A. F. nie okazała do wglądu dokumentu potwierdzającego tytuł prawny przysługujący skarżącej do tego lokalu.
Z akt administracyjnych nie wynika by taki dokument został przez nią okazany.
Są to niewątpliwie braki formalne wniosku, które powinny być usunięte w trybie art. 64 § 2 k.p.a.
Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Wobec powyższego, Burmistrz winien zastosować cytowany wyżej przepis ustawy normującej postępowanie administracyjne i wezwać wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych podania poprzez potwierdzenie faktu jej pobytu w tym lokalu przez H. B., w formie czytelnego podpisu z datą jego złożenia na wniesionym formularzu meldunkowym oraz okazania do wglądu dokumentu, o którym była mowa wcześniej.
Organ I instancji dopiero w momencie usunięcia braków formalnych wniosku wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie żądania strony, albo wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych w zakreślonym terminie, pozostawia podanie strony bez rozpoznania.
W ocenie Sądu, wszczęcie postępowania administracyjnego wobec niewyczerpania trybu o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. było niczym nie uzasadnione.
W tym stanie sprawy, organ administracji orzekający w tej sprawie naruszył przepisy procedury administracyjnej przez niezastosowanie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. i pomimo istniejących braków formalnych wydał decyzję uwzględniającą wniosek o zameldowanie.
Organ II instancji wskutek rozpoznawanego odwołania braku tego też nie zauważył.
Powyższe naruszenie przepisów ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stąd też Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.