Uzasadnienie
Fundacja [...] wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia [...] r. referendarz sądowy w oparciu o treść art. 257 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., pozostawił wniosek bez rozpoznania, ponieważ mimo wezwania, nie został on podpisany przez osoby uprawnione do reprezentowania Fundacji, co skutkowało niemożnością jego merytorycznego rozpoznania.
Sprzeciw od powyższego orzeczenia wniosła do Sądu Fundacja [...] podnosząc, że brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy został usunięty, bowiem w dniu [...] r. przedstawiciel zarządu Fundacji w czasie wizyty w Sądzie podpisał złożony wniosek. Nadto wnioskodawca podniósł, że wbrew treści zarządzenia referendarza z dnia [...] r. nie nałożono na niego zobowiązania dotyczącego uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponieważ wezwanie z dnia [...] r. (doręczone w dniu [...] r.) dotyczyło jedynie uzupełnienia braków formalnych skargi.
Stosownie do treści art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony zarządzenie przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zarzuty podniesione w sprzeciwie nie znajdują oparcia w zebranym materiale sprawy i nie zasługują na uwzględnienie.
Złożony formularz PPPr będący w aktach sprawy (karta nr 5-7) do dnia dzisiejszego jest niepodpisany, mimo twierdzenia Fundacji jakoby został on podpisany przez przedstawiciela jej Zarządu w trakcie wizyty w Sądzie.
Również, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że wezwanie Sądu z dnia[...] r. dotyczyło jedynie uzupełnienia braków formalnych skargi, ponieważ ostatnia część ww. wezwania (przed pouczeniem) dotyczy usunięcia na podstawie art. 257 P.p.s.a. braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.