Uzasadnienie
W dniu [...] r. partia polityczna [...] Rzeczpospolitej Polskiej, reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. Ł. P., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] r., nr SKO.[...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] r., nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierzonej w wysokości [...] zł. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Uzasadniając wniosek strona wskazała, że wykonanie decyzji może skutkować dla partii politycznej ogromnym "ryzykiem" związanym z ograniczeniami wydatkowania środków finansowych, wynikającym z ustawy o partiach politycznych oraz obowiązkiem sprawozdawczym wobec Państwowej Komisji Wyborczej.
Wnioskodawczyni wyjaśniła, że wydatkowanie posiadanych przez partię środków finansowych może być dokonane tylko na cele statutowe i charytatywne.
Partia obowiązana jest do ujawniania sposobu gospodarowania środkami w sprawozdaniach składanych do Państwowej Komisji Wyborczej. Nieprawidłowość wydatkowania środków wiąże się z negatywnymi konsekwencjami dla partii. Według strony, z uwagi na wadliwość zaskarżonej decyzji, nie jest możliwe prawidłowe zakwalifikowanie wydatku i wykazanie słuszności dokonanej czynności wydatkowania w toku realizowania corocznych obowiązków sprawozdawczych.
Dalej zaznaczono, że z Funduszu Wyborczego (odrębny rachunek bankowy) mogą być ponoszone tylko wydatki związane z kampanią wyborczą, a przede wszystkim, w celu wykonania zobowiązań komitetu wyborczego. Dokonanie zatem z Funduszu Wyborczego zapłaty należności, wynikającej z decyzji nakładającej karę pieniężną bezpośrednio na [...] Rzeczpospolitej Polskiej, a nie na Komitet Wyborczy partii, naraża skarżącą na brak możliwości wykazania przed Państwową Komisją Wyborczą prawidłowości takiego wydatku.
Z kolei zakwalifikowanie przedmiotowej kary pieniężnej do innego wydatku niż w ramach Funduszu Wyborczego, powoduje - w przypadku stwierdzenia przez Państwową Komisją Wyborczą nieprawidłowości polegającej na dokonywaniu wydatków związanych z kampanią wyborczą ze środków innych niż zgromadzonych w Funduszu Wyborczym - utratą subwencji z budżetu państwa przez 3 lata. Wobec powyższego wykonanie wadliwej decyzji może skutkować dla skarżącej znaczną szkodą majątkową (w skrajnym przypadku w postaci utraty subwencji w wysokości ok. [...] milionów złotych) oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 w/w ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jak również innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zd. ostatnie w/w artykułu).
Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania stanowi zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji. W związku z tym, że zaskarżona do Sądu decyzja Kolegium utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., zatem należało przyjąć, że wniosek o wstrzymanie należy odnieść do decyzji organu drugiej instancji.
Jak wynika z cytowanego wyżej art. 61 § 1 ustawy warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Podkreślić przy tym należy, że nie każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych zasługuje na ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania aktu.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy.
Strona uzasadniając wniosek o wstrzymanie stwierdziła, że wadliwość decyzji uniemożliwia prawidłowe zakwalifikowanie należności z tytuły kary pieniężnej do określonego rodzaju wydatku oraz wykazanie przed Państwową Komisją Wyborczą, w ramach nałożonych obowiązków sprawozdawczych, prawidłowości dokonanej kwalifikacji, co z kolei może powodować znaczną szkodę majątkową i trudne do odwrócenia skutki.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż wadliwość decyzji nie może stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż Sąd na etapie rozpoznania takiego wniosku nie bada zasadności skargi, ani prawidłowości podjętego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia. Wobec tego wywodzenie z tej wadliwości trudnych do odwrócenia skutków, czy znacznej szkody majątkowej jest nieuprawnione w świetle art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że klasyfikacja dokonanych wydatków, jak i rzetelność sprawozdań z gospodarki finansowej należy do obowiązków partii politycznej. W ustawie o partiach politycznych z dnia 27 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 857 ze zm.) określono, z jakich środków finansowych mają być regulowane wydatki ze względu na cel wydatkowania tych środków np. z Funduszu Wyborczego wydatki przeznaczane są na finansowanie udziału partii w wyborach, z Funduszu Eksperckiego – na finansowanie ekspertyz prawnych, politycznych itp.
Zatem ustawodawca przy klasyfikowaniu wydatków posłużył się kryterium celowości. Partia dokonując wydatków w ramach posiadanych środków dokonuje ich samodzielnie i na własną odpowiedzialność. Zatem trudno jest wywodzić, iż to organ w decyzji wymierzającej karę w jakikolwiek sposób przesądza o tym jakiego rodzaju wydatkiem jest kara dla zobowiązanego. W rozstrzygnięciu tym, organ jedynie nakłada na podmiot prawnie dopuszczalną sankcję pieniężną za zajęcie pasa drogowego dokonane bez wymaganego zezwolenia.
Obowiązek partii politycznej polegający na dokonywaniu klasyfikacji wydatków jak i wykonywaniu czynności sprawozdawczych nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W związku z tym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu merytorycznego rozpoznania zasadności zarzutów skargi, nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.