Uzasadnienie
H. S. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr[...], będące odpowiedzią na wniosek z dnia [...] r., którym skarżący domagał się, aby organ dokonał oceny prawnej i technicznej wobec opinii sporządzonej przez biegłego sądowego na okoliczność zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej, znajdującej się w [...] nr działki [...]
W piśmie tym organ poinformował zainteresowanego, że sprawą powoływania i odwoływania biegłych sądowych zajmuje się prezes sądu okręgowego. Zaś ocena wykonanej pracy należy wyłączenie do zleceniodawcy. Nie było też podstaw do podjęcia działań, których domagał się skarżący, z tytułu określenia odpowiedzialności zawodowej biegłego na podstawie art. 95 ustawy Prawo budowlane.
Oprócz zarzutów odnoszących się do treści powołanego wyżej pisma organu, w uzasadnieniu skargi znalazł się również wniosek strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Dla potrzeb rozpatrzenia niniejszego wniosku H. S. konieczne jest przytoczenie art. 247 P.p.s.a., który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. W powołanym przepisie mowa jest o sytuacji, gdy bez głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, a także bez najmniejszych wątpliwości, brak jest szans na uwzględnienie skargi (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 66/11, opubl. w Lex nr 783841). Przykładem bezzasadności skargi jest sytuacja, gdy wnioski wysnute przez stronę są rażąco sprzeczne z zasadami logiki (bezzasadność natury faktycznej). Chodzi także o sytuacje, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny sprzeciwiają się uwzględnieniu żądania skargi (bezzasadność natury prawnej), np. nieuzupełnienie braków formalnych skargi; skarga na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji (patrz B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 739).
Oczywista bezzasadność skargi powinna być rozumiana jako oczywista niedopuszczalność. W praktyce przyjmuje się, że potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2010r., sygn. akt I OZ 663/10, opubl. w Lex nr 741910).
W przedmiotowej sprawie niedopuszczalność skargi wiąże się z brakiem przedmiotu postępowania, który podlegałby merytorycznej kontroli sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3 § 2 P.p.s.a., umożliwiającym kontrolę m.in. indywidualnych aktów administracyjnych organów administracji publicznej, np. decyzji, postanowień.
Zaskarżone przez H. S. pismo organu (określone przez skarżącego jako decyzja) z dnia [..] r. nie można zaliczyć do aktów administracyjnych, o których jest mowa w powołanym wyżej przepisie, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej. Zarówno forma, jak i również treść zaskarżonego pisma nie stanowi przykładu załatwienia sprawy administracyjnej co do istoty, czyli nie jest jednostronnym władczym przejawem woli organu, wydanym po przeprowadzeniu stosownej procedury administracyjnej, w celu realizacji normy prawa materialnego, w indywidualnie oznaczonej sprawie, skierowanym do konkretnie oznaczonego adresata, określającym sytuację prawną tego podmiotu, polegającą co do zasady na przyznaniu danemu podmiotowi uprawnień lub nałożeniu nań obowiązków. Przedmiotowe pismo ma jedynie charakter informacyjny, a na tego rodzaju pisma skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a sprawa kwalifikuje się do jej zakończenia w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W takich okolicznościach stwierdzić należy, że wniosek H. S. nie mógł odnieść zamierzonego przez wnioskodawcę skutku z uwagi na dostrzeżoną oczywistą bezzasadność tejże skargi.
Dlatego też Sąd na podstawie powołanego wyżej art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.