Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. numer [...] na podstawie art.3 i 4, art.43 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1989 r. Nr 64, poz.414 z późn.zm.) odmówiono A. U. przyznania pomocy w postaci zasiłku stałego. W uzasadnieniu decyzji organ, przytaczając treść art.27 ust.1 ustawy o pomocy społecznej, stwierdził, iż pełnoletni syn A. U. – P. – posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności, jak również kryterium dochodowe wynosi dla zasiłku stałego [...] zł. Dochód rodziny wynosi [...] zł ([...] + [...] + [...] + [...] + [...]) i jest wyższy niż kryterium dochodowe i dlatego, też odmówiono przyznania zasiłku stałego.
W dniu [...] r. organ I instancji wydał postanowienie, którym sprostował oczywistą omyłkę rachunkową w swojej decyzji w części dotyczącej dochodu rodziny – dochód ten po prawidłowym zsumowaniu wynosi [...] zł. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że wydano decyzję w sprawie odmowy przyznania zasiłku stałego ze względu na umiarkowany stopień niepełnosprawności pełnoletniego syna P. U. Jako jedną z przesłanek dalszych organ brał pod uwagę wysokość dochodu w rodzinie, który został błędnie wyliczony. Sprostowanie decyzji nie wpływa na merytoryczne rozstrzygnięcie.
W odwołaniu od decyzji A. U. podniosła, że syn wymaga całodobowej opieki i ona mu taką opiekę zapewnia, a więc należy jej się zasiłek stały.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. numer [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Kolegium stwierdziło, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z prawem. Orzeczeniem z dnia [...] r. Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności zaliczył P. U. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. Orzeczeniem z dnia [...] r. ten sam Zespół uzupełnił swoje orzeczenie o wskazania wynikające z obowiązującej od dnia 01.01.2002 r. ustawy z dnia 27.08.1992 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i uznał, że istnieje konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczność stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Orzeczeniem tym Zespół nie dokonał zmiany stopnia niepełnosprawności. Tymczasem obowiązująca od 1 stycznia 2003 r. kolejna zmiana przepisu (Dz.U. z 2003 r. Nr 7, poz.79) wprowadziła zasadę, iż uprawnienia do zasiłku stałego posiada osoba nie pracująca, sprawująca opiekę nad dzieckiem wymagającym stałej opieki i pielęgnacji, jeżeli dziecko, które ukończyło 16 lat posiada znaczny stopień niepełnosprawności.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez A. U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca przedstawiła swoją sytuację życiową, a przede wszystkim stan zdrowia syna, i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art.27 ust.1 i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. nr 64, poz.414 z późn.zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., zasiłek stały przysługuje osobie zdolnej do pracy, lecz nie pozostającej w zatrudnieniu ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem (również pełnoletnim) wymagającym stałej pielęgnacji, polegającej na bezpośredniej, osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym, jeżeli dochód rodziny nie przekracza półtorakrotnego dochodu określonego zgodnie z art. 4, a dziecko ma orzeczoną niepełnosprawność wraz ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 i Nr 160, poz. 1082, z 1998 r. Nr 99, poz. 628, Nr 106, poz. 668, Nr 137, poz. 887, Nr 156, poz. 1019 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 49, poz. 486, Nr 90, poz. 1001, Nr 95, poz. 1101 i Nr 111, poz. 1280, z 2000 r. Nr 48, poz. 550 i Nr 119, poz. 1249 oraz z 2001 r. Nr 39, poz. 459, Nr 100, poz. 1080, Nr 125, poz. 1368 i Nr 129, poz. 1444) lub ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności.
Wskazania określone w art.6b ust.3 pkt 7 i 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych to:
- - konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji,
- - konieczność stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Jak z powyższego wynika, art.27 ustawy o pomocy społecznej przewiduje, iż zasiłek stały przysługuje osobie spełniającej określone warunki, przy dochodzie rodziny nie przekraczającym półtorakrotnego dochodu określonego zgodnie z art.4,gdy dziecko:
- - ma orzeczoną niepełnosprawność wraz ze wskazaniami określonymi w art.6b ust.3 pkt 7 i 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej...
lub
- - ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności.
Za błędną należy więc uznać zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykładnię art.27 ustawy o pomocy społecznej uznającą, iż do przyznania zasiłku stałego wyłącznie niezbędne jest posiadanie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności.
P. U. (ur. [...] r.) ma orzeczony przez Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności umiarkowany stopień niepełnosprawności wraz ze wskazaniami między innymi:
- - konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji,
- - konieczności stałego współudziału, na co dzień, opiekuna w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Ustalony dochód rodziny U. nie przekracza półtorakrotnej wysokości dochodu ustalonego zgodnie z art.4 ustawy o pomocy społecznej.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.27 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.), orzekł jak w sentencji.