Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 89, poz. 415/ po rozpatrzeniu wniosku Z. K. z dnia [...] r. w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: modernizacja i rozbudowa budynku przy ul. [...] na działce nr [...], obr. [...] w [...] zgodnie z ustaleniami Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy i Miasta w [...] z dnia [...] Nr [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji. Szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone w załączniku opisowym nr [...] i graficznym nr [...] /mapa w skali [...]/ do niniejszej decyzji.
Z. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o zobowiązanie organu I instancji do wykreślenia:
- - zapisu zawartego w załączniku nr [...] na stronie [...] o brzmieniu:
"wymagane odtworzenie [...] charakteru wnętrz urbanistycznych- kompozycji zabudowy, detalu architektonicznego i urbanistycznego"’
- - punku [...] zawartego w załączniku nr [...] na stronie [...] w części o brzmieniu:
"realizacja inwestycji wymaga uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. technologii projektowanych usług" i zastąpienie powyższego zapisem o treści: "realizacja inwestycji wymaga uzgodnienia z terenowym inspektorem sanitarnym w zakresie projektu technicznego modernizowanego i rozbudowywanego [...]".
Nadto wniósł o zobowiązanie organu I instancji do "uzupełnienia przedmiotowej decyzji poprzez podanie warunków do sprzedaży gruntu, stanowiącego ogólną wielkość działki dla budowy nr [...] a zakreśloną w załączniku nr [...] linią [...] koloru [...]".
Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia[...] r. na podstawie art. 132 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zmienił własną decyzję z dnia [....] r. w ten sposób, że załącznik nr [...] do decyzji zastąpił załącznikiem nr [...], a załącznik nr [...] zastąpił załącznikiem nr [...].
Od decyzji zmieniającej nie wniesiono odwołania i z dniem [...] r. stała się ona ostateczna.
Następnie w dniu [...] r. Z. K. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r., wywodząc, że powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 132 § 1 Kpa, ponieważ organ I instancji nie uwzględnił w całości żądania strony zawartego w odwołaniu od ww. decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. Powyższa decyzja jest ostateczna.
W dniu [...] r. Z. K. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o rozpatrzenie jego odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. nr [...] z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./ oraz z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 z póź. zm./ po rozpoznaniu odwołania Z. K. od decyzji Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] r. nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla modernizacji i rozbudowy budynku na działce nr [...], obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...], orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że w toku postępowania administracyjnego stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. spowodowało wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Sprawa, która była przedmiotem unieważnionej decyzji wróciła do stanu w jakim znajdowała się przed jej wydaniem, co oznacza konieczność rozpoznania odwołania strony od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy z uwzględnieniem stanu faktycznego oraz prawnego, istniejącego w dniu orzekania przez organ odwoławczy w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniu.
Organ II instancji wskazał, że art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje stosowanie dotychczasowych przepisów jedynie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną. Tymczasem postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończyło się decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 132 Kpa, dlatego też Kolegium zastosowało przepisy ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Kolegium podało, że podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowiły przepisy art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjęty uchwałą Rady Gminy i Miasta z dnia [...] r. Nr [...]. Podstawa ta odpadła po wydaniu zaskarżonej decyzji, a przed rozpatrzeniem odwołania od niej.
Z dniem [...] r. utraciła moc ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, którą zastąpiła ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Natomiast plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z [...] r. zachował moc obowiązującą najpóźniej do końca [...] r. (art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Organ II instancji wyjaśnił, że skoro odpadła podstawa działania Burmistrza (nie obowiązuje ani ustawa, na podstawie której wydawano warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ani też plan miejscowy) to nie jest już uprawniony do dokonywania oceny zasadności decyzji wydanej przez organ I instancji. Nie mogąc dokonać oceny zaskarżonej decyzji nie może również sam rozstrzygać sprawy co do jej istoty na mocy nowych przepisów, gdyż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wobec powyższego Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji, ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe.
Z. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie " w części umarzającej postępowanie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia".
Zdaniem skarżącego, strona ma prawo żądać merytorycznego rozpatrzenia jej odwołania,a umarzając postępowanie Kolegium naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ponadto twierdzenie Kolegium, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy dnia [...] r. jest ostateczna, sprzeczne jest ze stanem faktycznym, bowiem stwierdzono jej nieważność.
Skarżący oświadczył, iż Kolegium "bezpodstawnie i wprost fałszywie stwierdziło, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Takim twierdzeniom przeczą:
- 1. zapisy zamieszczone w tej ustawie,
- 2. decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] r. (...),
- 3. decyzja SKO z dnia [...] r., błędnie datowana na dzień [...] r., nr [...],
- 4. wyrok NSA w Szczecinie z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 225/04."
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga nie jest zasadna.
Sąd podzielił argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyrażoną w zaskarżonej decyzji i Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego.
Zgodnie z art. 85 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
"A contrario- przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie mają zastosowania do spraw już zakończonych decyzją ostateczną, nawet jeśli decyzja taka zostałaby wzruszona w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym lub w postępowaniu sądowym.
Jeżeli zatem decyzja ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została uchylona w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 Kpa lub stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 Kpa albo wyeliminowana z obrotu prawnego przez sąd administracyjny, to w przypadku powtórnego rozstrzygania sprawy co do istoty – zastosowanie ma ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W takiej sytuacji – ponieważ nowe przepisy nie znają decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie kreowanym ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. – postępowanie podlega umorzeniu" (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2005, str. 573, t.5 do art. 85).
W niniejszej sprawie, postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: modernizacja i rozbudowa budynku przy ul. [...] w [...] wszczęte zostało na podstawie wniosku skarżącego z dnia [...] r. i zakończone decyzją ostateczną Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 132 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. A następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. stwierdziło na podstawie art. 156 Kpa nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. Dlatego też, przy rozpoznawaniu odwołania skarżącego od decyzji Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] r. nr [...], Kolegium prawidłowo zastosowało art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uchyliło zaskarżoną decyzję oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Wskazane przez skarżącego na poparcie własnych twierdzeń orzeczenia Sądu i Kolegium nie mają zastosowania w mniejszej sprawie, bowiem dotyczą innych postępowań administracyjnych w innych stanach faktycznych.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
/ Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm./ orzekł jak w sentencji.