Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...(, Wójt Gminy B. ustalił T.W. opłatę adiacencką w kwocie (...(z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem drogi.
Decyzją z dnia (...(, po rozpoznaniu odwołania T.W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Wójta Gminy B. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał bowiem, iż należąca do odwołującego nieruchomość rolna nie podlega opłatom adiacenckim, stosownie do przepisu art. 143 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Pismem z dnia 9 kwietnia 2008 r. Wójt Gminy B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...(, kwestionując w całości stanowisko organu odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu.
Zgodnie z brzmieniem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi.
Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
W rozpoznawanej przez Sąd sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł Wójt Gminy B., tj. organ który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji. Tymczasem Wójt, wydając decyzję w pierwszej instancji, nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występuje w stosunkach publiczno-prawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. W świetle przywołanego przepisu art. 50 P.p.s.a. nie jest on uprawniony do wniesienia skargi, a zatem nie może być stroną przed sądem administracyjnym.
Przyjęcie odmiennego stanowiska stałoby w sprzeczności z prawem, albowiem, jak podkreśla się w orzecznictwie, dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Przepisy prawa nie przyznają organowi pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcie w podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie w tej samej sprawie w drodze skargi do sądu administracyjnego. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest również właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (vide postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2005 r., III SA/Gd 279/05, LEX nr 220333; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005 r., II SA/Bk 915/05, Lex 194664; Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., II GSK 387/05, LEX nr 197511).
Wobec tego, że posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, a Wójt jako organ administracji publicznej takiej legitymacji nie posiada, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.