Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 października 2014 r. Wójt Gminy U. na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 12, art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1,4,6,11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. Nr 647 ze zm.) zwanej dalej ustawą oraz art. 104 K.p.a. i uchwały Rady Gminy w Ustroniu Morskim nr XLIII/302/2010 z 22 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego Sianożęty i części obrębu Bagicz (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr 133, poz. 2667 z 23 grudnia 2010 r.):
- 1) ustalił jednorazową opłatę dla S.B. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha i udziału 2/7 części w działce [...] położonej w obrębie ew. U., w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem prawa własności tej nieruchomości przed upływem 5 lat od uchwalenia zmian tego planu, w punkcie
- 2) określił jednorazową opłatę w wysokości 25% wzrostu wartości nieruchomości tj. od kwoty wzrostu wynoszącej: [...] zł opłata ta wynosi [...] zł i jest płatna w terminie 14 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż S.B. w dniu 14 grudnia 2012 r. zbyła nieruchomość oznaczoną numerem geodezyjnym [...] oraz udział wnoszący 2/7 w części działki nr [...] na rzecz osób trzecich. Działki te były przeznaczone pod tereny rolne zgodnie z poprzednio obowiązującym planem.
Po uchwaleniu planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Nr XLIII/302/2010 z 22 października 2010 r. działka nr [...] leży częściowo w terenie oznaczonym symbolem 43 UTM – zabudowa usług turystycznych z lokalizacją zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz w części 32 KD – droga publiczna gminna, działki nr [...] leżą na terenie oznaczonym symbolem 43 UTM – zabudowa usług turystycznych z lokalizacją zabudowy mieszkaniowej i usługowej.
Organ uwzględnił operat szacunkowy sporządzony 23 lipca 2014 r. przez rzeczoznawcę majątkowego i na jego podstawie obliczył wysokość opłaty w kwocie [...] zł.
Odwołanie od tej decyzji wniosła S.B., która zakwestionowała operat szacunkowy z 23 lipca 2014 r. będący podstawą obliczenia opłaty i wskazała, że ten sam rzeczoznawca już wcześniej wykonał operat szacunkowy 28 maja 2013 r. Obydwa operaty zdaniem odwołującej są różne chociaż na ich podstawie organ wylicza opłatę tej samej wysokości.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 15 grudnia 2014 r. na podstawie:
- - art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a.,
- - art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1,3,4,6 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. Nr 647 ze zm.),
- - art. 154 ust. 1, art. 156 ust. 1, art. 157 ust. 1, art. 159 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity w Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.),
- 1. uchyliło pkt 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie ustaliło nowe jego brzmienie: "określić opłatę jednorazową w wysokości [...] zł (słownie [...]), stanowiącą 25% wzrostu wartości nieruchomości tj. od kwoty wzrostu wynoszącej [...] zł.".
- 2. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie.
Zdaniem organu odwoławczego operat szacunkowy sporządzony 28 maja 2013 r. został przez rzeczoznawcę majątkowego wycofany i sporządzono drugi 23 lipca 2014 r. który stanowi podstawę do obliczenia opłaty planistycznej. W ocenie Kolegium operat ten jest prawidłowo sporządzony, a zarzuty odwołującej nie zasługują na uwzględnienie.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła S.B., która wskazała, że w przedmiotowej sprawie została już wcześniej wydana decyzja przez organ I instancji, od której zostało wniesione odwołanie z 23 października 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na które strona nie otrzymała jeszcze odpowiedzi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie przeanalizowało materiał zgromadzony w sprawie i ustaliło, że do Kolegium nie zostało przekazane przez organ I instancji odwołanie z dnia 23 października 2013 r. dlatego też kolegium rozpatrzyło odwołanie z dnia 27 października 2014 r. od decyzji Wójta z dnia 15 października 2014 r.
Zarzut ten podnoszony przez S.B. w skardze zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest bardzo istotny bowiem jeżeli okaże się, że istnieje w obrocie prawnym wcześniejsza decyzja organu w sprawie renty planistycznej, to decyzja Wójta z 15 października 2014 r. dotknięta jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W ocenie Kolegium być może organ I instancji, po wniesieniu przez stronę odwołania z dnia 23 października 2013 r. uchylił ją w trybie autokontroli na podstawie art. 132 K.p.a. i wówczas decyzja z dnia 15 października 2014 r. jest decyzją ważną. Jeżeli natomiast okaże się, że istnieją w obrocie prawnym dwie decyzje administracyjne w tej samej sprawie, to decyzja późniejsza podlega wyeliminowaniu a całe postępowanie – umorzeniu ze względu na przesłankę bezprzedmiotowości.
Reasumując organ II instancji uznał, że należy uwzględnić argumenty skargi i uchylić decyzję Kolegium jak i decyzję Wójta Gminy U. z 15 października 2014 r.
Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca S.B. zarzuciła organowi brak pełnego uzasadnienia decyzji. Zdaniem skarżącej uzasadnienie powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.
Ponadto skarżąca wskazała, że organ nie zbadał przedstawionych operatów i pozostałych materiałów dowodowych pod względem zgodności ze stosowanymi przepisami.
Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie jej uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Przedmiotem postępowania jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], w której organ na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2005 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 279 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., w związku ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję [...], uchylił zaskarżoną decyzję z 15 grudnia 2014 r. oraz decyzję Wójta Gminy U. z 15 października 2014 r.
W niniejszej skardze poruszone były przez skarżącą kwestie dotyczące uzasadnienia obejmującego zasadność wniesienia skargi z 12 stycznia 2015 r. na decyzję SKO z 15 grudnia 2014 r., brak oceny operatu szacunkowego, braku reakcji organu (nie umorzenia postępowania) po wycofaniu przez rzeczoznawcę wcześniejszej opinii. Skarżąca wskazała na fakt istnienia wcześniejszej decyzji wydanej w oparciu o wycofany przez rzeczoznawcę operat co było przyczyną wydania w trybie autokontroli przez SKO w K. decyzji z 26 stycznia 2015 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uwzględniło skargę S.B. w trybie autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.) i uchyliło decyzję SKO z dnia 15 grudnia 2015 r. oraz decyzję Wójta Gminy U. W ocenie Sądu decyzja Kolegium z 26 stycznia 2015 r była prawidłowa. W sytuacji gdy organ uznał skargę z dnia 12 stycznia 2015 r. za uzasadnioną w całości mógł ją uwzględnić. Kolegium zatem zasadnie uznało, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona na dzień wydania decyzji z 15 grudnia 2014 r.
Organ II instancji zaznaczył, że do Kolegium nie zostało przekazane przez organ I instancji odwołanie z 23 października 2013 r. dlatego Kolegium rozpatrzyło odwołanie z 27 października 2014 r. od decyzji wójta z 15 października 2014 r. nie mając wiedzy o innej decyzji organu. Zarzut ten podnosiła w swej skardze z 12 stycznia 2015 r. S.B. Bez wyjaśnienia tego faktu organ nie mógł orzekać.
W ocenie tego organu i Sąd z tym poglądem się zgadza, należało najpierw wyjaśnić, czy wskutek odwołania strony z dnia 23 października 2013 r. organ I instancji w ramach autokontroli uchylił swoje decyzje, czy też stała się ona ostateczna. Jeśli okazałoby się, że w obrocie prawnym istnieje wcześniejsza decyzja, to decyzja wójta z 15 października 2014 r. jest dotknięta wadą nieważności.
Wyjaśnienie tej kwestii spoczywać będzie na organie I instancji, tj. Wójcie Gminy U. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu skarga S.B. z dnia 12 lutego 2015 r. na decyzję SKO z dnia 26 stycznia 2015 r. nie zasługiwała na uwzględnienie i winna ulec oddaleniu. Sąd jednak przez omyłkę na podstawie art. 161 § 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe.