Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1, 2, 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161), utrzymało w mocy decyzję Wójta G. K. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wbudowanym garażem oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], obręb D. w gminie K..
Z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Wójt G. K. odmówił S. P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wbudowanym garażem oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], obręb D. w gminie K..
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, m.in., że wnioskowany teren zabudowy wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a ponadto wydanie decyzji ustalającej pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi. Podał, że w ewidencji gruntów i budynków działka objęta wnioskiem stanowi grunt klasy RIIIa o powierzchni [...] ha. Wnioskowana inwestycja nie posiada rolniczego charakteru (nie jest zabudową zagrodową), i wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w trybie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji ustalił również, że nie zachodzą okoliczności wskazane przepisem art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, pozwalające na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych bez zgody właściwego ministra - albowiem teren planowanego zainwestowania położony jest w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
W takich warunkach wnioskowana inwestycja, zdaniem organu, wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jedynie poprzez opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Od powyższej decyzji S. P. złożył odwołanie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r., ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji jako bezpodstawnej.
W uzasadnieniu skarżący podał, że kupując przedmiotową nieruchomość, nabywał ją jako działkę przeznaczoną pod zabudowę mieszkaniową, zagrodową, usługową jak i inną formę zagospodarowania niepowodującą uciążliwości dla otoczenia. Powyższa okoliczność, zdaniem skarżącego, wyraźnie wskazana została w akcie notarialnym nabycia, a nabycie miało miejsce nie od osoby prywatnej, lecz od Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa. Skarżący miał zatem prawo przypuszczać, że skoro dokonuje nabycia od agencji państwowej, będącej państwową osobą prawną, to przeznaczenie podane w akcie notarialnym będzie stanowić prawdziwe jej przeznaczenie. Fakt wygaśnięcia poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w jego ocenie, nie ma znaczenia dla oceny skutków przeznaczenia nieruchomości zgodnie z poprzednio obowiązującym planem, gdyż skutki są trwałe i nawet wobec wygaśnięcia planu, nie można w późniejszym czasie sklasyfikować przedmiotowej nieruchomości jako gruntów rolnych.
Na potrzeby poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego musiała zostać wydana decyzja o odrolnieniu przedmiotowej nieruchomości. Na podstawie tejże decyzji nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntów z rolnych na przeznaczone pod zabudowę. Skoro w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego grunty zostały przeznaczone pod zabudowę, to decyzja Ministra właściwego ds. rolnictwa musiała zostać wydana, a zatem wobec uprzedniego wydania decyzji zmieniającej przeznaczenie gruntów na grunty pod zabudowę, nie można później zarzucać braku zmiany przeznaczenia, skoro rzeczona zmiana przeznaczenia musiała zostać dokonana.
Uzasadniając swoją decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że budowa budynku mieszkalnego na gruncie rolnym może legalnie mieć miejsce jedynie w ramach tzw. zabudowy zagrodowej tj. zabudowy w postaci budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych służących prowadzeniu gospodarstwa rolnego przez rolnika indywidualnego. Wyjątkiem od tej zasady jest właśnie ww. przepis art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
W myśl tego przepisu przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze stanowiących użytki rolne klas I-III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze oznacza ustalenie innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych (art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Jednocześnie na mocy wspomnianego ust. 2a art. 7 tej ustawy nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:
- 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;
- 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;
- 3) położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;
- 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.
Jednocześnie w myśl art. 4 pkt 29, 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zwarta zabudowa to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m; zaś poprzez obszar zwartej zabudowy rozumie się obszar wyznaczony przez obwodnicę prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m.
W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, zdaniem Kolegium, że działka gruntu położona jest w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. W tych warunkach niemożliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie została spełniona także przesłanka art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem działka zainwestowania wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, a takiej zgody jak wynika z uzupełnionych akt organu I instancji nie uzyskano przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Dla wnioskowanego terenu w dawnym stanie prawnym podjęto bowiem dwie uchwały - uchwałę Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 1990 r. (Dz. Urz.
Woj. [...]. nr [...], poz. [...] r.) oraz zmieniającą pn. Zmiana w Planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy K. (Uchwała nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 1994 r. - Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z dnia [...] r.). W pierwszej z tych uchwał, gdzie teren, na którym położona jest działka nr [...], Obręb D., oznaczona jest symbolem 2 M - wskazano dopuszczalną zabudowę jako "Tereny osiedlowe - zabudowa mieszkaniowa, zagrodowa i usługi o charakterze nieuciążliwym" (załącznik Nr 1 do uzupełnionej analizy). W drugiej zmieniającej, uchwalono natomiast, że "dopuszcza się możliwość traktowania istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej /dawnej dla potrzeb PGR/ jako zabudowy tego samego typu, ale nierolniczej, w miarę potrzeb pod warunkiem uzyskania zgody na zmianę użytkowania gruntów rolnych na cele nierolne wg. stosownych przepisów prawa". Takiej zgody jednak nigdy nie uzyskano.
Powyższe zapisy planów miejscowych - nieobowiązujące najpóźniej z dniem 1 stycznia 2004 r. (art. 87 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) - w żadnym wypadku nie zawierały zatem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W tej sytuacji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie przytoczony przez skarżącego w odwołaniu nie miał i nie mógł mieć żadnego zastosowania w rozpoznawanej sprawie, a twierdzenie skarżącego o zmianie przeznaczenia jego nieruchomości w dawnym planie miejscowym jest gołosłowne.
Ustosunkowując się do innych zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że przedłożony przez skarżącego akt notarialny jest jedynie dowodem potwierdzającym posiadanie tytułu własności do gruntu, a nie aktualnym i bezterminowym dokumentem wskazującym na przeznaczenie danego gruntu na określony cel. Akt notarialny nie jest źródłem prawa i nie zmienia istniejących aktualnie przepisów.
Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. S. P. wniósł skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej:
- 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że dla terenu działki [...], obręb D. w Gminie K. wymagane jest uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w sytuacji, gdy teren ten jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu:
- b) art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w zw. art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że dla przedmiotowej nieruchomości nie są spełnione warunki umożliwiające zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne bez zgody właściwego ministra, w sytuacji, gdy warunki te są spełnione, zatem przedmiotowa zgoda nie jest potrzebna;
a na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów:
- 2. istotne naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 7 i 77 §1 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie w sposób wyczerpujący i należyte nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, skutkujące ustaleniem, że dla terenu działki [...], obręb D. w Gminie K. nie wydano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co również w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji, gdy okoliczność ta nie została w dostateczny sposób wyjaśniona, a na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu:
- b) art. 7 i 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie w sposób wyczerpujący i należyte nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, skutkujące ustaleniem, że teren działki [...], obręb D. w Gminie K. jest położony w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej (art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), co również w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego niezastosowania art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w sytuacji, gdy jak wynika z akt sprawy sporna nieruchomość znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej - gminnej - działka nr [...], identyfikator działki [...];a ponadto:
- c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji dostatecznie jasnych motywów podjęcia decyzji, w szczególności, które konkretnie dowody świadczą o niespełnianiu przez przedmiotową nieruchomość warunków do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w tym przede wszystkim w zakresie braku decyzji o zmianie przeznaczenia gruntu, jak i niespełniania warunków do zmiany przeznaczenia gruntu bez tej zgody - a mimo to utrzymania decyzji organu I instancji w mocy,
- d) art. 136 § 2 k.p.a. poprzez brak zlecenia przez organ II instancji przeprowadzenia określonych i wyczerpujących czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję, a które umożliwiły poczynienie niebudzących wątpliwości ustaleń w zakresie okoliczności objętymi zarzutami 2a i 2b,
- e) względnie, wobec uznania wyjaśnienia sprawy w trybie art. 136 § 2 k.p.a. za niewystarczające, naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jego wydania. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy odmawiającą skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wbudowanym garażem oraz niezbędną infrastrukturą techniczną.
Podstawą prawną działania organów administracji w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "u.p.z.p.").
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy służy zbadaniu, czy na danym terenie jest dopuszczalna nowa zabudowa i jakie powinna ona spełniać wymogi.
W związku z tym, w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. ustawodawca określił wymagania, jakie winien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, przy czym warunki te muszą być spełnione łącznie:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest bowiem zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z przepisów prawa wymogom, a odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Rozpatrujące sprawę organy obu instancji uznały, że żądania skarżącego nie można rozpatrzeć pozytywnie z uwagi na to, że teren planowanej inwestycji nie spełnia warunków ustalonych w art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p., albowiem działka nr [...] stanowi grunt rolny klasy RIII a - a tym samym realizacja inwestycji nie dałaby się pogodzić z reżimem ochronnym gruntów rolnych.
Zdaniem Sądu, ocenę tę należy uznać za przedwczesną przede wszystkim z uwagi na zaniechanie przez organy przeprowadzenia pełnego i wyczerpującego postępowania, albowiem okoliczności sprawy niezbędne dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia nie zostały wyczerpująco wyjaśnione - co naruszyło przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Przepisami regulującymi kwestię dopuszczalnej zmiany przeznaczenia gruntów z rolnych lub leśnych na grunty o przeznaczeniu na cele nierolnicze i nieleśne są przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, dalej powoływanej jako "u.o.g.r.l.").
Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei art. 7 ust 1 u.o.g.r.l. przesądza, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regułą jest więc, że rolne przeznaczenie gruntu jest negatywną przesłanką ustalenia dla tego gruntu warunków zabudowy. Regułą jest też, że zmiany przeznaczenia gruntu z rolnego na cele nierolnicze (np. budowlane) dokonuje się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W końcu regułą też jest, że zmiana przeznaczenia użytków rolnych klas I-III na cele nierolnicze wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.
Wyjątek od ww. reguł zawiera regulacja zamieszczona w art. 7 ust 2a u.o.g.r.l. Przepis ten stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:
- 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;
- 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);
- 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191).
- 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.
Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1338). Zmiana ta miała na celu umożliwienie zainwestowania budowlanego w terenach wiejskich, bez konieczności uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego. Po dokonaniu tej nowelizacji stan prawny jest taki, że jeżeli grunt rolny spełnia warunki, o których mowa w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., nie wymaga on uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze - co za tym idzie grunt taki może być terenem (jeżeli spełnia pozostałe warunki), dla którego organ ustala warunki zabudowy.
Zdaniem organów orzekających w niniejszej sprawie, teren przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. – z uwagi na to, że działka nr [...] położona jest w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej, tj. położona jest w odległości ponad 100 m od granicy działki nr [...] obręb D. (droga powiatowa Nr [...]).
Tymczasem, dokonana przez Sąd analiza mapy stanowiącej załącznik do sporządzonej analizy urbanistycznej wskazuje na to, że ww. okoliczność położenia przedmiotowej działki w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej, budzi wątpliwości i to nie tylko z powodu słabej jakości wydruku mapy oraz niemożności odczytania numerów wszystkich znajdujących się na niej dróg. Nawet bowiem gdyby uznać, że ww. działka - położona bezpośrednio przy drodze nr [...], która jest drogą wewnętrzną – usytuowana jest w odległości ponad 100 m od granicy drogi powiatowej nr [...], to – jak wynika z informacji o obiektach zawartych na mapie – znajduje się ona w bliskiej odległości od drogi położonej po jej drugiej stronie (brak numeru) pomiędzy m.in. działkami nr [...] i [...]. Niewykluczone zatem, że ww. droga należy do kategorii dróg publicznych i jest ona położona w odległości mniejszej niż 50 metrów od przedmiotowej działki, co z kolei mogłoby prowadzić do stwierdzenia, że teren przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego spełnia warunek, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., jednak w aktach postępowania administracyjnego brak jest dokumentacji pozwalającej na poczynienie ww. ustaleń.
Brak ten uniemożliwia zweryfikowanie prawidłowości ustaleń organów w zakresie stosowania art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., a w konsekwencji stawia pod znakiem zapytania stanowisko organów co do braku spełnienia przez skarżącego wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Nadto, zdaniem organu II instancji, poza niespełnieniem wymogu uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia terenu objętego inwestycją na cele nierolnicze, nie została również spełniona druga z przesłanek, o których mowa w 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a mianowicie warunek objęcia ww. terenu zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie, Kolegium powołało się na zapisy dwóch uchwał (nieobowiązujące najpóźniej z dniem 1 stycznia 2004 r.): uchwały nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 1990 r. oraz uchwały nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 1994 r., z których nie wynika – zdaniem organu - jakoby zawierały one zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, w tym działki nr [...], na cele nierolnicze. W tym miejscu należy zauważyć, że źródło powyższych ustaleń Kolegium stanowią załączone do akt administracyjnych sprawy niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie dwóch stron nieznanego dokumentu.
Tym samym nie sposób zweryfikować, mając na uwadze ewidentne braki w dokumentacji źródłowej, stanowiska Kolegium odnośnie do ww. kwestii wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia terenu planowanej inwestycji na cel nierolniczy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Powyższe uchybienia oznaczają konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, celem uzupełnienia materiału dowodowego oraz dokładnego rozważenia zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Organy, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, dokonają ponownej oceny możliwości zrealizowania zamierzonej inwestycji. Przede wszystkim obowiązkiem organów będzie poczynienie ustaleń, czy działka inwestycyjna wymaga uzyskania zgody, ewentualnie czy została objęta zgodą na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Tym samym, Sąd uwzględnił wnioski skargi, albowiem ww. decyzje wydane zostały w sposób naruszający obowiązujące przepisy prawa procesowego – art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie poczynienia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku.
O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.