Uzasadnienie
M. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie świadczenia wychowawczego. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W załączonym do skargi formularzu PPF skarżąca pozostawiła niewypełnioną rubrykę, 4.2, jednakże mając na uwadze określony w skardze zakres wniosku o przyznanie prawa pomocy, przyjęto, że skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów.
Z uzasadnienia wniosku wynika, że wnioskodawczyni jest samotną matką dwójki uczących się dzieci. Nie posiada żadnego majątku, natomiast dzieci są właścicielami domu wybudowanego w 1930 r., w którym rodzina aktualnie zamieszkuje. Miesięczny dochód rodziny wynosi [...] zł i składa się na niego wynagrodzenie skarżącej z tytułu umowy o pracę w wysokości [...] zł i alimenty w wysokości [...] zł. Miesięcznie ponoszone koszty utrzymania to: prąd – [...] zł, woda – [...] zł, gaz – [...] zł, śmieci – [...] zł, internet – [...] zł. Ponadto opłata z tytułu ubezpieczenia domu w wysokości [...] zł rocznie, ogrzewanie domu – ok. [...] zł w sezonie grzewczym, podatek od nieruchomości – [...] zł.
W opisanym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Stosownie natomiast do art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2017 r., poz. 1851), zatem uznać należy, że skarga dotyczy decyzji z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Z uwagi na powyższe wnioskodawczyni jest zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy, ponieważ zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie stało się zbędne.
Postępowanie wywołane wnioskiem należało zatem umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.