Uzasadnienie
Spółka A. w dniu [...] r., na podstawie art.156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...].
Pismem z dnia [...] r. Sąd wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie na piśmie, czy pismo z dnia [...] r. zatytułowane "wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia WINB w [...] z dnia [...] r., sygn. sprawy [...]" stanowi: skargę na wyżej wymienione postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę na inny akt (jeżeli tak, to należało wskazać jego datę i numer oraz przedmiot rozstrzygnięcia), czy też jest to wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia.
Jednocześnie Sąd poinformował stronę skarżącą o treści art. 3, art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz że zgodnie z treścią art. 156 Kpa wniosek o stwierdzenie nieważności aktu (decyzji, postanowienia) winien być skierowany do organu administracji publicznej wyższego stopnia, gdyż ten organ administracji właściwy jest do jego rozpoznania.
W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu Spółka A. wskazała między innymi, że na podstawie art.156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa wnosi o stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] oraz pośrednio postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] i jednocześnie wniosła o przekazanie niniejszego wniosku według właściwości do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Wobec oświadczenia zawartego piśmie z dnia [...] r., iż Spółka nie wnosi skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Sąd pouczył stronę, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości przekazania sprawy przez Sąd do organu administracji publicznej w sytuacji, gdy rozpoznanie takiej sprawy nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy strona może cofnąć skargę złożoną do Sądu i wnieść sprawę samodzielnie i bezpośrednio do właściwego organu. Nadto zobowiązał skarżącą spółkę do sprecyzowania, czy cofa skargę z dnia [...] r. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Doręczenie skarżącej spółce przesyłki zawierającej powyższe zobowiązanie nastąpiło w dniu [...] r. Jednakże w wyznaczonym terminie, ani dotychczas Spółka A. nie udzieliła odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zakres działania sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmując orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Natomiast stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę na wymienione wyżej działania organów administracji publicznej, można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] r. Nr [...] wydanego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Zgodnie z art. 157 § 1 Kpa, organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 Kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze- ten organ. Stosownie do treści art. 88a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewodów i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
W niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia winien być zatem skierowany do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dopiero decyzja wydana przez Głównego Inspektora, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia, i po wyczerpaniu dwuinstancyjnego trybu administracyjnego, może być przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.