Uzasadnienie
Inwestor Spółka A w dniu [...] r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, określonych jako "montaż urządzeń telekomunikacyjnych na dachu istniejącego budynku w [...].
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i art. 104 K.p.a. wniósł sprzeciw do opisanego zgłoszenia.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że objęty wnioskiem budynek, zlokalizowany jest na terenie elementarnym oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalin, uchwalonego uchwałą Nr XXXVI 1/430/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 czerwca 2009r. i uchwałą Nr XI/119/2011 z dnia 21 czerwca 2011r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalin, na zabudowę śródmiejską mieszkalno-usługową (§44 ust. 1 ww. planu). Zatem wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem, narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Niezależnie od powyższego, organ pierwszej instancji dokonał oceny materiału dołączonego do zgłoszenia i stwierdził, że w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie określono istotnego parametru projektowanych anten sektorowych, to jest równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast opracowanie "Analiza" zawiera nieczytelne rysunki. Pomimo ww. nieprawidłowości w dołączonych do zgłoszenia dokumentach, organ odstąpił od wydania postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, z uwagi na stwierdzenie niezgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odwołaniu od powyższej decyzji, inwestor wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając wydanej decyzji naruszenie art. 6, art. 7 K.p.a. oraz art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
Odwołujący się wskazał, iż w myśl art. 46 ust. 1 w.w. ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a wymóg taki, zgodnie z art. 75 ust. 1 tej ustawy stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Zdaniem skarżącego, nawet jeśli w swym literalnym brzmieniu objęte zgłoszeniem roboty mogą być uznane, za sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak sprzeczność ustaleń tego planu z przepisami prawa, wyklucza powoływanie się na tę sprzeczność w sprzeciwie.
Wojewoda decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółki A, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu pierwszej instancji, iż w rozpatrywanej sprawie, dla obszaru objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina uchwalonego uchwałą Nr XXXVII/430/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 czerwca 2009r. i uchwałą Nr XI/119/2011 z dnia 21 czerwca 2011r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina. Budynek na dachu którego inwestor zaplanował realizację inwestycji, znajduje się na terenie jednostki elementarnej oznaczonej symbolem [...] z przeznaczeniem pod zabudowę śródmiejską mieszkalno-usługową (§ 44, ust. 1 ww. planu), dla którego obowiązują następujące ustalenia:
- 1) przeznaczenie terenu - zabudowa śródmiejska mieszkalno-usługowa;
- 5) zasady ochrony środowiska przyrodniczego
- b) obowiązują ustalenia zawarte w rozdziale 2 §10 niniejszej uchwały;
- 7) zasady obsługi inżynieryjnej
- a) systemy infrastruktury technicznej należy realizować zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale 2 §12 niniejszej uchwały.
Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu, dotyczącymi infrastruktury technicznej, zawartymi w rozdziale II §12 ust. 11 pkt 2 w zakresie telekomunikacji, ustalono: "na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz terenach wskazanych w ustaleniach szczegółowych zakazuje się lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, natomiast istniejące stacje bazowe telefonii komórkowej należy wyłączyć z eksploatacji w okresie do 5 lat od uchwalenia niniejszego planu." Pod pojęciem "zabudowy śródmiejskiej", oznaczonej symbolem [...] (§4 ust. 2 ww. planu), należy rozumieć zabudowę mieszkalno-usługową służącą celom mieszkaniowym oraz lokalizacji usług właściwych dla centrum miasta, w której dopuszcza się lokalizację:
a)budynków mieszkalnych, b)budynków oraz lokali w budynkach mieszkalnych i usługowych: handlu detalicznego, usług gastronomicznych, nieuciążliwych zakładów rzemieślniczych, c)budynków oraz lokali w budynkach mieszkalnych i usługowych: biurowych i administracyjnych, d)budynków oraz lokali w budynkach mieszkalnych i usługowych: służących celom oświatowym, religijnym, kulturalnym, socjalnym, zdrowotnym, e)obiektów hotelarskich, jak: hotele, pensjonaty, domy wycieczkowe, schroniska młodzieżowe, f)niezbędnych obiektów i urządzeń obsługi technicznej, g)terenów zieleni ogólnodostępnej, dojazdów, placów i pasaży, h)garaży wbudowanych i miejsc postojowych dla potrzeb własnych dla samochodów do 3,5t. (...)
Wojewoda stwierdził, że przy tak szczegółowych ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia, objęta wnioskiem inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego zasadnie organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw do jej wykonania.
Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych organ stwierdził, iż nie znajduje on uzasadnienia, gdyż treść art. 46 pkt 2 jednoznacznie wskazuje iż dopuszcza się lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Na poparcie swego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
W rozpatrywanej sprawie w ustaleniach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia w rozdziale 2 ustaleniach ogólnych w § 12 ust. 11 pkt 1 zawarty jest zapis dotyczący prowadzenia linii infrastruktury telekomunikacyjnych w liniach rozgraniczających ulic, jako linii kablowych. Natomiast w rozdziale 2 w § 12 ust. 11 pkt 3 ustaleń ogólnych obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia, wskazano gdzie dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej. Nie można więc przyjąć, że omawiane zapisy planu miejscowego uniemożliwiają rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej o charakterze publicznym, czyli usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników na przedmiotowym terenie.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka A zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W skardze Spółka A zarzuciła naruszenie:
- - art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, na co wskazuje przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwa odnoszącego się do innego stanu faktycznego tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 713/10 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 395/11;
- - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niezrozumiałe oparcie uzasadnienia decyzji na wskazanym w pkt. 3 powyżej orzecznictwie odnoszącym się do innego stanu faktycznego;
- - art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. art. 6 K.p.a. oraz 8 K.p.a. poprzez niedziałanie Wojewody Zachodniopomorskiego w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej;
- - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że nie odpowiadała ona prawu;
- - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie decyzji organu I instancji wraz z umorzeniem postępowania przed organem I instancji, pomimo że wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia do wykonania robót budowlanych - stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] było pozbawione podstaw prawnych, jako że ww. roboty budowlane nie naruszają właściwie zinterpretowanych i zastosowanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/430/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 czerwca 2009r. i uchwałą nr XI/119/2011 z dnia 21 czerwca 2011r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2009 r. nr 54, poz. 1406 ze. zm.);
- - art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie wydanie decyzji utrzymującej w mocy sprzeciw do dokonanego przez Skarżącą zgłoszenia robót budowlanych, pomimo że planowana przez Skarżącą inwestycja jest zgodna z właściwie zinterpretowanymi i zastosowanymi postanowieniami MPZP oraz przepisami odrębnymi;
- - art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez jego błędne zastosowanie w wyniku uznania, że wprowadzona tam regulacja pozwala na wprowadzanie w MPZP zupełnie dowolnych "zakazów lub ograniczeń" w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy przepis ten należy interpretować łącznie z przepisami art. 46 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 tej ustawy, a więc ewentualnie wprowadzone zakazy nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a nadto jeśli zakazy takie wprowadzone zostały do MPZP uchwalonego przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, MPZP należy zastosować w danej sprawie przy uwzględnieniu wymogów tej ustawy;
- - art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt. 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie interpretacji postanowień MPZP, w szczególności § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Ocena zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd przy zastosowaniu kryterium legalności wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem naruszeń prawa wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Postępowanie administracyjne wszczęte zostało w niniejszej sprawie w związku z dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem robót budowlanych, polegających na montażu urządzeń telekomunikacyjnych na dachu istniejącego budynku przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja, której podstawę stanowi art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409) wyraża natomiast sprzeciw organu wobec tego zgłoszenia.
W myśl przywołanego przepisu właściwy organ zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia, które dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem naruszających ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Z przepisu tego wynika, że gdy na terenie objętym zgłoszeniem obowiązuje plan miejscowy, organ ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w zgłoszeniu dotyczących rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze. zm.) jest aktem prawa miejscowego, który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi prawo obowiązujące na obszarze działania organu, który go ustanowił. Ustala on m.in. przeznaczenie terenu na danym obszarze oraz określa sposób zagospodarowania i warunki jego zabudowy, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 wskazanej ustawy). Z uwagi na to, że plan stanowi źródło prawa, przy ocenie zgłoszenia budowy uwzględnianie wszystkich jego zapisów jest obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ ten nie może tym samym kwestionować jego obowiązujących postanowień i przedmiotem oceny organu nie może być ewentualna niezgodność planu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.
W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, iż planowana inwestycja znajduje się na terenie elementarnym oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalin, uchwalonego uchwałą Nr XXXVI 1/430/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 czerwca 2009r. i uchwałą Nr XI/119/2011 z dnia 21 czerwca 2011r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalin, na zabudowę śródmiejską mieszkalno-usługową (§44 ust. 1 ww. planu). Powyższe ustalenie skutkowało zgłoszeniem sprzeciwu.
Z argumentacji skarżącej spółki prezentowanej w toku postępowania administracyjnego, jak i w treści skargi wynika, iż zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do błędnej interpretacji w sprawie przepisu art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U Nr 106 poz. 675 ze zm.). W myśl ust. 1 wskazanego przepisu, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust.1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.
Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).
Mając na uwadze treść przytoczonych wyżej przepisów, nie można podzielić poglądu Spółki, że zawarte w planie zakazy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie mogą uniemożliwiać ich realizacji gdyż przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych należy interpretować łącznie z art. 46 ust. 1 i art. 75 tej ustawy.
Przepis art. 46 ust. 2 omawianej ustawy dopuszcza, po spełnieniu określnych przesłanek, lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli lokalizacja takiej inwestycji nie jest umieszczona w planie miejscowym. Warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby mimo braku postanowień w planie, inwestycję taką zrealizować są następujące: 1) lokalizacja inwestycji nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu 2) lokalizacja inwestycji nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.
Z treści planu miejscowego Śródmieścia wynika, że w planie tym brak jest zapisów szczególnych dotyczących umiejscowienia stacji bazowych telefonii komórkowej. Powyższe oznacza, że zgodność z planem inwestycji wyznacza przeznaczenie terenu objętego wnioskiem i ewentualne zakazy lub ograniczenia zagospodarowania tego terenu. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w uchwale Nr XXXVI 1/430/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 czerwca 2009r. dla terenu objętego wnioskiem inwestora jako przeznaczenie wskazują zabudowę śródmiejsko-usługową (§ 44 ust.1) z zakazem lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej (§ 12 ust.11 pkt).
Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej skargi nie jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lecz decyzja w przedmiocie sprzeciwu do wykonania robót budowlanych. Przepis art. 46 ust.1 ww. ustawy nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż norma w nim zawarta skierowania jest do organu planistycznego. Inwestor, który uważa, że unormowanie planu miejscowego narusza jego interes prawny winien wystąpić ze skargą na uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 101 z dnia 8 marca 1990 r. ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) kwestionując ustalenia planistyczne w tym zakresie.
Niezasadny jest więc zarzut błędnego zastosowania art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż organ prawidłowo ustalił, że zgłaszana przez Spółkę inwestycja nie spełnia warunków wymaganych w tym przepisie.
W świetle powyższych uwag, stwierdzając sprzeczność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego, organ administracji architektoniczno – budowlanej zobligowany był do zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych.
W ocenie Sądu, organy trafnie zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego, a zarzuty strony skarżącej w tym zakresie nie zasługują na aprobatę. Organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. utrzymując w całości w mocy zaskarżoną decyzję, ze względu na istnienie podstaw prawnych do podjęcia decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszonych robót budowlanych. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, wobec czego zarzuty tyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. nie znajdują uzasadnienia, w ślad za tym i zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej RP.
Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.