Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Sz 1062/13 poinformował skarżącego M. W., że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia z dnia 4 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OZ 1148/13) oddalił jego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 października 2013 r. odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia będącego przedmiotem skargi.
W dniu 20 stycznia 2014 r. skarżący złożył zażalenie na to zarządzenie, w którym zawarł m. in. wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów od rozpoznawania jego spraw.
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014 r. (doręczonym w dniu 31 stycznia 2014 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie na zarządzenie z dnia 19 grudnia 2013 r.
W dniu 5 lutego 2014 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie z 27 stycznia 2014 r. w którym wskazał, że nie został rozpoznany jego wniosek z dnia 20 stycznia 2014 r. o wyłączenie sędziego NSA Stefana Kłosowskiego od rozpoznania sprawy.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1062/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił opisane wyżej postanowienie z dnia 27 stycznia 2014 r. uznając jednocześnie wniesione przez skarżącego zażalenie na wskazane postanowienie za oczywiście uzasadnione podnosząc, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane, mimo że skarżący w piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. złożył wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy, który do tej pory nie został rozpoznany.
Odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 3 marca 2014 r.
W piśmie z dnia 20 kwietnia 2014 r. M. W. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem sądu z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1062/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej w dalszej części: "P.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Kierując się zatem treścią cytowanego wyżej art. 270 P.p.s.a. i jego znaczeniem, jako nadzwyczajnego środka kwestionowania orzeczeń sądowych wskazać należy, że wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem.
Instytucja wznowienia postępowania nie ma jednak zastosowania do postanowień o charakterze procesowym, które nie kończą postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., I OZ 1560/06, publ. LEX nr 1289114).
Rozpatrując dopuszczalność przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego stwierdzić należy, że nie został spełniony warunek, na dzień złożenia tej skargi, polegający na istnieniu prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie.
Postanowienie z dnia 25 lutego 2014 r. - uchylające postanowienie, którym odrzucono zażalenie M. W. na zarządzenie, w którym sąd poinformował skarżącego o oddaleniu złożonego przez niego zażalenia stanowi orzeczenie procesowe, które wbrew przekonaniu skarżącego, nie kończy postępowania w sprawie wywołanej jego skargą, zarejestrowaną pod sygnatura akt II SA/Sz 1062/13, na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania.
W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 270 oraz art. 276 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucić jako niedopuszczalną skargę o wznowienie postępowania.