Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] Spółka E. zwróciła się do Burmistrza o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] w miejscowości [...] jednocześnie wskazując przyszły podział działki.
Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Rozpoznając odwołanie od przedmiotowej decyzji wniesione przez F. Spółki, władającej sąsiednimi działkami nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz.647) ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka F., złożyła od niej odwołanie.
Odwołująca się wyraziła obawę, że realizacja przedmiotowej inwestycji może doprowadzić do konfliktu między Spółką, a mieszkańcami planowanych domów jednorodzinnych, w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością produkcyjną, co w konsekwencji może spowodować w przyszłości ograniczenie lub zablokowanie bieżącej działalności Spółki. Dlatego też odwołująca wystąpiła do Burmistrza o zabezpieczenie w decyzji jej interesów poprzez uwzględnienie w jej treści proponowanych uprzednio zapisów, dotyczących wprowadzenia ekranów dźwiękochłonnych, oddzielających jej działki z terenem objętym wnioskiem. Zdaniem odwołującej, przedmiotowa inwestycja wprowadza nową - mieszkaniową funkcję w obszarze oddziaływania zastanej, istniejącej zabudowy i funkcji.
Niezależnie od powyższego odwołująca podniosła niespełnienie warunku dostępu inwestycji do drogi publicznej.
Rozpoznając wniesione odwołanie decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 2 - art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne pozwalało na wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, gdyż spełniało łącznie warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Akta sprawy zawierają analizę charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu wszystkich działek położonych w wyznaczonym obszarze wokół działki objętej wnioskiem, dokonanej w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy, zarówno w jej części graficznej ustalonej stosownie do art. 52 ust.2 pkt 1 obejmującej swym zasięgiem analizowany obszar, jak i tekstowej.
Kolegium podniosło, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy oraz wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu bowiem w obszarze analizowanym przy ul. [...] usytuowane są budynki mieszkalne jednorodzinne. Teren planowanej inwestycji, zgodnie z art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy posiada dostęp do drogi publicznej i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zaś decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi. Przyjęte w niniejszej decyzji parametry zabudowy wynikają z analizy funkcji. Zachowany jest więc wymóg kontynuacji zabudowy i jej funkcji prowadzący do utrzymania na przedmiotowym terenie ładu przestrzennego. Zdaniem Kolegium, analiza przeprowadzona została zgodnie z wymogami określonymi w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało je za niezasadne, bowiem, w ocenie organu, przedsięwzięcie polegające na budowie [...] domów mieszkalnych niewątpliwie nie ograniczy działalności produkcyjnej Spółki F., ani też w inny sposób nie będzie negatywnie oddziaływać na jej nieruchomość. W myśl przepisów art. 138 ust.1 i art. 144 ust.2 ustawy Prawo ochrony środowiska eksploatacja instalacji oraz urządzeń, zgodnie z wymogami ochrony środowiska jest obowiązkiem ich właściciela i nie powinna przekraczać standardów jakości środowiska poza terenem do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Kolegium wyjaśniło, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy mogłoby być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającej się z nią w praktyce pogodzić. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu decyzji.
Zdaniem organu II instancji, brak jest podstaw do uznania, że podstawą decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją, a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Jednocześnie organ podniósł, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją ostateczną F. Spółka złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc jednocześnie o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 oraz art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez:
- - błędne przyjęcie, że planowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna stanowi kontynuację dotychczasowej funkcji przemysłowo – produkcyjnej istniejącą na działkach skarżącej o numerach [...] – bezpośrednio przylegających do terenu planowanej inwestycji;
- - przyjęcie jako niewadliwej analizy architektoniczno – urbanistycznej, mimo że w ocenie skarżącej została ona sporządzona dowolnie i sprzecznie z obowiązującymi przepisami, bowiem:
- a) w pkt II odwołuje się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w celu określenia kierunku zmian w zagospodarowaniu przestrzennym wbrew przepisom art. 9 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wedle których ustalenia studium nie mogą stanowić podstawy jakichkolwiek rozstrzygnięć;
- b) w pkt II stwierdzono, że warunek kontynuacji funkcji jest spełniony, gdyż działki położone przy ul. [...] zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, gdy tymczasem teren projektowanej inwestycji nie jest dostępny z ul. [...], zatem odwołanie się do działek położonych przy tej ulicy jest wadliwe. Skarżąca jednocześnie zaznaczyła, że spośród działek położonych przy ul. [...]znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji żadna działka nie jest zabudowana budynkiem jednorodzinnym, a w bezpośrednim sąsiedztwie dostępnym z ulicy [...] znajdują się tylko działki skarżącej zabudowane obiektami przemysłowymi i na taki cel wykorzystywane.
Ponadto skarżąca Spółka zarzuciła całkowite pominięcie w zaskarżonej decyzji kwestii ochrony jej uzasadnionych interesów, na której terenie od lat funkcjonuje zakład przemysłowo – produkcyjny. Zdaniem skarżącej, nowo powstała funkcja bezpośrednio granicząca z jej działką, nieoddzielona pasem ochronnym, spowoduje że nie będzie ona mogła bezkolizyjnie współistnieć z zastaną.
W ocenie skarżącej, nie sposób pominąć okoliczności, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu, dla którego mają zostać ustalone warunki zabudowy, znajduje się tylko zabudowa przemysłowa.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Dnia 20 października 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika strony skarżącej, stanowiące uzupełnienie skargi, w którym zarzucono dodatkowo zaskarżonej decyzji naruszenie:
- - § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.) - poprzez jego niezastosowanie, w szczególności nie uwzględnienie, że nie przedstawiono wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, w części graficznej, która winna stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy;
- - § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku poprzez jego niezastosowanie, w szczególności nie uwzględnienie, że nie sporządzono części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia - na kopiach mapy, o jakiej mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. 2012, poz. 647 z późn. zm.), w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonania kopii;
- - § 9 ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku poprzez jego niezastosowanie, w szczególności nie uwzględnienie, że nie sporządzono części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia - z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy;
- - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) poprzez brak uzasadnienia wyboru granic obszaru analizowanego;
- - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 325 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie nieodpowiedniego usytuowania w decyzji o warunkach zabudowy budynków mieszkalnych w miejscach narażanych na występowanie hałasu i drgań;
- - art. 1 pkt 1 i art. 107 §1 k.p.a. w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, który to akt nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, wobec czego nie może wywoływać skutków w sferze praw i obowiązków obywateli, ani stanowić podstawy ustaleń analizy urbanistycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i procesowym wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada prawu.
Przedmiotem niniejszej oceny jest decyzja określająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...]budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.
Zasady ustalenia warunków zabudowy określone zostały w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji oraz zgromadzone w jego przebiegu materiały dowodowe pozwoliły na wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora, decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na spełnienie wszystkich warunków określonych w cytowanym przepisie.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego braku kontynuacji funkcji zauważyć należy, że ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy został spełniony, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2013 r. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy bowiem badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Zasada ta wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, co jednakże nie oznacza powstania w danym miejscu wyłącznie obiektów tożsamych z już istniejącymi.
W orzecznictwie podnosi się, że zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 393/13, publ. Lex nr 1435250). Przy tak szerokim rozumieniu pojęcia kontynuacji funkcji, przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, a więc godzącą w zastany stan rzeczy.
Uwzględniając treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy za bezzasadne uznać należy argumenty skargi, które wskazują, że dla oceny kontynuacji funkcji należało mieć na uwadze jedynie funkcję istniejącą na działkach strony skarżącej o numerach [...], położonych w bezpośrednim sąsiedztwie z działką objętą wnioskiem. Podkreślenia wymaga, że wyznacznikiem w tym zakresie jest wszelka zabudowa istniejąca w obszarze poddanym analizie, a nie na obszarze bezpośrednio przyległym do terenu inwestycji. Inaczej rzecz ujmując, działkami sąsiednimi są wszystkie nieruchomości położone w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, a nie wyłącznie działki graniczące bezpośrednio z terenem inwestycji.
Jak prawidłowo zwrócił na to uwagę organ II instancji celem ustawodawcy jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, a nie blokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd zgodnie z którym wystarczającym jest, aby na analizowanym obszarze znajdował się przynajmniej jeden obiekt pozwalający na stwierdzenie, iż zamierzenie budowlane przedstawione we wniosku inwestora jest możliwe do zaakceptowania w świetle wymogów ładu przestrzennego, którym służyć ma zasada określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 264/14, publ. Lex nr 1455483).
W oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną składającą się z części tekstowej oraz graficznej w postaci załączonej do niej mapy organy doszły do prawidłowych wniosków bowiem zdaniem Sądu, wynika z niej, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z wymogami § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. znajduje się zabudowa produkcyjna, usługowa, a także zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz wielorodzinna. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, podnoszącej brak możliwości bezkolizyjnego współistnienia "nowo powstałej funkcji" - mieszkaniowej jednorodzinnej z zastaną. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że przedsięwzięcie polegające na budowie domów mieszkalnych niewątpliwie nie ograniczy działalności produkcyjnej Spółki, ani też w inny sposób nie będzie negatywnie oddziaływać na jej nieruchomość.
Wbrew zarzutom skargi m.in. na działkach o numerach: [...] dostępnych z ul. [...] czyli dostępnych z tej samej drogi, co działka objęta wnioskiem, istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, niemniej działki te nie stanowią jedynych o tej funkcji znajdujących się w obszarze analizowanym. W sytuacji, gdy obszar analizowany obejmował również teren działek dostępnych z ul. [...], za niezasadny należy uznać zarzut skargi odnoszący się do wadliwego odwołania się do działek położonych przy tej ulicy. W tej sytuacji, nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 11 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. dotyczący braku uzasadnienia wyboru granic obszaru analizowanego.
Za nieznajdujący potwierdzenia w aktach sprawy należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia, polegający na braku dołączenia do decyzji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w formie graficznej, w sytuacji gdy analiza ta stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy stosownie do powołanego przepisu.
Ponadto brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia § 9 ust. 3 oraz ust. 4 rozporządzenia poprzez niesporządzenie analizy graficznej w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonania kopii oraz z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem w ocenie Sądu mapa została sporządzona czytelnie z podaniem granic obszaru analizowanego, a także działki objętej wnioskiem, ze wskazaniem funkcji poszczególnych działek, znajdujących się w tym obszarze przy uwzględnieniu warunków określonych w § 9 ust. 4 rozporządzenia.
W tym miejscu Sąd zwrócił uwagę, że treść zarzutów wskazuje, że strona skarżąca poszukuje jakichkolwiek argumentów na potwierdzenie swoich twierdzeń, nawet takich, które są ze sobą sprzeczne, bowiem zarzucając brak załącznika stanowiącego część graficzną analizy jednocześnie formułuje zarzuty odnoszące się do tego załącznika.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej podstawę ustalenia warunków zabudowy stanowiła analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, na które zwrócił uwagę architekt, będący autorem analizy w formie tekstowej – która w całości stanowiła podstawę oceny organu właściwego do wydania decyzji, będącej przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie.
Ponadto za niezasadny należy uznać kolejny zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy w związku z § 325 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, bowiem zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki. Normy ww. rozporządzenia zostały wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, mają więc zastosowanie do późniejszego etapu inwestycyjnego – i wówczas projektowany i wznoszony obiekt musi im odpowiadać (art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego).
Zgodność z powołanymi przepisami nie jest wymagana na etapie ustalania przeznaczenia terenu, określenia sposobów zagospodarowania i warunków planowanej zabudowy. Nie może być zatem przedmiotem badania w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r., II OSK 2151/12, publ. LEX nr 1444439).
Reasumując należy stwierdzić, że dokonane przez organy ustalenia, ich ocena prawna w zakresie zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa.
W tej sytuacji, wobec stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o oddaleniu skargi.