Uzasadnienie
Burmistrz decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego M. L. z lokalu przy ul. [...] w [...].
Jak wynika z uzasadnienia decyzji postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania M. L. zostało wszczęte na wniosek J. L. – żony, w dniu [...] r.
Wnioskodawczyni podała, że głównym powodem jej wniosku, był fakt opuszczenia przez M. L. dotychczasowego miejsca pobytu, co nastąpiło w [...] r.
M. L. oświadczył, że jedną z przyczyn jego nie zamieszkania w lokalu przy ul. [...] w [...] był fakt dokonania przez J. L. wymiany zamków w drzwiach wejściowych, co zostało zgłoszone na Policję.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w tym między innymi: przesłuchania świadków, zebrania informacji z Sądu Okręgowego w sprawie toczącej się sprawy rozwodowej, informacji z Komendy Policji i przesłuchania M. L. organ orzekł jak w sentencji decyzji.
W odwołaniu od tej decyzji M. L. stwierdził, że z przedmiotowego lokalu nie wyprowadził się dobrowolnie a urzędnicy prowadzili postępowania w sposób stronniczy.
Decyzją z [...] r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
Wojewoda stwierdził, że zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i w stosunku do osób, które opuściły miejsce pobytu stałego i nie wymeldowały się organ wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu.
Następnie organ odwoławczy uznał, że Burmistrz prawidłowo ustalił stan faktyczny, a w sprawie zaistniała przesłanka opuszczenia lokalu.
Organ wskazał też, że w aktach brak jest wyroku sądu przywracającego posiadanie lokalu M. L. jak i wyroku skazującego J. L. za uniemożliwienie M. L. przebywania w lokalu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. L. podniósł, że decyzja Wojewody jest niezgodna z prawem i narusza art. 7,8,9 oraz 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.
Nadto oświadczył, że nigdy nie przejawił woli opuszczenia lokalu przy ul. [...] w [...].
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Skarżący złożył też pismo procesowe wraz z wnioskiem dowodowym w postaci płyty CD zawierającej jak stwierdził informacje dotyczące znajomości jego małżonki z kierownikiem biura meldunkowego w [...].
Podczas rozprawy w dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:
- - wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w [...] z [...] r. sygn. akt [...], orzekający obwinioną J. L. za winną tego, że:
- - w dniach od [...] r. do dnia [...] r. w [...] ul. [...] w celu dokuczenia, złośliwie niepokoiła M. L. poprzez wymianę zamków w drzwiach uniemożliwiając mu korzystanie ze wspólnego mieszkania,
- - opinia Komendanta Policji z [...] o M. L. dotycząca wykonywanego przez niego zawodu pracownika ochrony fizycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela wszystkich zawartych w niej argumentów.
Na wstępie Sąd pragnie zaznaczyć, że postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...] r. zaliczył wyżej wymieniony wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w [...] oraz opinię komendanta Policji w poczet materiału dowodowego i przeprowadził z nich dowód uzupełniający.
Jednocześnie postanowieniem z [...] r. oddalił wniosek dowodowy w postaci płyty CD gdyż uznał, że nie jest on niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.
W ocenie Sądu Wojewoda trafnie wskazał, że art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stanowi że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenia faktu pobytu osoby w danym lokalu.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i o dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Sąd podziela też argument organu odwoławczego, że bez znaczenie dla sposobu zakończenia postępowania w sprawie mają poruszone przez M. L. kwestie dotyczące zamieszkania w przedmiotowym lokalu I. D. gdyż niniejsze postępowanie nie dotyczy jego osoby.
Natomiast Sąd przypomina utrwalony już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że opuszczenie lokalu musi mieć charakter dobrowolny.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie usuwa, w ocenie Sądu, wątpliwości dotyczących dobrowolności opuszczenie lokalu przez skarżącego.
Sąd przeprowadził na rozprawie dowód z wyroku nakazowego z [...] r. Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...], z którego wynika, że żona M. L. – J. L. w okresie od [...] r. do [...] r. w [...] przy ul. [...] w celu dokuczenia złośliwie niepokoiła M. L. przez wymianę zamków w drzwiach uniemożliwiając mu korzystanie ze wspólnego mieszkania i za ten czyn została jej wymierzona kara nagany a wyrok uprawomocnił się [...] r.
Wydarzenie miało miejsce pomiędzy [...] r. a [...] r. a organ I instancji wszczął postępowanie [...] r. a decyzję wydał [...] r.
Skarżący podnosił okoliczność utrudniania mu dostępu do mieszkania przez wymianę zamków w trakcie całego postępowania administracyjnego.
Sąd przeprowadził też dowód z postanowienia Komendanta Policji dot. opinii o skarżącym, z którego wynika, ze nie stwierdzono przypadków złamania zasad współżycia społecznego czy też nadużycia alkoholu.
W ocenie Sądu okoliczność dotycząca dobrowolnego opuszczenia lokalu mieszkalnego przy ul. [...] wymaga wnikliwego wyjaśnienia z uwzględnieniem okoliczności, które choć ujawnione zostały na rozprawie to dotyczą okresu objętego prowadzonym postępowaniem administracyjnym.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka o wykonalności decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.