Uzasadnienie
R. S. na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. złożył wniosek o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Barbary Gebel od rozpoznania tej sprawy.
Skarżący wskazał, że podstawą żądania wyłączenia sędziego jest negatywne zachowanie procesowe sędziego jako funkcjonariusza publicznego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1073/11, podczas posiedzenia Sądu w dniu 14 stycznia 2015 r., w stosunku do jego osoby. Dowodem na to twierdzenie są akta sprawy II SA/Sz 1073/11, w szczególności wniosek o sprostowanie i uzupełnienie protokołu z 14 stycznia 2015 r.
Sędzia WSA Barbara Gebel w dniu 10 listopada 2015 r. złożyła do akt sprawy oświadczenie, w którym wskazała, że nie istnieją ani przesłanki wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też okoliczności, w rozumieniu art. 19 ww. ustawy, z powodu których zachodziłyby uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności przy orzekaniu w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał co następuje:
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej "P.p.s.a.", przewiduje w art. 18 możliwość wyłączenia sędziego z mocy prawa. Przesłanki wymienione w tym przepisie opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności.
Z kolei art. 19 P.p.s.a., umożliwia wyłączenie sędziego na wniosek złożony przez sędziego lub stronę, gdy zachodzą w sprawie okoliczności, poza wymienionymi w art. 18 tej ustawy, a które wskazywałyby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przy czym chodzi tu o jakąkolwiek wątpliwość, ale z zastrzeżeniem, że musi ona uzasadniać wyłączenie sędziego, na podstawie komentowanego przepisu.
Zgodnie z treścią art. 22 § 2 P.p.s.a., wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Z wyjaśnienia złożonego przez sędziego w tej sprawie wynika, że nie istnieją ani przesłanki z art. 18 P.p.s.a. ani też okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w rozpoznawanej sprawie.
Zdaniem Sądu, oświadczenie sędziego Barbary Gebel nie budzi żadnych wątpliwości. Zgodnie bowiem z ugruntowanym poglądem judykatury, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, skoro sędzia, którego dotyczy wniosek, złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w ww. przepisach, dające podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie. Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2011 r., sygn. I OZ 314/11).
W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione we wniosku R. S. nie stanowią o konieczności wyłączenia od rozpoznania sprawy sędziego WSA Barbary Gebel. Nie jest uzasadnioną wątpliwością co do bezstronności sędziego subiektywne wrażenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, nieobiektywnie, niezgodnie z jego oczekiwaniami, czy też stronniczo. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego w istocie nie odnosi się do przesłanek wyłączenia sędziego, a wyraża jedynie niezadowolenie ze sposobu prowadzenia postępowania sądowego, a także postępowania w innej sprawie z jego skargi. Tego rodzaju zarzuty nie mieszczą się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 19 P.p.s.a. Dlatego też, wniosek o wyłączenie, jako nie poparty żadnymi rzeczywistymi powodami wyłączenia sędziego, nie zasługiwał na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zgłoszony wniosek o wyłączenie sędziego jest oczywiście nieuzasadniony.
Z tej przyczyny, Sąd, na podstawie art. 19 i art. 22 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.