Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], Starosta [...] na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140mb pkt 2, art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.), nałożył na "Stację Demontażu Pojazdów S. K." karę pieniężną w kwocie 200 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu marki M. o nr rej. [...]
Jak wynika z uzasadnienia opisanej wyżej decyzji, strona nabyła wskazany wyżej pojazd na podstawie faktury nr [...] z dnia 17 listopada 2020 r. Z uwagi na treść art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 31i pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, strona miała obowiązek zawiadomić o powyższym Starostę Wałeckiego do dnia 16 maja 2021 r. (na podstawie przepisów ww. ustawy z dna 2 marca 2020 r. wydłużono terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym do 180 dni) jednak z obowiązku tego nie wywiązała się.
W ocenie organu, decyzja o nałożeniu kary pieniężnej o jakiej mowa w art. 140mb pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ma dwojaki charakter. W zakresie wymierzenia tej kary ma charakter decyzji związanej. Co do zasady w przypadku uchybienia terminu (co nastąpiło w niniejszej sprawie) organ musi wymierzyć karę pieniężną. Zasada ta doznaje uszczerbku jedynie w przypadkach opisanych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazując na treść art. 189f ust. 1 pkt tej ustawy, organ wskazał, że przedmiotowego naruszenia nie można uznać za znikome ponieważ ustawowy termin do zgłoszenia zbycia lub nabycia wynosi 180 dni zaś w tym przypadku został przekroczony o 197 dni. Starosta zbadał też przesłanki, o których mowa w art. 140n ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. w zakresie naruszenia, powtarzalności naruszeń oraz korzyści finansowych uzyskanych z tytułu naruszenia.
Strona pozostawała w stanie niegodności z przepisami (polegającej na niezawiadomieniu Starosty o nabyciu zarejestrowanego pojazdu, którego była właścicielem) w okresie od 18 maja 2021 r. do 1 grudnia 2021 r. Dodał, że tego typu naruszenie jest pierwszym jakiego strona się dopuściła w badanym okresie, nie stwierdzono przy tym aby w tym wypadku wystąpiła korzyść finansowa z tytułu naruszenia ustawy. Z tych względów organ uznał za zasadne nałożenie kary w przedmiocie stwierdzonego naruszenia w dolnych granicach ustawowych limitów – w wysokości 200 zł.
W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła zarzut naruszenia:
- - art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zakresem zastosowania przepisu objęte są podmioty, które w terminie do zgłoszenia nabycia dokonały wyrejestrowania pojazdu w trybie art. 79 ust. 1 pkt 6 ustawy, ewentualnie -
- - art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że waga naruszenia prawa nie była znikoma.
Strona podniosła, że organ całkowicie pominął fakt, że w trakcie biegu terminu do zgłoszenia pojazdu skarżący dokonał wyrejestrowania pojazdu w trybie art. 79 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co można było i należało zweryfikować z urzędu.
Przyznając, że art. 78 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy nie wyłącza obowiązku wobec podmiotów, które dokonują wyrejestrowania pojazdu z uwagi na jego demontaż, skarżący podkreślił, iż wykładania celowościowa pozwala uznać, że realizacja tego obowiązku byłaby w takim przypadku całkowicie bezcelowa, skoro auto w rzeczywistości nie istnieje.
Z ostrożności skarżący podniósł, że organ powinien był zastosować "art. 189 § pkt 1 k.p.a.", albowiem waga naruszenia była w rzeczywistości znikoma. Organ w ogóle nie wziął pod uwagę, że adresatem decyzji jest osoba prowadząca stację demontażu pojazdów, która dopełniła wszelkich obowiązków związanych z wyrejestrowaniem pojazdu, a tym samym de facto spełniła ciążące na niej z mocy ustawy obowiązki.
Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 140 mb pkt 2 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140n ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej jej adresata i w tym zakresie orzekło o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu uchybienia przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym na S. K., prowadzącego działalność pod firmą "Stacja Demontażu Pojazdów S. K., zaś w pozostałej części utrzymało tę decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że adresatem zaskarżonej decyzji winna być osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, a nie firma, która nie posiada osobowości prawnej.
Kolegium podzieliło dokonaną przez organ I instancji ocenę w zakresie braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. W jego ocenie, wagi naruszenia przez stronę przepisu art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie można uznać za znikomą gdyż strona przekroczyła i tak już wydłużony do 180 dni termin (ze względu na ograniczenia COVID) o kolejne 197 dni. Organ podkreślił, że strona do dnia wydania decyzji nie zawiadomiła o nabyciu pojazdu, pomimo wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Jego zdaniem, obowiązek zgłoszenia nabycia pojazdu jest niezależny od wszelkich innych czynności związanych z posiadaniem pojazdu, w tym z jego wyrejestrowaniem.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, S. K., reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zakresem zastosowania przepisu objęte są podmioty, które w terminie do zgłoszenia nabycia dokonały wyrejestrowania pojazdu w trybie art. 79 ust. 1 ustawy, podczas gdy wyrejestrowanie pojazdu w tym trybie realizuje cel tożsamy ze zgłoszeniem nabycia pojazdu w trybie art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy, co miało wpływ na wynik sprawy,
- - art. 189f ust. 1 pkt 1 k.p.a., poprzez uznanie, że waga naruszenia prawa nie była znikoma, podczas gdy dobro prawem chronione w postaci legalnego obrotu pojazdami nie było przez skarżącego w żaden sposób zagrożone w sytuacji, w której dokonał on wyrejestrowania pojazdu w trybie art. 79 ust. 1 ustawy.
W uzasadnieniu skargi, strona wskazała, że wyrejestrowanie pojazdu w trybie art. 79 ust. 1 ustawy gwarantuje ochronę dobra prawnego w postaci legalnego obrotu pojazdami w stopniu wyższym niż samo zgłoszenie nabycia pojazdu. Z punktu widzenia ochrony tego dobra wyrejestrowanie to, biorąc pod uwagę towarzyszące mu formalności, jest instrumentem znacznie skuteczniejszym i dalej idącym. Trudno zrozumieć, jaki wypływ na ochronę tego dobra prawnego miałoby zgłoszenie nabycia samochodu, który już nie istnieje, a o jego wyrejestrowaniu został w sposób prawem przewidziany poinformowany właściwy organ.
Skarżący dodał, że nawet jeśli uznać, że wyrejestrowanie pojazdu w trybie art. 79 ust. 1 ustawy nie wyłącza obowiązku zgłoszenia nabycia, to opisane powyżej okoliczności winny być wzięte pod uwagę w kontekście art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., przede wszystkim przy ocenie wagi naruszenia prawa. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zaniechanie skarżącego godziło w istotne dobro chronione prawem, choć w rzeczywistości z przyczyn wyżej opisanych legalny obrót pojazdami w żaden sposób nie został zagrożony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2021 r. naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek organu, który wydał zaskarżoną decyzję, któremu to wnioskowi nie sprzeciwiła się strona skarżąca (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2022 r., uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., (nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 200 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia w terminie 180 dni o nabyciu pojazdu) - jedynie w części dotyczącej jej adresata zaś w pozostałej części utrzymującą w mocy tę decyzję.
Bezsporne jest przy tym, że skarżący prowadzący Stację Demontażu Pojazdów w D. - w dniu 12 listopada 2020 r. nabył pojazd marki M. nr rej. [...] (taką datę podano na fakturze wystawionej w dniu 17 listopada 2020 r.).
Zgodnie z treścią art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 988), właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Jednocześnie w myśl, art. 31i ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia 31 grudnia 2020 r.:
- 1) wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;
- 2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1.
Przepis ten dodany został przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 568), zmieniającej ustawę z dniem 31 marca 2020 r. i jak wynika z jego treści obowiązywał do 31 grudnia 2020 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro nabycie przez skarżącego pojazdu nastąpiło w dniu 12 listopada 2020 r., zatem organy słusznie przyjęły, że należało zastosować wydłużony wspomnianym przepisem 180-dniowy termin do zawiadomienia o nabyciu pojazdu.
Prawidłowo też wskazało Kolegium, że termin ten upłynął w dniu 11 maja 2021 r. Organ ten błędnie jednak uznał, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność, że pojazd nabyty przez skarżącego w dniu 12 listopada 2020 r., został wyrejestrowany – jak wskazuje strona – jeszcze przed upływem wspomnianego terminu.
Organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, nie wyjaśnił kiedy faktycznie nastąpiło wyrejestrowanie pojazdu, wskazując, że obowiązek zgłoszenia nabycia pojazdu jest niezależny od wszelkich innych czynności, w tym wyrejestrowania pojazdu. Z tego względu Kolegium uznało, że wagi naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie można uznać za znikomą, gdyż ma ona na celu poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami. W konsekwencji, za słuszne organ uznał wymierzenie skarżącemu na podstawie art. 140mb pkt 2 wspomnianej ustawy kary pieniężnej w wysokości 200 zł.
Tymczasem zgodnie ze wskazanym art. 140 mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł.
Jak wynika wprost z treści zacytowanego przepisu dotyczy on nie jakichkolwiek pojazdów, lecz pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W sytuacji gdy pojazd nabyty przez skarżącego został wyrejestrowany, nie sposób przyjmować, że skarżący nadal był właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Polski.
Kolegium skupiając się na treści art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który faktycznie nie zawiera wyłączeń, jeśli chodzi o obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu, nie przeanalizowało należcie treści art. 140 mb pkt 2 tej ustawy.
Podkreślić należy, że wspomniany przepis art. 140mb pkt 2 ustawy wprowadzony został do ustawy Prawo o ruchu drogowym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (art. 4 pkt 2) i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.
Jak wynika z uzasadnienia projektu wskazanej wyżej ustawy zmieniającej z dnia 19 lipca 2019 r., wprowadzone w jej art. 4 zmiany mają na celu poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów.
Wprowadzone zmiany, w tym także określenie sankcji w przypadku niezarejestrowania lub wyrejestrowania pojazdu w wysokości do 1000 zł są wynikiem zarzutów formalnych Komisji Europejskiej dotyczących uchybienia zobowiązaniom transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, dotyczących m.in. braku sankcji za niezarejestrowanie importowanego pojazdu oraz niewyrejestrowanie pojazdu wycofanego z eksploatacji. Komisja uznała, że Rzeczpospolita Polska nie zapewniła skutecznego stosowania art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE, a tym samym uchybiła obowiązkom wynikającym z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przez brak kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia obowiązków zarejestrowania pojazdu sprowadzanego do Polski oraz niepoinformowania właściwego organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie 30 dni.
Wprowadzenie odpowiednich zmian do ustawy Prawo o ruchu drogowym, w ramach prac nad ustawą o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, miało pozwolić na dotrzymanie terminów wskazanych w przekazanym Komisji Europejskiej harmonogramie usunięcia ww. uchybienia i uniknięcia ewentualnego wystosowania wobec Polski uzasadnionej opinii oraz skierowania sprawy przeciwko Polsce do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Mając na uwadze powyższe, należy zaznaczyć, że działanie skarżącego w żaden sposób nie pozostaje w sprzeczności z celem w jakim wprowadzono w ustawie Prawo o ruchu drogowym zmiany dotyczące możliwości nakładania kar za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 30 dni o nabyciu pojazdu (w tym wypadku przedłużonym do 180 dni).
Jak słusznie podnosi skarżący wyrejestrowanie samochodu w trybie art. 79 ust. 1 ustawy gwarantuje ochronę dobra prawnego w postaci legalnego obrotu pojazdami w stopniu wyższym niż samo zgłoszenie nabycia pojazdu.
Zgodnie ze wspomnianym wyżej art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, m.in. w przypadku (pkt 6):
- - przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu nr [...] z dnia 12 listopada 2020 r., samochód (niekompletny) marki M. nr rej [...] został w tym właśnie dniu przyjęty do demontażu przez "Stację Demontażu Pojazdów S. K. w D.. W dokumencie tym znajduje się m.in. oświadczenie o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego i karty tego pojazdu, jak również tablic rejestracyjnych o wskazanym wyżej numerze.
Strona nie podała co prawda w jakiej dacie przedmiotowy pojazd został wyrejestrowany, brak jest też stosownych dokumentów, potwierdzających tę okoliczność, jednakże znajdujący się na karcie 1 akt administracyjnych raport "81 Brak zgłoszenia zbycia/ nabycia pojazdu powyżej 30 dni" wskazuje, że nastąpiło to przed 18 stycznia 2021 r., ewentualnie najpóźniej w tym właśnie dniu. Dokument został bowiem wygenerowany w tym właśnie dniu i w rubryce "Powód nieprawidłowości" w odniesieniu do pojazdu o nr rej [...] zawiera informację o treści: "Wyrejestrowanie pojazdu – Brak zgłoszenia nabycia pojazdu przed wyrejestrowaniem".
Zważywszy, że jak już wcześniej wskazano, termin zgłoszenia nabycia tego pojazdu upływał w dniu 11 maja 2021 r., zatem jego wyrejestrowanie (najpóźniej w dniu 18 stycznia 2021 r.) nastąpiło przed upływem powyższego terminu.
W dniu 11 maja 2021 r. skarżący nie był już niewątpliwie właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o nr rej [...] [...]
W ocenie Sądu, treść uregulowania zawartego w art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie jest przypadkowa. Ustawodawca mając na uwadze ochronę dobra prawnego w postaci legalnego obrotu pojazdami uznał, że wystarczające dla realizacji tego celu będzie wprowadzenie kary pieniężnej za niezgłoszenie nabycia pojazdu zarejestrowanego na terenie Polski. Informacja o zbyciu pojazdu, który w chwili składania tej informacji jest pojazdem nie tylko wyrejestrowanym, ale także poddanym demontażowi z pewnością realizacji tego celu w żaden sposób nie służy.
W ocenie Sądu, w przypadku pojazdów wyrejestrowanych, art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym ma zastosowanie tylko wówczas gdy wyrejestrowanie nie nastąpiło przed upływem terminu do dokonania zgłoszenia nabycia lub zbycia takiego pojazdu. Przyjmując, że wyrejestrowanie przedmiotowego pojazdu nastąpiło najpóźniej 18 stycznia 2021 r., można stwierdzić, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, a zatem wymierzenie kary pieniężnej było nieuzasadnione.
Na marginesie jedynie należy wskazać, że w sytuacji gdyby art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym był inaczej sformułowany i dotyczył – tak jak przyjęły organy - także pojazdów wyrejestrowanych, to słuszne byłoby stanowisko skarżącego co do zasadności zastosowania w tym wypadku art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.
Zdaniem Sądu, dla oceny czy w danym wypadku waga naruszenia prawa jest znikoma, niezbędna byłaby w takim przypadku pełna analiza wszystkich okoliczności w jakich do tego naruszenia doszło, a także ocena czy wywołało ono znaczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych.
Przyjmując, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma bowiem godzi ono w dobro chronione prawem, Kolegium z pewnością takiej analizy nie dokonało.
Tymczasem z przyczyn, o których była mowa powyżej należałoby uznać, że działanie skarżącego nie pozostaje w sprzeczności z celem w jakim wprowadzono w ustawie Prawo o ruchu drogowym zmiany dotyczące możliwości nakładania kar za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 30 dni (wydłużonym w tym przypadku do 180 dni) o nabyciu pojazdu.
Działanie strony niewątpliwie w żaden sposób nie zagroziło legalnemu obrotowi pojazdami w Polsce skoro został wyrejestrowany jeszcze przed upływem terminu do zgłoszenia jego nabycia. Jednocześnie poza sporem pozostaje okoliczność, że na skarżącego nie była wcześniej nakładana grzywna z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu, nie osiągnął też w związku z tym naruszeniem jakiejkolwiek korzyści. Ponadto, nałożenie na stronę kary (za niezgłoszenie nabycia pojazdu w terminie), po upływie co najmniej 11 miesięcy od wyrejestrowania ww. pojazdu w żaden sposób nie mogło wpłynąć na poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów.
Podsumowując powyższe rozważania, Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy dokonały wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydając decyzje naruszające w konsekwencji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną przez Sąd argumentację, dotyczącą w szczególności jednoznacznego ustalenia daty wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu oraz właściwej interpretacji art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzekł stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.