Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 kwietnia 2023 r., działając przez pełnomocnika, J. P. i G. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 2 grudnia 2021 r., (sygn. akt II SA/Sz 967/21).
W dniu 13 kwietnia 2023 odnotowano w dokumentach księgowych WSA w Szczecinie opłatę sądową w wysokości 100 zł od skargi o wznowienie (k. 31 akt sądowych), co do której w odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik złożył oświadczenie, że została dokonana w imieniu skarżącej.
Następnie pismem z dnia 15 maja 2023 r. pełnomocnik skarżących wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na postanowienie tut. Sądu z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie akt II SA/Sz 967/21, o przywróceniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 6 września 2023 r. pełnomocnik skarżących cofnął skargę oraz wniosek o zawieszenie postępowania w odpowiedzi na wezwanie Sądu o wskazanie czy w związku z uprawomocnieniem się postanowienia z dnia 21 kwietnia 2023 r., przywracającego termin do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie sygn. akt II SA/Sz 967/21, podtrzymuje skargę z dnia 11 kwietnia 2023 r. o wznowienie tegoż postępowania sądowego, zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Sz 366/23, jak również wniosek o zawieszenie postępowania z dnia 15 maja 2023 r., czy też je cofa, pod rygorem przyjęcia, że skargę i wniosek podtrzymuje.
W dniu 2 października 2023 r., w zakreślonym terminie, osoba trzecia wpłaciła kwotę 400 zł, tytułem uzupełnienia wpisu od skargi na rzecz skarżącej i wpisu od wniesionej skargi na rzecz skarżącego, czyniąc zadość wezwaniu Przewodniczącego II Wydziału z dnia 15 września 2023 r., doręczonego pełnomocnikowi w dniu 25 września 2023 r.
Przy tym Sąd z urzędu ustalił, że postanowieniem z dnia 29 września 2023 r. tut. Sądu w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II SA/Sz 967/21, odrzucił skargę kasacyjną skarżących z powodu nieuzupełnienia jej braków fiskalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W tym miejscu należy wyjaśnić, że co do zasady merytoryczna ocena oświadczenia o cofnięciu skargi jest dopuszczalna wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu oraz został uiszczony wpis sądowy od skargi. Jeżeli pomimo wezwania wpis od skargi nie zostanie uiszczony bądź nie zostanie usunięty brak formalny skargi podlega ona odrzuceniu. Odrzucenie skargi z uwagi na brak wpisu jest również uzasadnione, gdy sąd zarządzi wezwanie do uiszczenia wpisu, a strona skarżąca złoży oświadczenie, że cofa skargę (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Go 189/19, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie wpis od skargi został opłacony przy jej wniesieniu w części
- - w imieniu skarżącej, a w pozostałej części w stosunku do obojga skarżących w wykonaniu wezwania Przewodniczącego II Wydziału tut. Sądu. Przy tym aktualne pozostaje oświadczenie strony skarżącej cofające skargę i cofające wniosek o zawieszenie postępowania. Uwzględniając oświadczenie profesjonalnego pełnomocnika skarżących o cofnięciu skargi i wniosku o zawieszenie postępowania Sąd umorzył postępowanie, dokonując również zwrotu uiszczonych kwot ustalonego wpisu od skargi.
Uznając zatem cofnięcie skargi za skuteczne i dopuszczalne, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonych przez stronę skarżącą kwot wpisu sądowego orzeczono w punkcie II postanowienia, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.