Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta w wyniku rozpoznania wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] o skierowanie B. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z otrzymaniem łącznie [...] pkt za naruszenie przepisów ruchu drogowego, skierował wyżej wymienionego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w ramach posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. [...], w oparciu o przepis art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami.
B. K. w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił naruszenie przez Prezydenta Miasta art. 7, 8, 9, 10, 75 i 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 i 107 k.p.a. Zdaniem odwołującego się, organ ten mimo nierozpatrzenia przez inny organ zagadnienia wstępnego mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, podjął zawieszone postępowanie i wydał decyzję merytoryczną w oparciu o przepisy prawa materialnego, tj. przepis art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Jednocześnie odwołujący się zarzucił organowi I instancji braki we wszechstronnym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie i nieodniesienie się do wnoszonego przez stronę zarzutu co do braku popełnionych wykroczeń.
Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty odwołującego są nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisów wykonawczych do ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.
Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i to ten organ określonemu naruszeniu przypisuje odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. W przypadku tak zakreślonej delegacji ustawowej w ww. przepisie ustawy jak i w rozporządzeniu wykonawczym należy stwierdzić, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanego (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Osoba zainteresowana ma przy tym prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisie ostatecznym lub tymczasowym.
Z kolei zgodnie z § 7 wymienionego rozporządzenia komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydania praw jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w razie przekroczenia 24 pkt otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Analiza treści powyższych regulacji prawnych prowadzi więc do wniosku, zdaniem Kolegium, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem, w którym wpisów dokonuje uprawniony do tego organ Policji i tylko ten organ ma kompetencje do usuwania punktów karnych.
Organ II instancji wyjaśnił, że jak wskazuje utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, wpis do ww. ewidencji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art.3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może zatem stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wymienionej wyżej ewidencji. Organ administracyjny, w trakcie własnego postępowania takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji
Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że ani starosta (w niniejszej sprawie prezydent) ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami nie mają kompetencji do samodzielnego ustalenia ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przepisów ruchu drogowego. Natomiast w myśl art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o mchu drogowym organ ten związany jest wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji i nie jest uprawniony do prowadzenia własnego postępowania odwoławczego na okoliczność prawidłowości danych wpisów do ewidencji kierowcy. Przepis ustawy stanowiący natomiast podstawę prawną zaskarżonej decyzji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku otrzymania wniosku komendanta wojewódzkiego Policji o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w związku z otrzymaniem i wpisaniem do ewidencji w ciągu 1 roku 24 pkt z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami ma obowiązek wydać decyzję o ww. treści (art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. wynika, że B. K. w okresie od [...] r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego (w ilości 5) uzyskując z tego tytułu 26 pkt wpisanych do wymienionej wcześniej ewidencji.
Ustosunkowując się do zarzutu wydania decyzji merytorycznej w sprawie po podjęciu zawieszonego wcześniej postępowania do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez inny organ, zdaniem Kolegium, również powyższy zarzut jest bezzasadny. Organ II instancji wskazał, że po wniesieniu przez odwołującego wniosku o zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie o weryfikację złożonego do Prezydenta Miasta wniosku, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] postępowanie w sprawie zawiesił. Pismem z dnia [...] r. ww. organ Policji powiadomił o rozpatrzeniu wniosku B. K., uznając swój wniosek za zasadny i stwierdził brak podstaw prawnych do zmiany stanowiska w przedmiotowej sprawie. Powyższa informacja stała się podstawą do podjęcia zawieszonego postępowania przez organ I instancji (postanowienie z dnia 1 grudnia 2012 r. doręczone stronie w dniu 2 grudnia 2012 r.) i wydania zaskarżonej decyzji.
Powyższe ustalenia pozwalają, w ocenie Kolegium, na stwierdzenie, że zarzut odwołującego, że organ I instancji wydał decyzję merytoryczną przed rozpatrzeniem zagadnienia wstępnego przez inny organ nie znajduje uzasadnienia.
Kolegium podkreśliło, iż wniesienie przez B. K. odwołania od wymienionej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji do Komendanta Głównego Policji było bez znaczenia dla rozpatrzenia sprawy, ponieważ organ ten nie jest organem odwoławczym w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji, o czym odwołujący się został poinformowany pismem z dnia [...] r.
Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że dokonana analiza akt sprawy nie wykazała, aby odwołujący nie był powiadomiony o czynnościach prowadzonych przez organ pierwszej instancji, o czym świadczą zwrotne poświadczenia odbioru każdego z pism kierowanych do zainteresowanego, potwierdzane osobiście lub przez domownika.
Na koniec, organ II instancji podkreślił, że odpowiedź od Komendanta Głównego Policji nie warunkowała wydania decyzji po podjęciu postępowania, bowiem dowodem wystarczającym było wymienione pismo KWP z dnia [...] r., który swoje stanowisko zawarte w wymienionym na wstępie wniosku podtrzymał.
Na marginesie Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta po otrzymaniu wniosku odwołującego się z dnia [...] r., postanowieniem z dnia [...] r., odmówił zawieszenia postępowania, co jest w pełni uzasadnione wobec ustaleń niniejszego postępowania.
Pismem z dnia [...] r. B. K. złożył skargę na ww. decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7-10, 75, 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80, 107, 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez:
- - błędne uznanie, że organ I instancji prawidłowo postąpił podejmując zawieszone postępowanie w sytuacji trwania postępowania prowadzonego przez inny organ, a mającego wpływ na rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji,
- - błędne uznanie, że organ I instancji prawidłowo postąpił nie zawieszając postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ,
- - błędne uznanie, że organ I instancji prawidłowo postąpił i nie wystąpił uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji, a po podjęciu zawieszonego postępowania, wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,
- - braki we wszechstronnym zebranie oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie i brak odniesienia się do wnoszonego przez stronę zarzutu co do braku popełnionych wykroczeń i wadliwego ujawnienia dat zarzuconych stronie wykroczeń.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Przesłanką skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, jest złożenie przez komendanta wojewódzkiego Policji wniosku wskazującego na przekroczenie przez kierowcę limitu 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a podstawą złożenia wniosku jest § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 488).
Podkreślić należy, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, wydana na podstawie art. art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, ma charakter związany, co oznacza, że właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez właściwego komendanta Policji.
Jednocześnie, wskazać należy, że zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z2017 r. poz. 127) Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i to ten organ określonemu naruszeniu przypisuje odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wymienionej wyżej ewidencji. W konsekwencji uznać należy, że ani starosta (w niniejszej sprawie prezydent), ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalenia ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przepisów ruchu drogowego i są związani treścią danych zawartych w ww. ewidencji.
Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania administracyjnego, wskazać należy, że w dniu 29 sierpnia 2016 r. wpłynął do Prezydenta Miasta wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z którego wynika, że B. K. w okresie od [...] r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego (w ilości 5) uzyskując z tego tytułu 26 pkt wpisanych do wymienionej wcześniej ewidencji. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, organy administracji obu instancji zajęły prawidłowe stanowisko, że weryfikacja ilości punktów naliczonych za poszczególne naruszenia pozostawała poza zakresem ich właściwości.
Odpowiadając na zarzut skarżącego dotyczący wydania przez organ I i II instancji decyzji w sprawie po podjęciu zawieszonego wcześniej postępowania, do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez inny organ, uznać należy ów zarzut za nietrafny.
Pismem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował skarżącego o braku podstaw do zmiany stanowiska ww. organu w niniejszej sprawie i w konsekwencji do uchylenia wniosku tego organu z dnia [...] r. Powyższa informacja stała się podstawą do podjęcia zawieszonego postępowania przez organ I instancji (postanowienie z dnia 1 grudnia 2012 r. doręczone stronie w dniu 2 grudnia 2012 r.) i wydania przez ten organ decyzji. Przy czym podkreślić należy, że wniesienie przez skarżącego "odwołania" od ww. pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji do Komendanta Głównego Policji było bez znaczenia dla rozpatrzenia sprawy, ponieważ organ ten nie jest w tej sprawie organem odwoławczym w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] r., zaś odpowiedź od Komendanta Głównego Policji nie warunkowała wydania decyzji po podjęciu zawieszonego postępowania.
Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, zdaniem Sądu, dokonana analiza akt sprawy nie wykazała, aby skarżący nie był powiadomiony o czynnościach prowadzonych przez ten organ, o czym świadczą zwrotne poświadczenia odbioru każdego z pism kierowanych do skarżącego, potwierdzane osobiście lub przez domownika.
W niniejszej sprawie nie uchybiono również innym przepisom prawa procesowego. W ocenie sądu, postępowanie toczyło się w zgodzie z zasadą wynikającą z treści art. 8 k.p.a., wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu oraz wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa, ustosunkowano się także do zarzutów skarżącego.
Dodać również należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd powszechny nie rozstrzyga w orzeczeniach kwestii związanych z przypisaniem bądź anulowaniem punktów za wykroczenie drogowe. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi -zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego- komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych i to organ Policji dokonuje wpisów tymczasowych i ostatecznych do ewidencji oraz wpisy te w sytuacjach określonych w rozporządzeniu przekształca lub usuwa.
Z przedstawionych wyżej względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa a zarzuty skargi jako nie mające oparcia w przepisach prawa nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.