Uzasadnienie
W. T., w dniu 21 listopada 2022 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność oraz niewykonanie wyroku sądu w sprawie interpretacji zakresu uprawnień budowlanych. W tym względzie powołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II OSK 365/19, z dnia 28 kwietnia 2020r., sygn. akt II OSK 620/19, w związku z wyrokiem NSA z dnia 8 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1324/15.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie z uwagi na to, że skarga na bezczynność jest bezpodstawna i nieuzasadniona. Starosta dodał m.in., że wyroki wskazane przez skarżącego nie zostały wydane w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a".
W związku z nieprecyzyjnie określonym przedmiotem skargi, w wykonaniu zarządzenia Sądu, pismem z dnia 11 stycznia 2023 r., skarżący został wezwany, w zakreślonym terminie, do jednoznacznego wskazania, czy: a) jest to skarga na bezczynność Starosty w przedmiocie interpretacji zakresu uprawnień budowlanych, b) jest to skarga na niewykonanie przez Starostę wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewidziana przepisem art. 154 § 1 p.p.s.a., a jeżeli tak to wskazanie: - daty wydania i sygnatury akt wyroku sądowego uwzględniającego skargę W. T. na bezczynność lub przewlekłe postępowanie, - uprzedniego pisemnego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, poprzez przedłożenie ww. wezwania.
Sąd zastrzegł, że w przypadku braku odpowiedzi we wskazanym terminie pismo z dnia 21 listopada 2022 r. zostanie potraktowane jako skarga na bezczynność Starosty w przedmiocie interpretacji zakresu uprawnień budowlanych.
W odpowiedzi na zobowiązanie skarżący w piśmie nadanym w dniu 20 stycznia 2023 r. powtórzył iż - jak pierwotnie wskazał, że jest to skarga w związku z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II OSK 365/19, z dnia 28 kwietnia 2020r., sygn. akt II OSK 620/19, w związku z wyrokiem NSA z dnia 8 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1324/15. Według skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że: "Zgodnie zaś z § 2 ust.1 ww. rozporządzenia z 1991r., osoby które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym tym rozporządzeniem". Na tej podstawie skarżący stwierdził, że zapis ten dotyczy również jego.
Jednocześnie skarżący przedłożył pismo, jego zdaniem, wzywające organ do wykonania wyroku oraz załatwienia sprawy z dnia 7 stycznia 2022 r. - data wpływu do Starostwa Powiatowego w D. 10 stycznia 2022 r., w którym powołał się na wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. o sygn. akt [...].
Skarżący nadmienił, że w otrzymanej odpowiedzi organ nie odnosi się do zmiany przepisów, których dotyczy ocena prawna wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż organ twierdzi że go nie obowiązują. Dodał, że Krajowa Komisja Kwalifikacyjna z dniem 18 lutego 2021 r. uznała, że zmiany w przepisach mają zastosowanie przy interpelacji przez W. T. uprawnień w zakresie w punkcie 2. "Stwierdzenia przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie", zgodnie z którym termin "budownictwo osób fizycznych" zastąpiony został pojęciem "budownictwo jednorodzinne.zagrodowe oraz inne budynki o kubaturze do 1000m3","w zakresie obiektów budowlanych o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych". Według skarżącego organ nie stosuje się do tych przepisów.
Na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 23 marca 2023 r., ustosunkowując się do pisma skarżącego zawierającego sprecyzowanie jego żądania, organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Sąd uznał, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne i nie podlega ona merytorycznemu rozpoznaniu.
W myśl art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Na podstawie tego przepisu służy skarga na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie, a zatem skarga w zakresie właściwości sądu administracyjnego unormowana w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., w sytuacji gdy, po uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłość, organ nie wydał aktu lub nie podjął czynności. Skarga ta jest więc ograniczona wyłącznie do przypadków bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej, po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Natomiast z treści skargi i pism skarżącego złożonych w sprawie wynika, że zarzuca on organowi niewykonanie wyroków Naczelnego Sąd Administracyjnego w Warszawie i wyroku Sądu Apelacyjnego w W. – przy założeniu, że pismo złożone Staroście w dniu 10 stycznia 2022 r. jest wezwaniem organu do wykonania wyroku w trybie art. 154 p.p.s.a., których analiza wskazuje, że nie były wydawane w wyniku rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy tym zaznaczyć należy również, że nie dotyczyły one ani skarżącego w osobie W. T., ani organu administracji publicznej
- - Starosty jako stron postępowania sądowoadministracyjnego. Nie można też pominąć, że w myśl art. 154 § 1 p.p.s.a. za sprawę o wymienionym w tym uregulowaniu zakresie przedmiotowym nie można uznać powołanej przez skarżącego sprawy, która toczyła się przed Sądem Apelacyjnym w W. w oparciu o przepisy postępowania cywilnego.
Wyroki te nie dotyczyły zatem skargi na bezczynność organu bądź przewlekłe prowadzenie postępowania co oznacza, że nie jest dopuszczalna skarga na ich niewykonanie w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.