Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A.D. od decyzji organu I instancji orzekającej o wymeldowaniu go z pobytu stałego.
Powyższe rozstrzygnięcie zawierające pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, zostało doręczone stronie w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (k.18).
Na wyżej opisane postanowienie A.D. wniósł w dniu [...] (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 17 kwietnia 2014 r., zaś Przewodniczący Wydziału II zarządził w dniu 18 kwietnia 2014 r. zarejestrowanie skargi w Dzienniku Korespondencji Ogólnej Ko 46/14 i przesłanie jej do organu właściwego celem nadania biegu. Tego samego dnia skarga wraz z pismem stanowiącym wykonanie zarządzenia, została przekazana do organu.
Po zwrocie skargi przez organ, skarżący w dniu 26 maja 2014 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, nadsyłając wypełniony formularz PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie nasuwa żadnych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. Bogusław Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", LexisNexis Warszawa 2008 r., s. 472 i 473). Oczywista bezzasadność polega zatem na tym, że bez konieczności dokładniejszego badania, czy też oceny merytorycznej niewątpliwym jest, że skarga podlega odrzuceniu. Przy czym przepis z art. 247 P.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 1110/11, opubl. Lex nr 1120723, postanowienie NSA z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10, opubl. w Lex nr 741910).
W niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna, z tego powodu, że została wniesiona z uchybieniem terminu, a więc w sytuacji, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Stosownie do art. 53 § 2 oraz 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Powyższa zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania (przekazania) skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1768/11, opubl. w Lex nr 948934).
Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w dniu 18 marca 2014 r., zatem trzydziestodniowy termin do dokonania tej czynności, za pośrednictwem organu, upłynął z dniem 17 kwietnia 2014 r. (który to dzień nie był sobotą, ani dniem wolnym od pracy). Nie mniej skarżący skierował skargę w dniu 16 kwietnia 2014 r. bezpośrednio do Sądu, wobec tego za datę wniesienia skargi należy uznać datę przekazania skargi do właściwego organu, co uczynił Sąd w dniu 18 kwietnia 2014 r. Skoro skargę wniesiono skutecznie dopiero w dniu 18 kwietnia 2014 r., zatem niewątpliwie skarżący uchybił terminowi do dokonania tej czynności.
Wniesienie skargi po terminie, w sytuacji gdy skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie tego terminu przesądza, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 247 P.p.s.a. uniemożliwiająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącego zakresie.
W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.