Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], Prezydent Miasta S. wymierzył "I. " Spółce o. o. w S., karę pieniężną w wysokości [...] zł, za zajęcie w dniach od [...] września 2021 r. do [...] października 2021 r., pasa drogowego ulicy [...] w S., pod reklamę wolnostojącą dwustronną, bez zezwolenia zarządcy drogi.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że odpowiedzialnym za zajęcie pasa drogowego jest "I. " Spółka o. o. w S., która posadowiła nośnik reklamowy na działce drogowej bez wymaganego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i także go użytkowała.
W odwołaniu od powyższej decyzji "I. " Spółka o. o. w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła jej naruszenie:
- - art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie Spółka umieściła reklamę w pasie drogowym, w sytuacji gdy nie zaistniała żadna z przesłanek do zastosowania wskazanych powyżej przepisów, albowiem Spółka nie zajęła wskazanego pasa drogowego w żadnym celu i w żaden sposób, a obiekt, który organ nazywa reklamą, reklamą nie jest,
- - art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, że obiekt znajdujący się na działce nr [...] należącej do Gminy Miasto S. jest reklamą, w sytuacji gdy zgodnie z definicją legalną zawartą w ww. przepisie reklamą nie jest.
Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 poz. 735 ze zm.), art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta S..
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych, dalej jako "u.d.p.". Następnie przytoczył treść art. 40 ust. 1, 2, 4 i 12 tej ustawy i stwierdził, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy okoliczności takich jak: fakt naruszenia granicy pasa drogowego, podmiotu, który dopuścił się naruszenia granicy pasa drogowego oraz okoliczności wpływających na wysokość wymierzanej kary, takich jak powierzchnia czy okres zajęcia pasa drogowego. Ustalenie wskazanych okoliczności musi odbywać się przy zastosowaniu reguł zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego co do prowadzenia postępowania dowodowego i przy pomocy środków dowodowych przewidzianych przepisami tego Kodeksu.
W ocenie Kolegium, organ I instancji rozpoznając sprawę dokonał prawidłowych ustaleń w powyższym zakresie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia w istocie doszło. W aktach sprawy znajdują się protokoły z kontroli pasa drogowego, dokumentacja zdjęciowa oraz operat pomiarowy geodety z dnia [...] lipca 2021 r., który dokonał pomiarów przedmiotowej reklamy i ustalił, że doszło do zajęcia pasa drogowego.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy organ II instancji stwierdził, że należy uznać go za bezzasadny. Skarżąca Spółka upatruje podstaw naruszenia ww. przepisów w okoliczności, iż obiekt znajdował się na działce od 2011 r. do 2021 r., kiedy to Spółka przeniosła go na działkę należącą do Spółki o nr [...]. W ocenie skarżącej, skoro obiekt znajdował się na działce nr [...] na dzień wydania decyzji podziałowej z 2013 r., w wyniku której działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] (działka drogowa, która przeszła na własność Gminy Miasto S.) oraz nr [...], a Gmina Miasto S. nie wzywała skarżącej do usunięcia rzeczonego obiektu, stanowi to okoliczność świadczącą o tym, że skarżąca nie zajęła w istocie pasa drogowego. W ocenie Kolegium, takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia ani w świetle zacytowanych na wstępie przepisów, ani orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które zapadło w tej materii.
Zdaniem Kolegium, w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw do przyjęcia - jak podnosi skarżąca Spółka - że "akceptacja" przez zarządcę drogi zajęcia pasa drogowego wyłącza odpowiedzialność zajmującego pas drogowy i sankcję w postaci kary pieniężnej. Odpowiedzialność określona w art. 40 ust. 12 u.d.p. jest obiektywna, niezależna od winy sprawcy naruszenia. Przepis ten nie daje podstaw do ewentualnego odstąpienia od wymierzenia, czy też zmniejszenia wysokości kary w zależności od stopnia zawinienia lub "akceptacji" przez zarządcę drogi. Nie mają również znaczenia okoliczności, z powodu których strona nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Istotny jest wyłącznie fakt, że takiego zezwolenia nie posiadała, a zatem nie była uprawniona do zajmowania pasa drogowego.
Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, cechą odpowiedzialności administracyjnej jest to, że jest ona nakładana na właściciela takiej reklamy z tytułu odpowiedzialności obiektywnej, a więc bez względu na jego winę czy świadomość bezprawności. W sprawie takiej organ nie jest uprawniony do badania przyczyn umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia, oceny stopnia winy strony, jak również brak jest podstaw do miarkowania nałożonej kary. Po stwierdzeniu faktu umieszczenia reklamy bez zezwolenia organ jest zobligowany do wydania decyzji administracyjnej wymierzającej karę w przewidzianej przepisami ustawy i prawa miejscowego wysokości.
Tym samym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie miały wpływu okoliczności podniesione w odwołaniu. Na marginesie, Kolegium wskazało, że skarżąca Spółka po podziale działki w 2013 r. powinna albo wystąpić o zezwolenie na zajęcie pasa ruchu drogowego, albo przenieść reklamę na działkę stanowiącą jej własność, co w istocie nastąpiło dopiero w 2021 r.
Odnosząc się do drugiego zarzutu, który sprowadza się do stwierdzenia, że rzeczony obiekt nie stanowi reklamy, Kolegium wyjaśniło, że ustawa o drogach publicznych w art. 4 pkt 23 zdefiniowała na użytek tej ustawy pojęcie reklamy jako: umieszczona w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741, 784 i 922), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450, 463, 694 i 720), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2021 r. poz. 1098).
Ustawodawca w art. 4 pkt 23 przyjął zatem szerokie rozumienie reklamy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego został wyrażony pogląd, że reklamą są wszystkie nośniki, które nie są znakami i sygnałami lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę, bez względu na ich treść, tzn. nie muszą zawierać informacji o przedmiocie prowadzonej przez podmiot działalności czy sformułowań mających na celu wpływanie na kształtowanie się popytu, zwiększenia zbytu czy rozszerzenia klienteli na dany produkt lub usługę. Wystarczające jest, by nośniki zawierały nazwę własną podmiotu i jego logo. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, organ odwoławczy uznał rzeczony obiekt za reklamę w rozumieniu powyższego przepisu, bowiem nośnik zawiera nazwy firm i ich logo.
Mając na uwadze powyższe, Kolegium - nie stwierdziwszy, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Pismem z dnia 28 marca 2022 r. "I. " Spółka z o. o. w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Kolegium, zarzucając jej:
- 1. zaniechanie przez organ przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym dowodów wskazanych przez skarżącą w odwołaniu, i w związku z tym niewyjaśnienie sprawy i błędne ustalenie stanu faktycznego, w szczególności błędne ustalenie, iż skarżąca Spółka zajęła pas drogowy;
- 2. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na niewyjaśnieniu dokładnym sprawy i w konsekwencji błędnym ustaleniu stanu faktycznego, polegającym na przyjęciu przez organ, że to skarżąca Spółka zajęła faktycznie pas drogowy bez zezwolenia umieszczając w pasie drogowym obiekt stanowiący reklamę, w sytuacji gdy zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, obiekt nazywany przez organ "reklamą" umieszczony został przez skarżącą w 2011 r. na należącej do skarżącej nieruchomości, której część po podziale oznaczona jako działka nr [...], na której znajdował się rzeczony obiekt, stała się własnością Gminy Miasta S.. Organ nie wyjaśnił również istotnej w sprawie kwestii, a mianowicie tego kto jest właścicielem tego obiektu, skoro obiekt ów znajdował się na działce nr [...] w dniu nabycia działki na własność przez Gminę Miasto S., to właścicielem tego obiektu stała się Gmina Miasto S., a jeśli Gmina chciała ten obiekt zwrócić jego właścicielowi, to winna to uczynić. Organ błędnie również ustalił, że przedmiotowy obiekt stanowi reklamę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych;
- 3. naruszenie art. 8 k.p.a., tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, polegające na pominięciu zgłoszonych przez skarżącą dowodów, niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności takich jak to, kto jest właścicielem obiektu znajdującego się na działce nr [...], który to obiekt pozwany organ uznał za reklamę, jak również niewyjaśnienie czy doszło faktycznie do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i kto się tego naruszenia dopuścił;
- 4. naruszenie przepisu art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie Spółka umieściła reklamę w pasie drogowym, tj. na działce nr [...], obręb [...] w S., należącej do Gminy Miasta S. i w związku z tym Spółka była zobowiązana do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, a że zezwolenia owego nie uzyskała, to istniała podstawa do wymierzenia Spółce kary pieniężnej, w sytuacji gdy nie zaistniała żadna z przesłanek do zastosowania wskazanych powyżej przepisów, albowiem Spółka nie zajęła wskazanego pasa drogowego w żadnym celu i w żaden sposób, a obiekt, który organ nazywa reklamą, reklamą nie jest, a ponadto organ nie ustalił, czy Spółka jest właścicielem rzeczonego obiektu;
- 5. naruszenie przepisu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, że obiekt znajdujący się na działce nr [...] należącej do Gminy Miasta S. jest reklamą, w sytuacji gdy zgodnie z definicja legalną zawartą w ww. przepisie reklamą nie jest.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że nigdy nie twierdziła, że rzeczony obiekt stanowił jej własność. Obiekt ten znajdował się na tej działce w momencie jej podziału i przejścia działki nr [...] powstałej z podziału działki nr [...] na własność Gminy Miasta S.. Oznacza to zatem, w ocenie skarżącej, że właścicielem tego obiektu stała się Gmina Miasto S., która nabyła na własność działkę nr [...]. Gmina według własnego uznania mogła zwrócić ten obiekt poprzedniemu właścicielowi działki nr [...] jeśli miała taką wolę, jednakże według wiedzy skarżącej Gmina nie podjęła w tym zakresie żadnych działań. Od momentu kiedy działka nr [...] stała się własnością Gminy, skarżąca nie korzystała z rzeczonego obiektu, nie dokonywała żadnych zmian, nie umieszczała żadnych tablic, informacji na tym obiekcie. Skarżąca w żaden sposób nie ingerowała ani w konstrukcję obiektu ani w jego treść, która nie uległa zmianie od 2011 r., ani tym bardziej w miejsce posadowienia obiektu (obiekt nie był przemieszczany), tam gdzie Spółka posadowiła go w 2011 r. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, zdaniem Spółki, trudno zgodzić się z organem jakoby to skarżąca była właścicielem obiektu i jakoby to skarżąca umieściła ten obiekt w pasie drogowym bez zezwolenia.
Niezależnie jednak od powyższego nawet gdyby uznać, że doszło do zajęcia przez Spółkę pasa drogowego, to z całą pewnością, jej zdaniem, rzeczony obiekt nie stanowi reklamy, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Na obiekcie tym znajdują się wyłącznie nazwy trzech firm bez żadnych treści wskazujących chociażby na przedmiot działalności którejkolwiek z firm, tak aby można było zidentyfikować nazwę podmiotu z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Sama nazwa firmy bez dodatkowych informacji nie stanowi reklamy.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CIVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 – j.t.), sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 – j.t.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – j.t.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2022 r., którą organ ten utrzymał w mocy wydaną przez Prezydenta Miasta S. decyzję, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.
Dokonana przez Sąd, według kryterium legalności, kontrola zaskarżonej decyzji, doprowadziła do wniosku, iż akt ten nie narusza prawa, a podniesione przez skarżącą Spółkę zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Materialnoprawną podstawę zakażonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
W myśl, art. 40 ust. 2 u.d.p., zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
- 1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
- 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
- 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
- 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.
Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (40 ust. 3 u.d.p.). Stosownie do art. 40 ust. 1 pkt 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego:
- 1) bez zezwolenia zarządcy,
- 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
- 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że pasem drogowym w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p. jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Co do zasady zatem w obrębie pasa drogowego powinny znajdować się wyłącznie urządzenia, których celem jest zapewnienie bezpiecznego korzystania przez użytkowników z dróg publicznych.
Ustawodawca dopuścił jednak możliwość umieszczania w obrębie pasa drogowego obiektów i urządzeń niezwiązanych z obsługą pasa drogowego w tym reklam, na warunkach określonych w u.d.p. Stosownie do art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 tej ustawy konieczność uzyskania zezwolenia dotyczy między innymi reklam.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 23 u.d.p. reklama to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, 784 i 922), dalej jako "u.p.z.p.", a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, 463, 694 i 720), dalej jako "u.p.r.d.", ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098), dalej jako "u.o.p".
Zgodnie z art. 2 pkt 16b u.p.z.p. pod pojęciem tablicy reklamowej należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Natomiast urządzeniem reklamowym, w rozumieniu art. 2 pkt 16c u.p.z.p. przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.
W ocenie Sądu urządzenie znajdujące się na działce drogowej nr [...] w obrębie [...] w S. stanowi reklamę, bowiem znajdują się na nim tabliczki zawierające informacje dotyczące różnych przedsiębiorców, określające ich nazwy, rodzaj prowadzonej działalności i adresy. Nie ulega również wątpliwości, że urządzenie to stanowi własność skarżącej.
Kwestią sporną pozostaje, czy urządzenie reklamowe znajdowało się w pasie drogowym działki nr [...], w okresie, który obejmuje zaskarżona decyzja. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca kwestionuje okoliczność posadowienia reklamy na działce nr [...] wskazując, że obiekt ten został usytuowany na działce nr [...], stanowiącej jej własność. Skarżąca podnosiła także, że obiekt znajduje się obecnie na działce nr [...], również stanowiącej jej własność, co powoduje, że na jego posadowienie, jako obiektu małej architektury nie potrzeba było ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.
Przeczą temu poczynione przez organ w toku postępowania ustalenia, w szczególności protokoły oględzin i pomiary dokonane przez biegłego geodetę, z których jednoznacznie wynika, że obiekt do dnia [...] października 2021 r. znajdował się w granicach działki nr [...], a następnie został przeniesiony na działkę nr [...]. Ustaleniom organu towarzyszy dokumentacja fotograficzna oraz mapy geodezyjne z zaznaczeniem miejsca posadowienia obiektu.
W świetle powyższej dokumentacji nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż dwustronna reklama stanowiąca przedmiot postępowania umiejscowiona była, wbrew twierdzeniom skarżącej w obrębie pasa drogowego, skąd została następnie usunięta i przeniesiona na działkę nr [...], stanowiącą jej własność.
Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi, bowiem z akt postępowania wynika jednoznacznie jaki jest charakter spornego obiektu (urządzenie reklamowe), jakie było miejsce jego posadowienia w okresie, za który wymierzono skarżącej karę za zajęcie pasa drogowego, jak również kto był jego właścicielem. W tej ostatniej kwestii należy zauważyć, że z poczynionych przez organ ustaleń i informacji pozyskanych od właścicieli firm, których reklamy znajdują się na obiekcie jednoznacznie wynika, że jego właścicielką jest skarżąca. Potwierdza to również działanie samej skarżącej, która obiekt ten przeniosła na teren swojej nieruchomości.
W tym stanie rzeczy, uznając, ze zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.