Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...], nr [...] zmieniającą decyzję z dnia [...], zmienioną decyzją z dnia [...], przeniesioną decyzją z dnia [...], o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, wydanej na rzecz A.K.
W treści skargi, strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji do czasu rozpatrzenia niniejszej skargi. Według skarżącej, wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnione jest możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że inwestor w każdej chwili może przystąpić do realizacji inwestycji. Argumentowała, że zmieniony projekt budowlany, przedstawiony przez inwestora, nadal nie odpowiada normom materialno-technicznym. Zdaniem strony, szczególne znaczenie ma dla niniejszej sprawy usytuowanie budynku w odpowiedniej odległości od granicy z działką sąsiednią oraz zastosowanie odpowiednich materiałów w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Wskazała, że nie bez znaczenia pozostaje także wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim kondygnacji. Stwierdziła, że parametry budynku w sposób znaczący mogą wpłynąć na nasłonecznienie nieruchomości stanowiącej własność skarżącej.
Dodała, że rozpoczęcie przez inwestora prac budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji narusza prywatność właścicieli bądź innych osób korzystających z lokali mieszczących się od granicy z działką nr [...]. Skarżąca zwróciła również uwagę, że rozpoczęcie inwestycji stwarza zagrożenie dla mienia znajdującego się na wyposażeniu lokali mieszkalnych w sąsiednich budynkach, a także powoduje możliwość śledzenia, podglądania osób korzystających z balkonów w sezonie letnim, a to – według skarżącej – jest niewątpliwie naruszeniem prywatności. Końcowo skarżąca stwierdziła, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę zapobiegłoby niebezpieczeństwu wyrządzenia nieodwracalnej szkody i bardzo poważnym skutkom. Zdaniem strony, w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd przywrócenie stanu sprzed realizacji inwestycji nie będzie możliwe, bądź będzie wiązało się z ogromnymi trudnościami, tym bardziej, że rozpoczęto już prace budowlane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Użyte w powołanym wyżej przepisie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest obiektywnie zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W ocenie Sądu, skarżąca Wspólnota prezentowaną we wniosku argumentacją nie wykazała wystąpienia okoliczności, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji wydanych w sprawie zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji, której inwestorem jest A.K.
Strona skarżąca winna uprawdopodobnić, że to w stosunku do niej stopień utrudnień, wynikających z realizacji inwestycji, jest tego rodzaju, że przekracza przeciętną miarę następstw wywołanych wykonaniem aktu. Nie chodzi tutaj bowiem o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków.
W ocenie Sądu, wywody skarżącej Wspólnoty co do możliwości wystąpienia po jej stronie znacznej szkody i spowodowania nieodwracalnych skutków w związku z planowaną inwestycją, nie zostały uprawdopodobnione. W szczególności skarżąca nie określiła wielkości szkody jaka jej zdaniem wynika z wykonania decyzji objętych przedmiotowym wnioskiem, ani nie przedstawiła dowodów, pozwalających zweryfikować wyliczenie tej szkody.
Sąd zauważa przy tym, iż to inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę podejmuje ryzyko, że w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nawet do wykonania rozbiórki. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać mogą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 643/16, opubl. w Lex nr 2071058).
Nie może też stanowić dostatecznego uzasadnienia przedmiotowego wniosku tego rodzaju ogólnikowa argumentacja wnioskodawcy o zagrożeniu dla mienia znajdującego się na wyposażeniu lokali mieszkalnych w sąsiednich budynkach oraz o możliwości śledzenia, podglądania osób korzystających z balkonów w sezonie letnim. Kwestia niedogodności dla nieruchomości sąsiedniej ze strony inwestora realizującego określone zamierzenie budowlane, o ile nie wykracza ponad przeciętną miarę, nie może być uznana za którekolwiek z niebezpieczeństw z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1391/14, opubl. w Lex nr 1624487).
Należy jednocześnie podkreślić, że badając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd administracyjny nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale jedynie bada czy występuje prawdopodobieństwo wystąpienia następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie danego aktu lub czynności. Stąd wywody skarżącej co do zgodności z prawem projektu zamiennego, wykorzystanych przy budowie materiałów, bezpieczeństwa przeciwpożarowego, usytuowania budynku i jego parametrów mogących wpłynąć na nasłonecznienie, nie mogły mieć wpływu na sposób rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Kierując się powyższym, Sąd uznał, że skarżąca Wspólnota nie wykazała negatywnych następstw określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., jakie mogą wiązać się z wykonaniem decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę, okoliczności tego rodzaju nie można było wywieść z akt sprawy, co oznacza że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.